Halimbawa Ng Baybayin Novels & Stories

I walked near the sea where it touches my feet. My lips stretched for a smile. Sa bawat haplos ng alon sa aking paa, parang kusang umaalis ang anumang dinadamdam ko. I spread my hands, closed my eyes, felt the breeze, and heard the sound of the waves. Ang payapa. Parang gusto kong magpunta dito at iguhit ang payapang karagatan habang may mga ibon na humuhuni. Hanggang sa nakaramdam ako ng pagod at umalis na doon.

"Pakiusap, Francell... huwag mong iiwan si Mama... Lord, please, 'wag ang anak ko!" Ang bawat hakbang sa mabuhanging baybayin ay napakabigat, pero pilit kong pinalalakas ang aking mga binti. Tumingin ako sa malayo. Sa dulo ng baybayin, nakatayo ang malaking beachfront estate ni Hansell, ang liwanag mula sa mga post lamp nito ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa paligid. Binilisan ko pa ang aking takbo. Naghihingalo ang baga ko sa matinding pagod at kakulangan sa hangin, habang ang mga luha ko ay patuloy na umaagso sa aking mga pisngi.

Punong-puno pa rin nang paghanga sa mga natatanaw ang aking mga mata. Nang sa wakas ay marating ko ang isang malaking batuhan sa gitna ng baybayin, ay lubos ko namang pinagsisihan iyon, dahil sa kabilang bahagi niyon ay rinig na rinig ko ang iilang munting tinig na nanggagaling sa taong hindi ko inaasahang kayang gawin 'yon.

Tumigil muna ‘ko sa paglalakad at umupo sa baybayin para titigan ang napakagandang buwan, full moon ngayon at nakikita ko ng maayos ang kagandahan ng buwan, hindi kagaya sa Manila na hindi mo masyadong makikita ng malinaw ang buwan, dahil sa mga ilaw na nagkalat sa paligid. Habang nakaupo ako sa baybayin at tinitingnan ang napakagandang buwan ay hindi ko maiwasang mapapikit ng mata, nasisiyahan kasi ako sa natatamasa kong katahimikan sa paligid, ibang-iba sa Manila na purong ingay ang maririnig, kagaya ng mga ingay na nagmumula sa mga sasakyan at ng mga tao araw-araw. Maya-maya pa’y napansin kong palalim na ng palalim ang gabi at ang hula ko’y mag aalas dyes na, kaya nagpasya akong umuwi na.

Sumagot si Emperor Jabari, “Ang lugar na ito ay ang Boundless Sea. Ang halimaw sa loob ng Dagat ay isang makapangyarihang pigura na nakamit ang Seventh Heaven ng Grand Emperor Rank. Marahil ang Ancestral God Rank Elixir ay nahulog sa kanyang katawan, na nagpapahintulot sa kanya na maging isang napakalakas na tao. "Ang Boundless Sea... Nasaan ito?" Tanong ni James. Sinabi ni Emperor Jabari, "Ang Boundless Sea ay hindi isang planeta, ngunit isang kalawakan. Ang buong kalawakan ay gawa sa karagatan, ng tubig alat. Isang mahiwagang lugar, ito ay. Kung saan mismo matatagpuan ang halimaw na ito sa Dagat, hindi ko iyon makita. Ng makamit ang Seventh Heaven ng Grand Emperor Rank, napakalakas ng rang

Every single word. “Ganda.” Mahina niyang bulong. Napatingin ako sa kanya. The sunset reflected in her eyes. The golden light painted her skin. The breeze played with the strands of her hair. For a moment…I forgot to answer. Because she looked beautiful. The kind of beauty that catches you off guard and that makes you stare longer than you should. “Yeah.” Mahina kong tugon. “Maganda nga.” Pero hindi ako nakatingin sa dagat, hindi ako nakatingin sa sunset at mas lalong hindi ako nakatingin sa kalangitan.

Habang nagbabyahe sila ay madadaanan nila ang nahilirang palm trees, huling-huli ng puting pader ang kumikinang na Manila Bay. Nakahilira rin sa bakuran ang mga SUV. May fountian na tahimik na dumadaloy, at dalawang marmol na mga lion ang bumubuga ng tubig. Nakapalibot ang mga armadong bantay sa paligid, at meron din dalawa sa gilid ng dambuhalang kahoy na pintuan.

sabi ni Buknoy habang tinuturo ang malawak at mala-paraisong tanawin sa harapan namin. Hindi ko maiwasang mapanganga. Hindi lang ito basta isla. Para itong isang bahagi ng langit na tinanggal sa ulap at ibinaba sa dagat, ganoon. Ang tubig ay kasing linaw ng kristal, ang buhangin ay tila pulbos na harina sa kaputian at ang mga palm trees ay maayos na nakapuwesto na parang ginupit mula sa postcard. Dinaig pa nito ang Boracay at Palawan. Napapatanong na tuloy ako kung magkano ang pagkakabili dito ng pamilya ni Kaiser, tiyak na hindi biro ang halaga, grabe. “Ang ganda,” bulong ko habang hindi pa rin makapaniwala.

Ikinuwento ng bata ang kanyang mga aralin at mga laro habang wala sila, habang sila naman ay nagkukuwento tungkol sa puting buhangin at malinaw na tubig ng dagat. Sa bawat tawanan at yakapan, naramdaman nilang kumpleto na muli ang kanilang mundo. Ngunit sa likod ng masayang sandaling iyon, may kakaibang pakiramdam na unti-unting namumuo sa katawan ni Bella—isang pakiramdam na nagsimula pa noong huling araw nila sa Boracay.

It was an infinity ring. “Bakit naman?” Tanong ko tsaka muling tinuon ang tingin sa harapan, pero sa pagkakataong ito doon na sa bawat mahihinang hampas ng alon ng dagat sa dalampasigan. Sobrang tingkad ng dagat dahilan para klaro ang mga isdang lumalangoy maging ang mga nabubuhay sa karagatan katulad ng mga snails at maliliit na alimasag, ang puting buhangin na siyang sumasayaw sa bawat marahang hampas ng alon.