Novel & Cerita Diego Silang Picture

Siyempre dahil walang dala itong sasakyan, siya ang pagmamanehuin ko ng kotse ko. Ilang minutong paghihintay, ay napangiti ako ng makita ko ang papalapit na si Diego.Malayo pa lang ay amoy ko na ang gamit nitong pabango.Mas lalo itong naging magandang lalaki sa paningin ko dahil sa nakatayo nitong buhok na halatang ginamitan ng mamahaling gel.He's wearing dark blue polo shirts and maong pants and black sneaker shoes. "Are you ready?" nakangiti nitong tanong habang papalapit sa kinaroroonan ko.

Gumayak na nga Silang lahat at 'yong van nila 'yong kanilang sinakyan para magkasya Silang Lima, pang anim iyong driver nila na si Diego. Bumyahe sila papuntang Easter Samar Kasi Taga roon si Selene. Medyo matagal ang biyahe nila dahil malayo talaga ang Eastern Samar from Manila. Kaya nakatulog na Silang lahat sa biyahe except lang sa driver nila. Pero Nung napagod na sa pagmamaneho si Diego ay pinalitan Naman siya ni Donovan para kahit papaano ay makapagpahinga Naman din si Diego.

Pero natigil ang paghakbang ko nang makita ang mensahe at pictures na padala ng isa sa mga tauhan ko. "Diego!"

Kahit na hindi nakikita, ang presensya ng aking ama ay parang isang madilim na ulap, puno ng sama ng loob at panganib. Si Diego, ang aking nangungunang tauhan sa Mexico, ay lumuhod sa tabi ko. Ang kanyang mga mata ay matalas at nakatutok. "Kailangan natin ng plano," sabi niya, ang kanyang boses ay mahina at parang bulong. Kumuha siya ng isang folder, inilabas ang isang serye ng mga litrato na kinuha habang sinusubaybayan ang aking ama. Tiningnan ko ang mga larawan, at natigilan ako sa isang partikular na larawan – si Sandro sa Pilipinas, na nakikipag-usap sa isa sa mga tauhan ng aking ama.

Lahat ng kulay ay naubos sa mukha ni Diego, dahil alam niyang nabuklod na ang kanyang kapalaran. "Sion, sinungaling ka!" Nagpakawala si Diego ng isang huling ungol, at pagkatapos ay nagbuga siya ng dugo bago siya nahulog sa lupa na may isang tunog. Namatay siya na nakabukas ang kanyang mga mata; Malinaw na namatay siya sa isang hindi mapayapang kamatayan.

Lahat sila ay may pamilya na maliban kay nanang at sa kaniya. “Totoo po na ako ang kasama ni Diego sa news. Lasing na lasing ako ng gabing iyon at walang maalala. Ayaw kong isisi sa aking kaibigan ang nangyari ngunit nagtataka ako kung bakit hindi ko na siya nakita at hindi manlang niya ako hinanap matapos akong palayasin nila tiyo at tiya.”

Reeve's POV . Diego and Cariena are. . . My mind got clouded for a second while reading the article online about the two. Diego and Cariena are dead, and that includes me. Tulala ako sa sarili habang nakatitig sa mga litrato sa internet. I couldn't find any pictures of Diego and Cariena, possibly because their family kept them private. However, I do have a few pictures of myself. Interestingly, I even came across a website where the Mondragon Boys honour my passing.

Marahil ay isang linggo na lamang at manganganak na siya. Pagdating sa may pinto, sandali siyang humawak sa gilid ng pinto upang magpahinga bago muling nagpatuloy sa paglalakad. Tahimik na sinundan ng tingin ni Diego ang papalayong pigura ni Aerial hanggang sa tuluyan itong mawala sa kanyang paningin. Saka lamang niya ibinaba ang kanyang mga mata. Kasabay nito sa isang mamahaling villa.

Hindi niya maaalis ang tingin niya kay Janella na masayang nakatingin sa paligid. “Hey! Hali ka rito, let’s take a picture!” Nakangiting sigaw ni Janella. Diego bit his lower lip, umiwas saglit ng tingin kunyari ay may tinitingnan ngunit hindi niya lang talaga mapigilan ang saya na mismong si Janella ang nag-aya sa kanya para mag-picture.

ani Diego sakanya. "Sige," kibit balikat na ani Raiza. Nasa isip nya napaka swerte ng kanyang kaibigan dahil isang Diego Castro ang nagka gusto sakanya. hindi man direktang sabihin ni Diego, nararamdaman nyang may pag tingin ito sa kanyang kaibigan. napangiti sya sa lalaking kaharap habang pinag mamasdan nya ito.