Depressed Pain Sad Quotes Novels & Stories

Why do I want it to fade so badly? Now, the pain not only had an impact on my chest. It impacted my whole body. I couldn't move because I felt so tired. I’m not even walking so why am I feeling tired? Even going to the mini-fridge here in my room to drink is hard to do. Even the simplest things were hard to do. I wanted to get rid of the pain so bad that I even wanted her to fade away from my head. I feel like a moron. “Nico, you said you’ll just skip for a day. What happened now? You skipped four days!”

Mas naging interesado ako sa malalaman ko ngayon. "Sa tuwing nakikita ko kayong masaya ni Deniece, parang sinasakal ang puso ko. Ang sakit... Kapag nakikita kong sweet kayo sa isa't-isa parang hindi ako makahinga dahil parang tinutusok ang dibdib ko," kita sa mata niya ang sakit at lungkot hindi ako makapaniwala, gano'n pala ang nararamdaman niya. Bakit hindi ko man lang nahalata? "At kapag nakikita kong naghahalikan kayo pakiramdam ko pinapatay ako ng paunti-unti."

“It hurts so much...” Mas idiniin ko ang palad sa dibdib, na para bang kaya nitong pigilan ang sakit na dumudurog sa akin mula sa loob. “It won’t stop hurting.” My breathing became uneven, and my vision blurred completely. “I don’t know what to do anymore...” A broken sob escaped my lips. “I tried...” A painful laugh escaped me before it dissolved into another sob. “I really tried...I tried so hard...”

Pumikit naman ako. Ganito pala ang pakiramdam kapag depress ka. Siguro nga depress na ako ngayun sa mga nangyari sa amin. Ipinikit ko ang aking mga mata. Nakikita ko ang aking sarili na umiiyak. Ipinilig ko ang aking ulo. Bakit parang may nagbago sa akin. Bakit pakiramdam ko ang lungkot ng buhay ko? HIndi ko na nakikita ang aking sarili na masaya. Siguro kapag mawala ako hindi naman papabayaan ni Luther ang mga anak namin. Total naman parang hindi na nila kayang mabuhay na hindi kasama ang kanilang ama. Mukhang hindi na ako kailangan pa ng lahat. Mukhang kailangan ko ng sumuko.

She sob and let herself drown by the pain. ******

Minsan, pinipilit kong iwasan ang mga luha pero kusa itong kumakawala sa aking mga mata "Minsan naiisip ko, paano kung hindi ka na bumalik? Paano kung ang lahat ng ito ay isang masakit na katotohanan? Hindi ko kayang isipin na wala ka na… na wala ang ngiti mo, ang tawa mo na puno ng buhay." Habang hawak ang kamay ni Madie, umaabot ako sa pagkakataong sobra akong nade-depress. "Naiwan akong nag-iisa, Madie. Ang sakit, sobrang sakit. Pero pinapangako ko sayo na lagi lang akong nandito para sayo, at hindi ko kayang isuko ang laban na ito."

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

dagdag ko pa. Bitter ako bakit ba...Makapagsalita itong bestie ko.Parang hindi niya nasaksihan ang paghihirap ko dati.Kung gaano ako nasasaktan.Kung paano ko nilabanan ang stress at depression ko. " I'm sorry,bestie.Hindi ko alam na may tupak ka ngayon." hinging paumanhin ni Mich.

sinugod rin naman ako kaagad sa hospital at nag-aagaw buhay dahil sa kagustuhan kong mawakasan na ang kalungkutan na aking nadarama sa puso. Matinding depresyon at kakulangan ng nutrisyon sa aking katawan ang nagdala sa akin sa bingit ng kamatayan. Saglit akong nagkamalay at wala akong marinig na anumang ingay sa aking paligid, maliban lang sa mabigat kong paghinga habang umiikot ang aking paningin. Pagkatapos non ay muling pumikit ang aking mga mata at bigla na lang nag-black out ang lahat sa akin. ***

Kung ano-anong mga karanasan ang ngayon niya lang naramdaman sa talang buhay niya. At masasabi niya na halo-halo ang naging emosyon niya sa mga bagay na iyon. Na hindi naging madali sa kaniya na malampasan ang mga iyon. Dumating siya sa punto na hirap siyang tanggapin ang paglipas ng araw, o ang pagdating nito sa kaniya. Madalas siyang makaramdam ng depression–hindi iyon biro para kay Celine at alam niyang gano’n din sa mga nakakaranas no’n. Gabi-gabi siyang umiiyak, araw-araw siyang nasasaktan, nanawa at tila napapagod.