Novel & Cerita Dark Places Film

Hindi ko makita kung ano ang nasa loob dahil black tilted ang kotse niya pero nasisiguro kong nasa loob siya dahil nakabukas pa rin ang ilaw nito sa labas. Pinihit ko ang pintuan niya at nabuhayan ako ng loob nang mapagtantong hindi ito naka-lock. Nakasubsob sa manibela, natutulog at amoy alak na Thornton ang bumungad sa 'kin. Triny kong gisingin siya pero hindi ako nagtagumpay. Maingat na inilabas ko siya sa kotse at maingat na iginiya papasok sa loob ng bahay. Wala na akong gising na naabutan doon at napakatahimik na rin ng bahay.

Bakas na ang takot sa mukha nito na siyang ikinalinga pa niya sa paligid dahil sa paraan ng pagmamasid nito sa kapaligiran. Kaya naman, sa halip na magtanong tumahimik na lang siya at nagpatuloy na sa paglalakad hanggang sa tuluyang matuon ang pansin sa mga punong umuugoy kaliwa’t kanan, animo’y nagsasayawan at nagbibigay puri ang mga ito. Kung ibabase ito sa pelikula, para kang nasa ghost city kung saan naglalakad ka sa loob ng kagubatan na puno ng mahika. Makikinita rin dito ang kakaibang aura ng paligid na siyang maaring magdulot ng kakaibang takot pero nakaka-excite na pakiramdam.

Malugod naman siyang tinuruan ng lalaki bago siya nito iniwan. Namimili siya ng mga movies nang may makakuha ng kanyang atensyon. 365 Days ang napili niyang pindutin. Okay naman yung palabas pero kalaunan ay kinilabutan siya nang makitang ang mga senaryo doon. Hindi man kita ang buo pero ipinapahiwatig na ipinapakain ng bidang lalaki ang alaga nito sa isang stewardess sa eroplano. Bago paman niya mapatay ang TV ay may humablot na ng remote at agad na nagblackscreen ang malaking monitor. "What the hell are you watching, Nahara?"

sagot ni Amang Trigo. "Nakumpirma namin na buhay si Trevor nang minsang nakita namin ang mga lobong animo'y s******p ang buong kalamnan ng isang gutom na nilalang. Si Trevor ay may kagagawan niyon, upang lumakas siya. Upang bumalik ang lakas ng katawan niya kailangan niya ng mga lobong may dugo at kasama na roon ang laman na animo'y pagkain niya kaya nanunuyo ang katawan ng mga biktima niya. Si Trevor lang ang may ganoong lakas para kumuha ng laman ng isang nilalang," pagkwekwento naman ni Rossa. Natulala ko sa narinig ko kay Rossa. Bigla kong naalala ang mga bankay na nasa silid na iyon sa mansyon. Nagkatinginan pa kaming tatlo nila Trina at Vernon dahil nakita namin iyon.

biglang nagdilim ang paningin ko. When I opened my eyes, nasa loob na ako ng room. Alone. Nakabukas ang ilaw. I don't know how long I passed out but the thing that made me pass out brought back my mind. I can still feel those kadiri na iyon. Nagpanic ako. My first reaction is to scream. I immediately got up from my bed and ran out of the room. Feeling ko nasa katawan ko pa rin ang kadiring bagay na iyon.

How could I resist it? “May magandang patutunguhan din pala ang pagtira ko dito,” sambit ko sa aking sarili. Nagbabasa ako ngayon ng dark romance novel. Wala naman kasi akong masiyadong gagawin. Wala rin kaming pasok dahil sa susunod na buwan pa yata.

bulong ko kasabay ng pagkawala ng atakeng inihanda ko. The major part of Oakland shook and was covered with purple light as a loud explosion sang into the sky together with the pain-filled roar of the dragon. It lasted for a minute before the light became smaller and smaller and the shaking of the ground vanished. And as the place went back to normal, a huge crater was formed into where the dragon was located. And at the center of the crater, lays a naked girl with visible black veins all over her body. Mabilis kong pinuntahan ang walang malay na si Sasha at dinaluhan siya. I rested her head on my legs and tapped her face. "Hey, speak up."

Tumayo ako at kinausap ang isang staff kaya wala na silang magawa kung hindi tumayo na rin at sumama sa akin sa stage. Walang drum sa bar kaya si Drake na lang ang isang nag gitara at si Zy, kakanta lang. "Any request?" Zy asked the crowd-- Oh, he asked Faye. I laughed because he's cheesy. Stupid. "Demons, Imagine Dragons." Tumango kami ni Drake kay Zy. We started the instrumental then he sang. "When the days are cold and the cards all fold And the saints we see are all made of gold When your dreams all fail and the ones we hail

Nang umalis si Michelle ay muling nag-vibrate ang cellphone ko. Sa kabilang banda, sa bahay namin ni James, madaling araw na ng muling tumawag ang kidnapper. “Magkita tayo sa SM-MOA bukas ng umaga. Alas onse ng umaga sa may parking lot sa likod katapat ng Imax Theater. Ilagay mo ang dalawampung milyon sa dalawang duffel bags. Ako na ang lalapit sa iyo dahil kilala kita. Huwag ka ring magsasama ng mga pulis!” sabi ng kidnapper. “Paano ko malalaman kung talagang kinidnap ninyo ang asawa ko. Kailangang makausap ko siya kung buhay pa siya!” pakiusap ni James. “I need a proof of life!”

Mukhang wala namang nakapansin sa aming dalawa dahil nasa pinakamadilim na sulok kami kaya tahimik naming tinuloy ang sayaw. The night is perfect for me. With a stranger who's dancing me slowly in the dark. It feels like a Disney's fairytale story. Pakiramdam ko nasa isa akong movie. Parang may mga alitaptap na lumilipad sa paligid tapos kaming dalawa lang ang tao sa mundo. Iyon ang nararamdaman ko. Gusto kong kutusan ang sarili ko sa naisip. Gano'n ba ako kahopeless romantic para mainlove agad sa lalaking kakakilala ko lang?