Demon Inside Me Mga Nobela at Kwento

nilingon ko na siya pero nakayuko na siya ngayon. “Huwag mo na lang akong lalapitan at kung nagkataon na masasaktan na kita huwag kang magdadalawang isip na saktan din ako. Tatanggapin ko iyun.” Huli niyang saad saka nagmamadaling umalis. Napabuntong hininga na lamang ako. ‘There’s a demon inside her body.’ Nang magring ang cell phone ko ay tumayo na rin ako sinagot iyun.

Siya ay nangangatal sa takot at hinihintay ang salita ng demonyo. "Get out," seryosong sabi ni Devon at lumabas naman ang lahat at naiwan ang demonyo sa loob. Nagsimula itong magpalit ng damit at inilibot ang tingin. Pinagmasdan niya ang iba't ibang gamit sa loob ng hospital at kumunot ang noo niya at tinignan ang kamay.

Kinabukasan. Nagising si Demon sa katahimikan—isang katahimikang hindi normal. Walang kirot sa katawan, walang bigat sa dibdib, walang hapdi ng sugat na inaasahan niyang mararamdaman. Dahan-dahan siyang umupo at napatingin sa paligid. “Mansion…?” Napakunot ang noo niya.

Una ay ang demonyong may apoy na kapangyarihan, pangalawa ay ang demonyong sumapi sa katawan ni Emma. Ngayong gabi, nasa isang ospital na ako. Ang sabi ni lola, naamoy at nakita niya raw ang demonyong may apoy na kapangyarihan. Suwerte lang dahil ang ospital na nadalaw niya ngayon ay may ilog sa likod. Kaya kung lalabanan ko siya ngayon, malakas ang laban ko kasi pabor na pabor ‘to sa akin.

sinsero kong sabi at hinila siya ng bahagya para paupuin siyang muli. “Umalis ka na. Ayokong nakikita mo akong ganito. I’m a demon.” Naluluha na ang kanyang mga mata. “Ma, kahit gusto kong kamuihan ka sa ginawa mo ay hindi ko kaya kasi nanay pa rin kita. Hindi kita kayang itapon,” sambit ko at nararamdaman ang init sa loob ng mata ko.

Napakasama ko! Mariin akong napakapit sa aking kumot at naikuyom ang mga kamao. Kinasusuklaman ko ang aking sarili. Isa akong mamamatay-tao. Isa akong demonyo. Dahil sa sobrang galit sa sarili, hindi ko namamalayan ang paglabas ng itim na usok sa aking katawan. Isinusumpa ko ang kapangyarihang ito. Bakit pa ako nagkaroon ng ganito?

Agad naman siyang nagpunta sa kusina nang makapasok kami, hinayaan ko na lang at saka pagod na umupo sa sofa. Just hearing the fact that my power is weakening makes me want to go berserk and suck the life out of every living soul in this realm. 'But I can't do that. I may be a demon but I still have my conscience, isa pa…' Sinilip ko mula sa inuupuan ko si Rann na nasa loob pa rin ng kusina. 'I can't do that, not until I've got what I wanted from that human.'

Masasabi ko na magaling nga talaga s'ya, sabagay ramdam ko naman sa aura niya kahit di pa n'ya ginagamit ang ability na demon power ang kaso nararamdaman ko na hindi pa n'ya kontrolado ang demon sa loob n'ya. Kapag eto nakuha ko ang tamang punto na kinalalagyan ng demon power n'ya sigurado akong magwawala to. Napalayo kami sa isa't-isa at mayroon narin akong mga sugat sa katawan at ganon din s'ya. “Tumigil na kayo! Hindi tayo magkakalaban okay?!”

Buong buhay ko hindi ko pa nagagawang paligayahin ang sarili kaya siguro parang uhaw ako sa bagay na ito. There's a demon na nabubuhay sa utak ko ng gustong maranasan o maramdaman ang ginagawa ng babae sa video. Unti-unting pagnanasa ang nabubuo sa katawan ko. Im going to enter my finger on my pants when i realize where am i. Mabilis akong bumalik sa kahibangan.

Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. Nasa isang madilim na silid ako—amoy kalawang at usok. May mga lumang kahon, lumang sako, at isang bombilyang mahina ang ilaw sa kisame. Parang warehouse. Ang mga kamay ko, nakagapos. Ang mga paa, nakatali sa bakal na upuan. Nabihag ako. At ang tanging kasalanan ko—ang maging babae ng isang demonyo.