Diona Poem About Family Novels & Stories

"Alam mong mas mahalaga ka sa'min ng Dad mo. I am here to help you son, huwag mo kaming itulak papalayo sa'yo ng Dad mo. We are family!" Napahinto naman si Audric sa paghakbang at marahan natawa pero nararamdaman ni Ffion ang sakit at galit sa tawang pinakawalan ng kaniyang asawa. "Family? Yeah, family." Muli itong humakbang sa baitang ng hagdan pababa. "Muntikan ko makalimutan na pamilya tayo."

Isidore says. "Is that so?" Dianna asked, a bitter smile on her face. "She really loves her family, and her family loves her. I wonder if there will come a time when our family will be just like them. Loving, and peaceful. A family where no one wants to have power or authority over anything." Isidore could see envy on Dianna Leventis's face as she said those words. Her grandmother may not have been vocal about it, but he knew she was tired of how broken their family is.

"Alam kong hindi ko kayang mag-isa. At hindi ko na kailangan pang maghanap pa. Ang pamilya ko, narito na sa aking harapan." Pinagmasdan ni Alona ang kambal at ang ina, at sa mga simpleng sandaling iyon, tila isang buo at matagumpay na pamilya. Ang mga magulong araw at ang mga alalahanin ay nagsisilbing mga alon na dumarating at umaalis, ngunit ang pagmamahal ng pamilya ay mananatiling matatag, hindi matitinag, at hindi mawawala. Sa bawat araw, isang hakbang patungo sa mas maliwanag na bukas.

Nang biglang tawagin ang pangalan niya, bahagyang kumunot ang noo ni Nevaeh. Halatang sinasadya siyang targetin ni Scarlett. “Why don't we invite Miss Dizon to come up on stage and share a few words with everyone?” Ang mga tao sa audience ay hindi naman tanga. Halata nilang gusto lang nitong ipahiya si Nevaeh. Ang Dizon Family ay isa sa apat na pinakamalalakas na pamilya sa siyudad. Kahit hindi na ito kasing lakas tulad noon, hindi pa rin sila basta-basta nangangahas na kalabanin ito.

"Diana… bakit ka naroon sa tubig?" Nakatitig si Diana sa kisame. Sa loob ng isang sandali, tila ba hindi siya sasagot. Tumigas ang kaniyang panga, at ang kaniyang mga labi ay nag-isang linya na tila ba ang mga salita mismo ay napakabigat dalhin. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang naglabas ng hininga. "Palagay ko…" simula niya, habang ang kaniyang boses ay halos hindi maitawid nang buo, "…ang mga taong tinatawag ko dating pamilya ay tuluyan na akong inabandona."

Hinawakan ni Fiona ang kamay ng ama at ina. “Hindi mansiyon, resort, shares, o pera ang bumubuo sa pamilya natin.” Tumingin sa kaniya si Don Lorenzo. “Madaling sabihin iyan dahil may asawa kang may pera.” Parang may matalim na bagay na tumusok sa dibdib niya. Ngunit hindi siya bumitaw. “Nandito ako bilang anak ninyo.” Humigpit ang hawak niya sa kamay ng mga ito. “Kahit mawala ang lahat, hindi ko kayo iiwan.”

Kahit hindi siya gaano kataas ay alam ko na libong-libo ang kahulugan. A letter to Mommy. I love my Mommy forever. Iyon lang ang nakasulat pero sobrang tagos na siya sa puso ko. I hugged the letter tight. Kaunti lang pero sobrang-sobra na para sa akin. I smiled. *** “Mommy, malapit na po ang family day po namin. Gusto ko po ay ikaw po ang kasama po namin ni Dad.” “H-Huh? What about Diana?”

Natawa siya. "Sumosobra ka na, Dionne," impit na sigaw ni Divina. Dionne shifted her head. She looked directly into her mother's eyes. "Until now, I am convincing myself that you're not a cheater. I am still hoping that our family is well and happy but…" She chuckled. Her tears were about to fall. "Everything was a lie. It was just a fairytale. You wrecked our home just like how you destroy my respect and trust… OUR RESPECT AND TRUST."

Medyo payat kasi ito at sobrang laki ko. Niyakap ko siya ng dahan-dahan at may pag-iingat. "Welcome to the family, Diozza." Nanlaki ang mga mata kong napatingin kay Adonis pagkatapos naming maghiwalay ng yakap ng Tita niya. Nakaakbay ang kanyang ama sa kanya na para lamang silang magkapatid. Malawak ang ngiti niya sa labi. Para tuloy sasabog ang puso ko. Kanina sa kaba ngayon naman sa katuwaan.

Ang tanging tunog lang ay ang mga boses ng pamilya, ang mga halakhak, at ang mahinang pag-uusap ng mga nanay sa sala. Umupo kami sa bakanteng upuan na alam kong para sa amin. Tumikhim ang Donya at binigyan ako ng matamis na ngiti, puno ng pagmamahal at pagtanggap. Napangiti ako nang makita iyon at sinuklian siya ng ngiti. Sa loob-loob ko, ramdam ko na talagang tanggap na ako sa buhay nila at parang isang malaking pasanin ang naalis sa dibdib ko. "Narito kami para mamanhikan. Gusto nang hingin ng apo ko ang kamay ng anak niyo," mahinhin ngunit mariing pahayag ng Donya.