Depressed Pain Sad Quotes の小説・ストーリー

He sighed before I felt him caressing my left cheek and my ruffled my bed hair, “You do, Karmine. You deserves happiness. Well, everyone deserves to be happy.” Halos mapaiyak ako sa sobrang suyo ng boses niya. It tugged something in my cold, weary heart. I swallowed the invisible lump hard on my throat. “Then why can’t I just be happy? Why do I need to suffer even more? Weren’t all the horrible things I’ve had experienced all this time enough? Why do I need to feel pain over and over again?” I heard him heaved a deep frustrated sigh. I tsk-ed.

tingin nito sa kanya habang nilalantakan na ang pizza na inorder nito kanina. "Hindi ganoon kadali ‘yon." Salungat niya sa sinasabi nito. "Alam kong hindi madali. Pero ano ba ang madali para sa iyo? Ang bigyan sya ng chance? O, pahirapan ang sarili mo hanggang sa kainin ka nyang sakit na nararamdaman mo? I've been through a lot of pain, Ash. You knew very well that pain is like my oxygen to live with. But now, see I've learned how to live with it. Nasasaktan ako pero at least nagiging masaya ako. You see my point? Pain and happiness coincide on each other. Hindi porke’t ayaw mong masaktan hindi ka na masasaktan…"

marahan akong huminga ng malalim at pumikit ng ilang segundo. “Why i always suffer from this kind of pain. Hindi ko ito deserve. All pain that i have inside my heart. All of it, hindi ko gusto at hindi ko inaasahan.” Diniin ko ito at ang pag-kahiwa sa pulsuhan ko ay hindi ko maipaliwanag kung amsakit ba o hindi. I cannot feel any pain, all i know is i want to breakaway and to leave everything behind. Kasi para saan pa para mabuhay ako.

"I had so much fun with you today, Ate Yvon. Thank you for visiting me. Nakaka depressed kasing mag-isa. I wanna go outside, meet new people, try new things. It must be really nice to meet and have friends with a lot of people, isn't it?" "Mas nakaka depressed makakilala ng maraming tao, Zia. Nakakatakot, nakaka drained saka uubusin lang nila yung bagay na kung ano ang makukuha nila sa'yo. After that, iiwan ka rin nila."

“Ang dami kayang tao mula sa pamilya Valdez ang naroon kagabi, ano pang magagawa ni Mr. Peters? Ipit na ipit na siya, e.” Maya-maya, may bagong avatar na lumitaw sa group chat nila. At may sinabi ito, “Ngayong araw sinamahan ni Mr. Peters si Miss Valdez para magpatingin. May depression daw si Miss Valdez sabi ng ibang doktor.” “Bilyonarya na nga, depressed pa siya? Kung ako si Diana, malamang baliw na ako sa saya! Anong problema ba na hindi kayang solusyunan ng pera, hindi ba?”

Parang nabunutan ako ng tinik dahil doon, nawala ang nagpupumihit na sakit at pagdududa sa puso ko. Hinawakan niya ang kamay ko at tinitigan ako,"I know you already knew that I suffered from depression," Tumango ako,"My mind was a mess I can't think properly because it's true that every time I'm looking at you I remember the death of mom." "Kung ganun bakit narito ka sa harap ko ngayon? B-Bakit kinakausap mo ako?" Pumatak na naman ang luha ko at kakalasin na sana ang kamay sa kanya pero hindi nya hinayaan.

Napakabilis na halos wala na akong maisip na desisyon para sa sarili ko. Nagmulat ako at hinayaang dumaloy ang aking masaganang luha. Kinapa ko ang dibdib ko at ilang beses na nakuyumos ko ang aking damit dahil sa pagna-nais kong pigilan ang namumuong sakit sa aking dibdib. "P-Please ease my pain right now. I don't want to sleep again with a heavy heart. It's suffocating and uncomfortable to feel." I let out a deep breath before letting myself enjoy my solitude.

ngiti ko. "Today is my mother's birthday in heaven" Mahinang bigkas nya na parang yun na ang huli nyang sasabog tungkol sa bagay na yun na sinabi nyang ayaw nyang pag usapan. Kaya hindi na ako sumagot at ako naman ang pumisil sa kamay nya. I can feel his downhearted emotions like needles pinching through my heart hurting me also as this guy's heart was weeping inside but couldn't be able to express it in words other than apologising with words which clearly shows how agonizing he is.

Saglit akong natigilan bago nagpatuloy, "Ang kapatid ni Maica ay pinatay ng opinyon ng publiko. Siya ang biktima, ngunit nagpadala pa rin ang mga tao sa kanya ng mga korona ng patay... Ilang babaeng artista na ang naitulak sa depresyon at pagpapatiwakal dahil sa panghuhusga ng publiko. Hindi ito kasingdali ng iniisip mo. Kapag ikaw na depress ng dahil sa pamba-bash ng mga tao hindi mo ito kakayanin. Dadapuan ka ng depression"

"I was diagnose depression. Kailangan ko magsession as my psychiatrist advice." "I'm sorry!" agad ako lumapit dito para pigilan sa pagtayo. "It's all my fault I cost you pain. Na dapat ako lang." "Kasalanan ko na nawala ang una natin anak. Kasalanan ko na nagkahiwalay tayo. I deserve this pain." halos yakapin ko na siya sa hinanakit sa mga nagdaan taon.