Novel & Cerita Depressed Pain Sad Quotes

mahabang panimula ko na may ngiti sa mga labi habang sumusilip ang mga luha, hindi dahil sa lunglot kundi, luha sa saya. I’ve been through a lot. To the point that I sometimes lost my hope. And nearly gave up pursuing my dreams. Feeling down and depressed. Those sleepless nights, draining and starving days and unbearable moments. I thought I couldn't make it today. I thought I am not capable of pursuing my dreams. I thought it's better to stop and just work for a living. Most especially, the day where my parents died right in front of me. That was the most unbearable and painful day in my life. And I thought that would be my ending too.

“Alam kong saglit lang kami nagkakilala, pero feeling ko, pure-hearted sweetheart siya, alam mo ba? Oh Diyos, isang lalaking ganito kalinis at mabuti at mabait... nawala sa mundong ito nang ganoon. Nagbibigay ito sa akin ng depresyon, okay? And then there’s the fact na childhood friend siya ni Melanie! Siguradong naghihirap siya ngayon, ha? “Like, imagine a person, alive and well, nandyan lang kasama mo kanina tapos biglang patay at wala. Hindi mo na makikita ‘yun sa isang kisap-mata, ganoon na lang. Hesukristo, hindi ba iyan ang pinakanakakatakot na bagay kailanman? Parang biglang tumalon si Robin sa building noon. Kahit ngayon, sa tuwing bumabalik ang isipan ko, pakiramdam ko ay wala akong

Frank. For five days, I have been suffering from depression. Hindi ako makatulog at walang maayos na kain. Kapag nagf-flash ang mukha ni Grellen sa isip ko, bigla na lang akong umiiyak at gano'n routine ko sa magdamag. Ang umiyak at lunurin ang sarili sa kalungkutan. For the nth time, muli kong pinindot ang intercom na konektado sa quarters ni Grellen. Walang sumasagot. Instead, I heard his voice at the back of my head, like an echo.

Para akong nawawala sa sarili dahil hindi ko talaga matanggap ang mga nangyayari sa buhay ko. “I'm so sorry if you're feeling so bad right now… I'm so sorry if I cannot do something to stop your pain, Bellissima… But as I promised, I'll be here for you no matter what...” “N-napapagod na 'ko mabuhay, Xence… Pagod na pagod na 'ko sa p*tanginang buhay na 'to… Gusto ko nang sumuko, gusto ko nang magpahinga...”

Tumingin ako sa kanya, umaasang mali ang naririnig ko. "Anong ibig sabihin, Dok?" mahina kong tanong. "Ang ibig sabihin, Kerry," mahinahon niyang sagot, "ang nararanasan mo ay hindi simpleng pagkapagod o pagkadismaya. Ang mga sintomas na binanggit mo—madaling mapagod, pagiging iritable, pagkawala ng interes sa mga bagay na dati mong ikinasasaya, matinding pag-aalala, at biglaang pag-iyak—lahat ito ay tanda ng depresyon."

hidj niay kayang gaw9n hidi niya magagawamg alisin sa puso si Trisha h8dn iniya laong kakayanin. Pero aminado si Jeon na kaislngan niya g labanan ang depression psra hidn na maulti sng nakaraan.Masakit ang lahat at nakakasulam sng lungkot pero sa tuw9fn nakiktia n8ya sa bal9ntanaw nita ang luhaan mukah ni Teisha psrang iy9n ang nagigng lakas nya ang nag9gng gas9lina niya psrahumakbang st umaia sa madilil na lugar. Naalala niya ang madalas na salita noon ni Trisha sa kanya noon.

Bigla naman may pumukpok sa ulo ko kaya bigla akong na tumba at na walan ng malay. ____________________________ Unti-unti ko binuksan ang mga mata ko na lumalabo at unti-unting lumilinaw. Ikinalat ko ang mga mata ko sa paligid saka naramdaman ko din na nakatali ako sa upuan. "Gising ka na pala Miss Sofie, tawagin ko lang muna si Mr. Mateo." sabi ng lalaki na nakasuot ng doctor attire saka siya naglakad papuntang pinto at bumukas ng pinto saka lumabas

Paulit-ulit siyang nagmumura at pinagsasampal ang sarili, habang muli na namang napahagulgol. He looked so shattered. His pain was raw and unbearable, and as I watched him fall apart, my chest tightened with so many conflicting emotions—pain, hatred, anger… sadness. Gusto ko siyang yakapin, pero hindi ko magawa. Hindi ko kayang lumapit sa kanya. Hindi ko kayang pawiin ang sakit niya. Yet, seeing in pain makes me feel relieved. Seeing him in pain, for once, made me feel understood. “You are no longer needed, Fabian.” No, I need you. I need you, Fab…

I hug and comfort myself instead. The pain inside me didn't leave. I remember how I mourned for my best friend alone. I remember how I cried in front of her grave. Ni hindi ko napansin noon na may kakaiba sa kanya... Hindi ko alam na 'yung best friend kong inakala kong malakas ay napakabigat ng dinadalang pasakit. I'm so useless, I didn't even see that she was already suffering from trauma and depression...

Paano ko sisimulan? "Depression is being colorblind and constantly told how colorful the world is." Tama. Ganiyan nga. ••• TBC.