Digmaan Sa Karagatan Novels & Stories

Kagaya lang din pala sa dagat na kalmado pero may kasunod na delubyo. Naramdaman ko pa ang paglandas ng mga luha ko sa aking pisngi bago ako tuluyang nawalan ng malay.

Isang maliit na piraso ng kahoy na lamang na lumulutang ang tanging sumasagip sa kanila sa gitna ng madilim at malawak na karagatan. Nang pilit na umayos ng kapit si Damian, doon lamang niya napansin ang malapot at madilim na likido na humahalo sa tubig-dagat. Nanlaki ang kaniyang mga mata sa matinding gulat nang makita ang likod ng matanda. May isang malaking matalas na bakal mula sa sumabog na yate ang nakbaon nang malalim sa likod nito.

Nasa gitna sila ng karagatan kaya malamig ang temperatura. "Aevo! Nasaan ka?"pagtawag niya sa asawa. Nakita niyang nasa lababo na ang mga pinagkainan nila. Papalabas na siya ng bigla ay makarinig siya ng malakas na ingay mula sa tubig na tila ba may tumalon. Bigla ay kinutuban si Minnie, kaya mabilis siyang nagtatakbo at tumalon sa dagat.

Ang hangin ay mas malamig at mas sariwa rito, dala ang halimuyak ng dagat na naroon sa malayo. Sa gitna ng malawak na espasyo ay may isang malaking puno na nakatayo nang matatag, at tila ito ang sentro ng lahat ng nakapaligid. Napasulyap si Dia sa gilid niya, at halos napangiti siya sa tanaw na bumungad: ang malawak na karagatan na kumikislap sa ilalim ng araw.

Condo ata iyon, lumipad ang tingin ko sa ibaba kung saan nandon ang kulay asul na karagatan at ang mga kababaihan na naliligo. Wala sa sariling parang gusto kong umatras at huwag na lang maligo ng dagat, nakakahiya iyong katawan at balat ko sa katawan ng ibang naliligo sa dagat. Display na display iyong kurbang katawan at maliwanag nilang balat. Nakakahiyang lumusong sa dagat mamaya.

Kaya hindi maiwasan ni Berting ang ngumisi ng malapad. "Ah so, nasa mood mang inis ang shokoy ng karagatan ha?" Sabi ng dalaga. "Aha ka, din mukhang may mapipikon na namang babaeng cute at tatakbo na naman sa dagat" Sabi ni Berting.

Ramdam na ramdam ko ang lamig na tila yelo sa aking balat. Hindi siya masakit pero malamig na tila libo libong ulan ang aking sinalubong. Nakahinga ako ng maluwag nang makalagpas kami, pero kapansin pansin ang pagkabasa ko ng kaunti pero hindi naman iyon malala. Kaharap ko na ngayon ang malawak na karagatan ng Celebes. Kulay asul ang karagatan na alam ko na malalim, at sa ilalim nun ay mga halimaw na naninirahan.

Nang makapag ayos sila ay deretsyo agad sila sa beach at kahit gabi ay marami pa rin ang nag su-swimming at namamasyal sa tabing dagat. “Ligo na tayo!” Tuwang sabi ni Neo ng makarating sila doon. “Oh bilin ko ah, basta wag kayong pupunta sa malalim, babantayan ko kayo dito.” “Yes po tita!” Ayaw maligo ni Diana pero siya ay andoon naman sa may sunbathing bed sa tabing dagat kaya tanaw na tanaw niya ang mga bata. Maliwanag din sa parteng dagat kaya walang problema, marami din ang naliligo kahit na gabi na.

Mahinang sigaw nito sabay lapat ng kanyang kamay sa tubig. Para namang tumalima ang dagat sa matanda at unti-unti nang humina ang mga alon hanggang sa tuluyan na itong mawala. Para namang nabunutan ng tinik ang mga taong sakay ng barkong kanina ay parang pinaglalaruan ng mga higanteng alon. Napahinga ng malalim ang mga ito habang hindi maikukubli ang kanilang tuwang nadama ng mga ito dahil sa nakaligtas sila sa delobyong yun. Umalingawngaw sa parteng yun ng karagatan ang tuwang-tuwang hiyawan ng mga nasa barko habang unti-unti itong lumalayo sa banda roon.

Ang buhok ko wala na sa ayos dahil nililipad ito sa malakas na hangin. Inilibot ko ang aking mata sa karagatan. Ang payapa ng dagat. Kay sarap pakinggan ang mabining mga hampas ng maliit na alon. Para bang diamante kumikislap ito sa dilim. Naglalayag na kami ngayon sa dagat. Dahan-dahan lang ang takbo ng yate hindi nagmamadali si Captain Morgan dahil mabagal lang ang patakbo nito.