Novel & Cerita Death By A Thousand Cuts

hagulgol nitong iyak. Ang mukha ni Valdez ay hindi nagpapakita ng sakit at lungkot, ngunit alam ko na alam niyang tapos na ang laban. Naglakad ako patungo sa kanya, ang aking mata’y puno ng galit. "Bakit mo nagawang pumatay ng inosente? Ngayon ay apo mo pala ang pinapatay mo. Asan na ang kunsensiya mo, Valdez. Sa lahat ng ginugol mong panahon na pinapalakas ang iyong mga kamay sa dugo ng iba, ngayon, ikaw na ang magbabayad, dahil sarili mong dugo at apo ang iyong pinapatay!" bulyaw ko dito. Tinutok ko ang aking baril sa kanyang ulo, ngunit bago ko siya tuluyang tawagin sa katarungan, tumingin siya sa akin at ngumiti ng malupit.

Nagpakawala ako ng isang malakas na enerhiya at yumanig ang buong kalupaan and I felt everyone died. Nanginging ang tuhod ko. Ang sakit ng likod ko at ang bigat. It felt like every move is tearing me apart. ••• Third Person's POV NAMUTLA si Vander ng makita niya si Raven na tinamaan ng isang malaking blade sa likod. Her spine was hit and blood came out from her mouth.

Itinakip nito ang mga palad niya sa mukha niya at paulit-ulit na umiling. "H-hanggang sa nag-critical muli si lola, t-tapos ipinasok ka sa OR para tanggalin ang mga bubog sa ulo mo. Pabalik-balik ako sa room niyo noon para i-check kayo mula sa labas. P-pero..." dagdag nito na muling nagpaiyak sa kaniya. Nakita ko rin sa gilid ng mg mata ko ang pagtuyo ni Caleb ng pisngi niya. Tumingin pa ito sa taas at kumurap-kurap."S-sabay kayong nawala, ate. Pareho kayo ng time of death."

Kinuha niya ang panyo niya na nasa loob ng kanyang bulsa at siya na mismo ang nagpunas sa aking mga luha na tila balon na walang tigil sa pagtulo. "I was blind since I was seven years old, Luke. Kaya hindi ko nakita at hindi ko alam kung sino ang pumatay sa kanila. And then my eyes miraculously got healed after their death," patuloy na pagkukuwento sa kanya. Sinamantala ko ang pagkakataong nakikinig siya sa akin para masabi ko sa kanya ang aking istorya. Baka sakaling maniwala siya sa akin matapos niyang marinig ang buong kuwento ko. "At alam mo ba kung bakit muntik na akong matumba nang araw na tinulungan mo ako? Because that was the first time that I had my first vision of people's death.

Dahilan para mamilog ang mga mata ko. "Franco! Magdamit ka nga!" Kinikilabutan ako nang sabihin iyon pero sa totoo lang ay hindi ko maiwasang mag-imagine kung gaano katigas ang mga abs niya. Napasigaw pa ako sa isiping iyon hanggang sa bumungad siya sa aking harapan. "Mandy, relax. Kailangan kong hubarin 'to para hindi ako matuyuan ng pawis sa likod. Maglilinis tayo, remember?" Dahan-dahan akong napatango at tila napahiya ako sa aking malisyosang isipan.

Hindi niya sukat akalaing nangyayari pala talaga iyon. "Hindi sa pagmamayabang, pero ang mga kasama natin, sila yung pinakamatitinik na taga-bulong," pagmamalaki ni Mara. "Kaya nilang pumatay o makapatay ng isang libo sa loob ng isang oras." "Isang libo!" bulalas ni Jehanne. Noong nasa pagsasanay pa lang siya, hirap na hirap na siyang pumatay ng isa. Ano pa kaya ang isang libo?

Hindi lang ikaw ang galit sa akin, galit din ako sa sarili ko. @Revan Zanetti I really like your guts! Pinili mong magpakamatay ngayon kasi alam mong pa pahirapan ka nila sa kulungan bago patayin. Methods of killing: Overdose yourself with a drug. Rewards: 200000$

Because I know how important the piece of paper I have in my hand now. Kahit sinong mangungutang, hindi gustong hinahabol sila ng pautangan-lalo kung bumbay pa 'yan. Most of all, the amount of money recorded to her liabilities is not just a piece of coin. A hundred thousand of debt is what we're talking about here. I want this story to end with no one going to die, but ending their lives miserable and having no peace of mind. "Ngayon mo mararanasan ang dinanas ko noon, Imelda."

Kinant*t niya ito nang paulit-ulit hanggang sa labasan silang dalawa. Sa hindi inaasahang pagkakataon, pagkaring pa lang ng phone ni Alexander, aksidenteng napindot na ito ni Althea. Parang tumigil ang mundo ni Theariza sa sandaling iyon. Napako ang kanyang tingin sa screen, nanginginig ang mga kamay, at unti-unting tumulo ang luha sa pisngi niya. Ramdam niya ang bigat ng pagkabigla, takot, at sakit na sabay-sabay pumailanlang sa kanyang dibdib.