Diona Poem About Family Novels & Stories

“You are such a shame in our family, Daisy.” Ang kaninang paghagulgol ko dahil sa gulat at lungkot ay napalitan ng galit at tampo dahil sa narinig mula saking ama. Hindi parin tumitigil ag pagtulo ng mga luha pero sa pagkakataong ito ay nagawa ko nang tingalain si Dad at salubungin ang nagngangalit niyang mga mata. “You will always do anything just to protect our family’s name, aren’t you?” I raised a brow. I finally got a chance to slightly push Mom’s hand away from me. “It’s always the family but never the members of it, right?”

“Mom, I just got up and-” “Tell your Mom we’ll be there after a while. We’ll get ready.” wika ni Dion na ngayon ay nakasandal sa pintuan ng banyo. She glared at him wishing na hindi iyon narining ng kanyang ina. “Alright honey. Hihintayin namin kayo. Take your time.” ani ng kanyang ina. Napapikit na lamang siya at bumuga ng hangin dahil sa inis.

This will be our simple celebration. Habang kumakain kami, pinapakita sa’kin ni Diana ang mga pictures namin kanina. Napangiti ako. We look so happy even though we’re incomplete but it doesn’t matter though. Hindi ko mapigilang mapatingin sa paligid. May nakikita ako’ng pamilya na sama-samang kumakain. May nanay at tatay. I smiled bitterly with the realization that I will never experience the feeling of having a complete family.

Ivo was still there stepping in. She read all the messages, at puro galit na mensahe lang ang nababasa niya mula sa pamilya niya. Hindi na niya maintindihan kung ano ba talaga siya sa buhay ng pamilya niya, paratratuhin siya ng ganito.They were so harsh and hard on her. But when it comes to Diana, they treat her like a princess. “F*ck off… I really wanted to cut ties with my family..” Lila said and wiped her tears.

Dion's POV "...You have a lot to say with your eyes. I'm particularly taken with your frowning expression. Unique and stunning that you stand out from the crowd." I read aloud the final stanza of my fourth poem. I've been writing since this morning, and my mind and hands seem to be working nonstop to create poetry. To be honest, I'm very productive right now. It's amusing how many ideas pop into my head. "Hep, hep, hep! And who's that lucky person you dedicate that poem to, huh?" Dad's sudden appearance behind me surprised me.

magalang na pagsasalamat ng bata. Pumunta na nga sila sa kusina para makakain ang gutom na si Dion. "Hon, hindi ako makakapayag sa gusto mong mangyari," sigaw ni Dianna sa asawa niya. "Remember, Zaiyena is still my daughter. She's my first daughter." "How about me, Rea? Tatalikuran mo kami dahil sa anak mo sa kabit mo?" anya niya.

Salamat anak ko. Lumapit ako sa kanilang kinaroroonan, sabay buhat sa kanya. Hindi maipinta ang matamis na ngiting lumabas sa labi ko, ganon rin si Zinnia. Niyakap ako ni Dion, dahilan na mas lalong gumaan ang loob ko. Hindi naman ako nagtanim ng kung anong masamang loob kay Dion. Now, I'm very happy, because mas lalo kong naramdaman na buong-buo ako at ang pamilyang pinangarap ko.

“Iyon na nga lang ang magiging ambag niya sa pamilyang ito, nag-iinarte pa siya? Isinilang siya sa mundong ito para mapakinabangan natin sa mga ganitong pagkakataon. Pinalaki mo siya sa loob ng maraming taon at hindi kailanman hiniling sa kanya na gumawa ng mga bagay na makakasama sa imahe niya para magustuhan siya ng pamilya Gonzales. Anong ginawa niyang anak mong magaling, Nida? Nagpahuli na nagsisinungaling hindi ba? Anong kalokohan ang pumasok sa tuktok ng ulo niya?” Bumigat na naman ang pakiramdam ni Daviana. Tumalikod siya at nagmamadaling naglakad papunta sa loob ng kwarto. Ayaw na niyang makinig pa. Hindi niya naman hiniling na isilang siya, bakit parang kasalanan niya ang lahat ng m

Nilingon ko sila, salubong na ang aking mga kilay. "Ma, Pa, ang sabi niyo ay naiintindihan niyo ako hindi ba?" "Of course, Dianna. Kaya nga nandito kami." "No! I think you don't understand me. Nandito ako, buhay po ako. Buo ang pamilya natin." Nanginig ang aking labi.

"Pero gusto kong iparating sa inyong lahat na higit sa kasal na ito, ang pamilya namin ay nandito upang suportahan ang isa't isa. Si Kean, ang aking apo, ay isa sa pinakamahalagang tao sa buhay ko. At ngayon, natutuwa ako na nakilala namin si Maria, na siya namang nagdala ng bagong liwanag sa pamilya namin." Nagpatuloy si Donya Loida sa kanyang mga salita, at sa bawat salitang binibigkas niya, ramdam ni Maria ang init ng pagtanggap. Hindi siya makapaniwala na tinanggap siya ng pamilya ni Kean, lalo na ni Donya Loida. Pakiramdam niya ay bahagi na siya ng kanilang pamilya.