Deja Vu Meaning In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Mira POV “Hindi pwedeng ganyang ang itsura mo pagnagkaharap kyo. Hindi natin mapipigilan kung isang araw ay magtagpo ulit kayo, kaya pilitin mong maging matatag.” wika ni kuya habang kumakain kami. Katabi na niya si ate Myla na tahimik lang na nakikinig sa amin. “Nagulat lang ako. Hindi ko naman akalain na makikita ko siya. Akala ko okay na ako, masakit pa pala.”

napasigaw ako, at ang tensyon ay kumakagat sa aking sikmura habang hinarap ko ang kanyang matinding pagtingin. "Wala lang... parang déjà vu lang," bulong niya. "Dati nang nangyari ito sa akin." Sinagot ko siya, at lumalakas na ang aking pasensya. "Well, ngayon ay para na sa akin."

Gusto ko na ring lumaya at lumipad. Mariing napapikit na lang si Jade habang nakatalukbong ng kanyang comforter. Napalunok siya at mas niyakap ang kanyang sarili. Gabing-gabi na silang nakauwi ng pamilya niya at pagdating sa bahay nila ay mabilis na dumiretso siya sa kanyang kwarto para magpahinga. Gusto niyang mapag-isa. She cannot believe how she was in this situation. Parang deja vu ang nangyayari… deja vu sa nangyari noon sa kanyang kuya.Ang pangyayaring sumira sa kanilang samahan at sa kanilang pamilya. Ang pangyayaring naglayo sa kuya niya sa kanilang pamilya.

,i am so damn scared that i might be stuck in here at hindi na makabalik pa, mahirap mag isa sa dilim na ang tanging naririnig mo lang ay ang boses at iyak ng mga taong paulit ulit nakikiusap na bumalik ako, how i wish they knew that i want to wake up and come back as much as they want to but shit i just couldn't, i can not find the way back. All i could do is to hear them begging and crying, feeling their love for me but no matter how i tried to give them the signs that i can hear them ay wala, no matter how i scream my lungs out hindi nila naririnig, i am losing my shits damn it i am missing them so much specially my baby but i can not do anything but to cry and pray na sana ibalik na ako

biglang tanong ni Arjay. Tahimik lamang ito. Sa kanilang dalawa ni Clea ay ito ang pinakatahimik. Di din kami nagsasalita ng English pag nasa bahay kami. Tanging sa labas lamang sila gumagamit ng English. "Your Mommy La is going to die. She needs me!" madamdamin kong saad.

Tagaluto na lang. Dumerecho siya sa terrace para magpahangin. Magpapaalam na lang siya sa nobyo, na uuwi na pagkatapos. Napayakap siya sa sarili nang maramdaman ang malamig na hangin. Palapit na naman ang disyembre. Naka-schedule na sana ang pag-uwi niya. Mukhang hindi naman masaya ang magulang niya kung sakaling uuwi siya. Nakaraang taon nga, sinabihan siya, na magsasayang lang siya ng pera, 'tapos babalik din naman kaagad. Hindi na niya itinuloy magpa-book. Siguro nga, sa Dubai siya nararapat. Pero mas gusto niya sana sa Pinas magtrabaho.

Magkahawak ang mga kamay namin habang ang isa kong kamay ay nasa bewang niya at ang isa niyang kamay ay nasa balikat ko. “Déjà vu, I guess?” sabi ko. “Ito rin ang nangyari nung nakaraan pero iba ang pakiramdam ko.” “What do you feel?” “Parang... malaya na ako. Hindi katulad nung huli na napipilitan lang. Tapos lagi kang bumubulong sa tenga ko at sasabihing ngumiti.” Bahagya siyang natawa. Napangisi ako. “I guess you’re right. It feels like we traveled back to the past, but this time the feeling is different.”

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

"Hindi pa ako inaantok. I was going to have a walk outside when I saw you. Tingin ko mas okay kung tutulungan na lang kita." "Kaden, guest ka rito." "I insist." ***** THERE was hesitation in her eyes and he understood perfectly why. But Kaden decided he would try to end everything tonight. Five days. He have been experiencing the feeling of deja vu. At hindi naman siya clueless sa possibility. For two years now, sinisikap niyang alamin kung nasaan siya noong wala siyang maalala.

paliwanag ko. "until bumalik kami dito sa pilipinas, i'm 10 years old that time" "may mga memories pa talaga akong naalala tungkol sa'yo pero minsan na lang iyon sumasagi sa isip ko, dahil napagkakamalan kong panaginip or dejavu...until naging 14 ako nagkaroon ako ng post traumatic Amnesia na lalong nagpalala sa mga bagay" i sobbed