Novel & Cerita Depressed Pain Sad Quotes

Sinasabihan na naman ako ng doktor. "Hija kaya mo yan. Lumaban ka at wag ka papatalo sa utak mo. Ang depresyon ay hindi kahinaan. Ito ay sugat na hindi nakikita pero totoo. Hindi ka mahina dahil nahihirapan ka, Hershey. Mahina lang ang isip kapag pinipilit mong kayanin ito mag-isa." Malumanay na sabi ng doktor. Hindi ako nagsalita nakayuko lang ako habang nakikinig.

Pero ako, wala man lang nagawa para sa kanya. "I'm fucking useless. God....bakit niyo hinayaan na mamatay si Cayden? Bakit hindi na lang ako?" Naiiyak na kausap ko sa taas. "Bakit hindi na lang ako ang kinuha niyo? Why do I have to suffer like this? Why do I have to feel this kind of pain? Kahit konti man lang ay hindi nababawasan ang sakit. Pakiramdam ko ay nadadagdagan pa yun.

I knew this sadness would last forever. Parang noong isang linggo lang may pangako pa sila Mom at Dad sa akin para sa darating na kaarawan ko. Mamamasyal pa kaming tatlo para bumuo ng maraming memories. Pero ngayon, hanggang pangako na lang iyon dahil tinangay na ng hangin ang mga pangakong iyon. Marami silang pangako na hindi na kailanman matutupad. Ayos lang sa akin na hindi matupad ang mga iyon, mabuhay lang sila kahit alam kong imposible mangyari ang hinihiling ko. I feel pain. I feel anger and sadness. And I feel depressed. I feel empty.

"Tatlong global limited sports cars na ang nabili ko, nakipag-inuman na rin ako sa apat na baabeng socialite sa isang mamahaling bar, naka ilang milyon na rin ako sa pagbili ng lahat ng mamahaling alak na nilaklak ko mula umaga hanggang hatinggabi... Tapos ngayon naiisipan ko na namang magbukas ng panibagong bar... Bakit ba hindi pa rin maalis ang depresyon ko? Bakit ba nasasaktan pa rin ang puso ko? Ganito ba talaga kapag in-love? Sobrang sakit!" "Hindi ka depressed. May sakit ka na siguro sa utak. Ang mabuti pa, pumunta ka sa hospital at magpacheck up ka. Huwag mo akong iniistorbo." Dahil sa tawag na iyon ng kaibigan, pati tuloy si Brandon ay nakaramdam ng depresyon. Nang ibababa na niya a

“Nakausap ko si Owen…narinig ko ang boses niya.” Patuloy ang pagluha ni Cassandra habang sinasabi niya ang mga salitang iyon. Napailing na lamang si Christopher dahil maaaring dala lamang ito ng kaniyang depression katulad nang sinasabi ng Doctor. Makakaranas ng mga kakaibang bagay ang taong nasa ilalim ng depression katulad na lamang ng mga kakaibang nakikita o naririnig, katulad nang nangyayari ngayon kay Cassandra. Mahigpit niyang hinawakan ang mga kamay ni Cassandra at napayuko na lamang dahil hindi niya kayang tingnan kung gaano nahihirapan si Cassandra sa pagkawala ng kanilang anak. “Cass.”

Nakita ko ang sarili kong ekspresyon sa mga mata ni Vivian—matindi at halos baliw, habang malapad ang pagkakangiti ko. “Talagang baliw ka na,” sabi ni Vivian. Ikiniling ko ang ulo ko at tumingin sa kanya. “Hindi ba’t kayo naman ang nagtulak sa akin para maging ganito, Tita? Napakalaki ng planong ginawa ninyo. Bakit nadamay ako sa alitan ng pamilya Aurelio at pamilya De Leon? Sa nakaraan kong buhay, ilang taon akong nabuhay sa depresyon bago ako namatay. Kahit pagkamatay ko, hindi ako nagkaroon ng kapayapaan. Dinurog ang mga buto ko, binalatan ang balat ko. Ang laman at dugo ko ay naging pira-piraso.”

Don't blame yourself it is my choice, hayaan mong dugtungan pa ng puso ko ang iyong buhay. Don't be sad when I am gone, I am now part of you giving life and keep me always by your side, I am thankful to meet a person like you, I thought my life is boring but when I met you, you bring out all the colours inside of me. For all the struggles we have passed, for all the happy moments we created from all the pain you gave to me, I will remember it, I will be happy if you are happy too, don't cry I am always be with you.

Hindi niya kakayanin ang lungkot kapag dumaan sa kaniya ang depression. Kailangan kong ibigay sa kaniya ang mapayapang buhay. Masaya at malaya. Iyong ang maibibigay ko bilang ina niya. Kailangan ko siyang protektahan. Bahagyang tumango si Andrie sa akin. Yupi ang kaniyang mga kilay sa lungkot. Pero naiintindihan niya ako. I felt his pain in heart. Masakit iyon sa pakiramdam.

Napakurap ako nang sunod kong marinig ang sinabi ni Eros na tila ba ubos na ang kanyang pasensya doon. “No, the antidepressants doesn’t help me anymore doc.. It’s just making me emotionless but the pain was still there. I-I couldn’t even grieve for my son.” Hindi ko na kinayang makinig dahilan para bumalik na ako sa table namin but my heart felt so heavy.