Demon Novels & Stories

Maybe he was living in a shadow, a place where things aren't true, where dead existed, where ghost are broken dreams. He is not an evil nor a demon. He is God. A Ruler. Ruler of the underworld. And he is my savior. My Hades.

Ang mga pangil nila ay mas mahaba pa sa kanyang hita ng isang karaniwang tao at ang mga laway na tumutulo mula sa mga bibig ng demonyo ay mistulang asido na tinutunaw ang mapatakan. Pansamantalang napatda si Father Mer. Hindi siya makakilos sa pinagsamang takot at pagkamangha. Ganito pala ang itsura ng demonyo sa malapitan. May bahagi ng isip niya na parang gusto niyang hawakan ang mga nakalabas na pangil ng mga ito at damhin ang mas maitim pa sa uling na balahibo ni Serberus. Titigan nang matagal ang mga nanlilisik at umiilaw na mga mata nito. Dati siyang anghel, sa isip ni Father Mer. Pero mas nangingibabaw pa rin ang bahagi n

“Forlat (Sorry) “ Kapag sinabi ko pa naman, tinotoo ko. That is me. I’m a bitch, demon and all other terms of a bad person. I killed so many people but I don’t feel anything. Maybe the right term is… I’m happy to see dying people, pleasing me and killing them with my hands. Yeah. I’m HEARTLESS. And I’m a DEMON. Don’t mess with me if you don’t want to see the demon side of mine.

Binitawan siya ni Thomas. Nanghina ang demonyo at nahulog sa sahig na parang gulong na flat. Natigilan si Burning Beard. Iyon ay si Demon, ang nakakatakot na lalaking nag-rank sa una. Ganun lang ba kadaling patayin siya? Kahit si Demon ay hindi nakalaban kay Thomas, lalo pa ang ibang tao. “Ghost! Isa siyang multo! “Hindi na ako lumalaban. Gusto ko nang umuwi."

Bumabalik tuloy ang feelings niya noon na buong akala niya ay nakalimutan na niya ngayon. Para itong anghel at demonyo na nasa iisang katawan. Anghel sa tuwing ngumingiti ito at demonyo naman sa tuwing tititig ito nang matalim sa mga mata ng kahit na sino. "My most favorite demon," mahina niyang sambit matapos tumigil sa isang litrato kung saan kitang-kita ang matatalim nitong mga mata.

Ang mata nito ay tila dalawang nag-aalab na bula, puno ng galit at kasamaan. “What the hell is that?!” sigaw ni Akeno habang humakbang siya palayo. Simula nang may mangyari sa amin ni Akeno, simula nang makuha na niya ang pagka-birhen ko, nakikita na rin ng mga mata niya ang mga sumusulpot na demonyo para kalabanin ako. “Water demon,” sagot ko, habang pinipigilan ang kaba sa dibdib ko. “Akeno, run. Get out of here now!”

Araw-araw, padami ng padami ang mga namamatay ngunit muling nabubuhay, bilang mga hukbo ng demonyo. Paubos ng paubos na ang mga tao, napapalitan na ng mga demonyo at alagad ng dilim. Tuluyan na ngang nilamon ng dilim ang kaluluwa bini Dotar. Wala ang Dotar na kanyang anak. Demonyo na lamang ang mayroon.