Digmaan Sa Karagatan Novels & Stories

Umupo sila sa gilid ng tabing dagat kung saan na hindi maabot ng alon kahit na tumaas pa ang tubig-dagat. Plano nilang magpaabot ng dilim doon. Ayon kay Dianne, hindi naman delikado pag tumambay sila roon hanggang gabi dahil safe naman sa kanilang lugar. Merong nagroronda na mga pulis tuwing gabi at may ibang tao rin na nagtatambay doon. Nang madilim na ang kalangitan ay unti-unti ng lumilitaw ang mga kumikislap na bituin sa langit.

Sagot ni Tana. "Narito na tayo," Anunsyo ni Gaia na nagpa-putol sa kanilang pag-uusap. Isang payapang karagatan ang tumambad sa kanila ng makalabas sa kweba. Asul na asul ang tubig na bahagyang kumikinang dahil sa sikat ng araw. Masayang naglalaro ang mga ibon sa himpapawid. Nakadaong ang isang sasakyang pandagat sa dalampasigan. Walang tao roon kaya alam nilang ito ang kanilang gagamitin.

Nasa gitna sila ng karagatan. Totoo nga'ng nasa barko sila. Napatingin siya sa itaas at ibaba. Sinigurado niyang walang nakakaalam na naroroon siya. Inisip niya kung ano ang dapat niyang gawin upang tuluyang matakasan ang mga nagbabalak sa kaniya ng masama. Hanggang sa bigla niyang narinig ang kalabog sa may pintuan. Nakaramdam siya ng takot at kaba na baka nahanap na siya ng mga armadong lalaki. Wala siyang choice kung hindi ang tumalon. ‘Bahala na!’ Mariin siyang napapikit nang bumagsak siya sa tubig.

Muli silang tumingin sa malawak na karagatan ng may ngiti sa kanilang mga labi. THE END…..

Satisfied siya sa nakita niyang itsura nang humarap siya sa salamin. Nakapaang tinakbo niya ang dagat. Kakaunti na lang ang naliligo at medyo malayo ang kinaroroonan niya sa mga ito. She dived into the crystal-clear water. Masyado pang malinaw ang tubig sa dagat. Mukhang walang gumagalaw sa parteng iyon. Marami rin siyang nakikitang mga isda na paminsan-minsan ay sinasabayan pa siyang lumangoy.