Dirty Ice Cream Philippines の小説・ストーリー

Nasanay siyang walang natatanggap na kahit ano sa loob ng ilang taon. Hindi na siya nito hinintay pang makasagot at naglakad na patungo sa ice cream stall. Umorder ito ng dalawang malalaking apa na punong puno ng kulay berdeng ice cream at may sprinkles pa sa ibabaw. "Ano pong flavor yan. Avocado ba?" Curious niyang tanong. "Nope," iniabot nito sa kanya ang isang apa na malugod naman niyang tinanggap. "It's mint chocolate. Try it. It's my favorite."

Sakay sa kotse pabalik ng condo ay totoong ice cream na ang kinakain ni Akie habang wala itong tigil sa pagluha. Hindi pa rin maalis-alis ang anghang at init na nararamdaman nito at hanggang ngayon ay pulang-pula pa rin ang mukha kahit nakadalawang tub na ng ice cream ang naubos nito.

Alam kong napapansin nila ang pagkawala ko sa sarili, anong magagawa ko ang hirap ng walang maalala! “Eto Ice cream.” Iniabot saakin ni Leandro ang isang vanilla Ice cream habang nakaupo ako ngayon sa isang bench. Tinanggap ko naman iyon at naupo ‘din ito sa tabi ko, umalis sina ate Kim at Glaiza dahil mayroon ‘daw silang titignan na store at dahil ayoko nang maglibot ng maglibot ay ‘di na ako sumama kaya nagpaiwan na ‘din si Leandro.

I furrowed my brows to look at the glass and I almost laughed at his face when the purple ice cream he was talking about is the ube! "Ube 'yan, baliw. Hindi 'yan ice cream," natatawa kong sagot sa kaniya na siyang ikinanuot ng noo niya. Mas lalo tuloy akong natawa dahil sa cute ng reactions niya.

Ice cream is always the solution. Dumeretso agad ako sa freezer kung nasaan ang mga ice cream at kumuha ng para sa ‘kin at kay Chanel. Iwatani doesn’t like sweets kaya naman hindi na ako kumuha ng para sa kaniya. Tiyak na kumuha na ‘yon ng kape para sa sarili niya. I was about to turn around and pay for the ice cream when I bumped into someone. Mabilis akong nag-sorry dahil hindi ako nakatingin sa dinaraanan ko. Sinigurado ko ring hindi malalaglag ang ice cream sa kamay ko.

Nagkunwari ako na hindi siya nag-e-exist sa paligid ko. "Sorry na talaga, please. At bilang peace offering ko sa'yo ay ililibre kita ng paborito mong ice cream kapag wala tayong pasok sa ating pang-huling subject sa hapon." Bigla akong napalingon sa kanya. "Talaga? Ililibre mo ako ng ice cream?" namimilog ang mga mata na parang bata na tanong ko sa kanya. Weakness ko talaga ang ice cream. It's my favorite dessert. Kaso minsan lang kami payagan ni Mommy na kumain ng ice cream dahil baka mabilis daw na masira ang ngipin namin. Sobrang lamig at tamis daw kasi ng ice cream kaya hindi maganda sa ngipin. Araw-araw naman kaming nagto-toothbrush ni Bryle pero ayaw pa rin niya kaming pakainin masyado

"Hindi naman kagandahan ang firm ko; maliit, pero maganda naman ang ambiance. But, if you are willing—I'll drop my price—six point three million." "Six million." "Six point two-hundred." "Six million, fix price. Aanhin mo ang butal?" Natawa ang ginoo. Nagkibit-balikat lang ginoo't sumimsim ng alak sabay lingon kay Marie. "Pambili ng ice cream. Masarap ang ice cream sa Japan. Right, hija?" Tumangong nakangiti si Marie. "Ibang ice cream natigman ko Ninong. Legit na masarap din 'yun." Sabay baling ng tingin kay Iñigo.

Dinudumog kasi ito ng mga batang hapon, maging ng mga turista na hindi rin halatang Japanese. Mukhang masarap sa tingin pa lamang! “You’re crazy for eating ice cream in winter,” biro ni Arthur sa akin. “Ang sarap kaya!” Sagot ko habang nakanguso. Tawanan kami nang tawanan habang tinutukso niya akong may ice cream sa ilong, at nauwi iyon sa isa pang matamis na sandali. Ang paghalik niya sa akin sa gitna ng kalsadang maliwanag sa ilaw ng mga parol at signage.

Pinara ko 'yon kahit malayo pa. Naupo nami sa bandang gitna, wala namang masyadong tao kaya hindi crowded. Pagkababa agad ng bayan ay dumiretso kami sa isang convinience store. Pumili si Farrah ng ice cream na chocolate flavor sa akin nama'y cookies and cream.

Sa kabila ng yaman ng mga ito ay hindi ito nakakalimot na bumaba minsan para kumustahin sila. Ang mga De Mario ang may pinakamalaking azucarera sa buong probinsya ng Quezon at halos lahat din ng mamamayan sa probinsya ay sila ang nagbibigay ng kabuhayan dahil hindi lang ito ang pananim nila. Kaya bilang pagtanaw ng utang na loob ay nasa pamilyang ito ang katapatan ng lahat.