Romans & histoires Digmaan Sa Pagsasama

Paano siya makikisama sa ganitong tao habambuhay? Naalala niya ang sinabi ni Gabriel—ang ganitong klaseng pagsasama ay pagsasayang lang ng buhay. "Fine. Kung 'yan ang gusto mong isipin, hindi na ako magpapaliwanag. 'Di ba tinanong mo ako kung gusto ko na namang makipag-divorce? Oo! Pag-uwi natin ngayon, maghiwalay na tayo! Kung sino ang hindi tutupad, siya ang bastos!"

wika ko. "Sayo lang 'to," wika niya. Nagpatuloy kami sa pag 69. Walang pakialam sa mundo. Walang pakialam sa mga problema. Ang mahalaga lang, magkasama kami. Ang mahalaga lang, nagpapasarap kami sa isa't isa. Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nag 69. Malapit na akong sumabog. Ramdam ko na yung init. Yung kiliti.

Simula sa una naming kwento hanggang sa magkaroon kami ng sariling pamilya. Tama nga na hindi laging masaya ang pagsasama ng isang mag-asawa, mapag-dadaanan niyo lahat ang iba't ibang pag-subok at problema na susukat sa inyong pagsasama. Doon niyo malalaman kung hanggang saan ang pagmamahal niyo sa bawat isa. Kung bibitaw ba kayo o ipaglalaban ang pagmamahalan niyo.

kausap ni Tita Mommy sa mga kasama ko. Tinanguan ko naman ang dalawa nang tumingin sa akin para iwan na nila ako. Nang wala na ang dalawa ay saka lang lumabas ang katarayan ni Tita Mommy. Natawa ako sa itsura niya. Naiisip ko si Paige sa sama ng tingin niya sa akin. Common trait of the Dimagiba ay ang tumingin ng patagilid sa mga kausap. “What?” I asked her with my boyish smile na gamit ko sa kaniya noon pa man para hindi ako mapagalitan.

Sabi niya, "Sa totoo lang, mas mabuting magpakasal kung pareho ang estado ng pamilya. Kapag malaki ang agwat, mahirap itong pantayin. Sa simula ng kasal, malalim pa ang damdamin, kaya nakakaya pa ng mag-asawa ang isa’t isa. Pero kapag tumagal, nawawala ang kilig at lumalabas ang problema dahil sa agwat ng katotohanan. Malamang na magkalayo ang landas ng mag-asawa."

Mga Palatandaan Amara Pov Hindi ko agad napansin ang mga maliliit na bagay na palatandaan na halos magkapareho kami ng galaw ng ginang. Kung paano pareho kaming humawak ng tasa sa kaliwang kamay, at ang hinlalaki ay nasa gilid. Kung paano pareho kaming tahimik kapag nasasaktan, imbes na magreklamo, ay hinayaan na lang dahil lilipas rin naman.

"Hindi ko alam. Pero kailangan nating sumugal. Ito na ang pinakamalaking pagkakataon natin." Tumango ako. "Sasama po ako." "Sasama ka? Siyempre sasama ka. Hindi kita pwedeng iwan dito mag-isa. Magkasama tayo sa lahat, Weiwei." Muli, may kumirot sa aking dibdib. Magkasama sa lahat. Ang mga salitang iyon ay parang pangako. At kahit na hindi ko alam kung hanggang saan ang magiging samahan namin, sa sandaling iyon, naniwala ako na hindi na ako nag-iisa.

Pwede naman kaming umusad o bumangon muli sa paraan ng pagsisikap namin ng sama-sama. Alam ng nag-iisa kong kaibigan na si Carmen, na simple lang aking gusto sa buhay. Iyon bang matali ako sa lalaking mahal ko at mahal din ako ng tapat. Kahit sino man at ano man ang kalagayan niya sa buhay ay ayos lang naman sa akin. Kasi para sa akin may sagot at paraan naman para umangat kami ng magkasama sa buhay at yun ay magsikap, kasama ang taong mahal ka at mahal mo.

Dahil alam niya— ang pinakamahirap na uri ng pagmamahal… ay yung pareho kayong nagmamahalan… pero hindi pwedeng magkasama.

Parang may kuwento, may sugat, may dahilan. Marahan siyang napabuntong-hininga. Pagkatapos ay nag-type rin siya. Ryxx_21: Same. Sa pagkakataong ito, si Maggie naman ang natahimik. Napabasa siyang muli sa salitang iyon. “Same.” Isang salita, pero parang sapat na para sabihin na pareho silang may tinatakasan. Pareho silang minsang nasaktan. Pareho silang ayaw nang maulit iyon.