Romans & histoires Disguise Tagalog

nanlaki ang mga mata nitong bumaling sa akin sa sinagot ni Tight dito. "Ano ba sa tingin mo ang ginagawa mo? Kapag may nakahalata sayo dito sinasabi ko sayo, buhay mo ang kabayaran sa kalapastanganan mong pumasok dito lalo na't pulis ka" mahinang asik nito na bahagya pa akong kinurot sa tagilirang ikinaiktad ko. "Sweetheart, kaya nga naka-disguise ako katulad ng pormahan ni Bagyo para walang makahalata unless...ibuko mo ako" aniko at pasimpleng inakbayan ito.

“Okay, pero mabilis lang, ha?” Ngumiti si Kyle at may naisip bigla. “Perfect. Good idea ‘yang disguise mo. Kapag magkikita tayo, pwede kang nakabihis lalaki para hindi ka mahuli ni Tamara o ng kahit sino.” “Ha?!” halos mapatawa siy. “Kyle, seryoso ka? Baka akala mo madali magdisguise! Kailangan lang talaga kitang makausap kaya ko ‘to ginawa.”

sabe sa inyo cute ako eh hahaha "disguise"maikli kung sabe tumango tango naman sya "eh ikaw bakit naka whit and black ka?kahapon all blue ngayon white and black?tsk manggagaya ka talaga ng outfit anong klaseng butler ka? dapat itim suot mo" "Special Butler ako kaya kahit ano pwede kung suotin*wink*"napangiwi naman ako ng kindatan nya lang ako na ikinatawa nya pero inirapan ko lang

Alam niyang mas mabuti na mag-ingat at huwag gumawa ng kabalastugan sa mga sandaling iyon dahil baka bumalik lang ito sa kanya. Kahit naka-disguise, iniisip pa rin ni Emerose na mas mabuting itago ang sarili sa mga taong gusto niyang gantihan. Ayaw niyang makaligtaan ang anumang impormasyong makakatulong sa plano niyang matagal nang iniisip simula nang malaman niyang si Emerald ang kanyang halfsister at anak ng kanilang ama kay Lucy.

sabi niya at nagpatuloy, “Mas maganda siguro ang mukha mo. Maaari mo bang tanggalin ang disguise at hayaan mo akong tingnan?" Tumingin siya sa kanya na may masayang ngiti sa kanyang mga mata at sinabing, “Mukha kang aso! Kung gusto mo akong makita, maaari mong subukan, ngunit ito ay may isang presyo. Gusto ko ang daliri mo!"

sabi pa niya. Napatingin ako sa paligid. Tama siya. Marami pa ring tao. Kapag may nakakilala sa akin, siguradong dudumugin kami. At ayokong may makaistorbo. Ayokong masayang ang pagkakataong ito. Kailangan kong magmadaling pumunta sa kinaroroonan ngayon ni Sylaila. “Sige, tama ka, kailangan ko pa rin ng pang-disguise.” Isinuot ko agad ang facemask. Pagkatapos ay inayos ko ang cap ko. “Ayos na?”

Hindi ako makapagsalita. Kinuha niya ang coat niya at nilagay ito sa baywang ko upang hindi makita ang posisyon namin. Magaling siyang magtago. Magaling siyang mag-disguise. Parang sanay na siya sa ganitong bagay.

"Dapat mag-disguise ka muna. Hindi ka pwedeng makita ng mga tao sa labas. Delikado." "Mag-disguise?" tanong ko. "Paano?" "Magpapanggap kang ibang tao," sagot ni Annie. "Magpapalit ka ng buhok, magsuot ka ng contact lens, magbihis ka ng ibang damit. Kailangan hindi ka nila makilala."

[ kabulaanan - falsehood ] Sapat na ang panloloko nito sa kanya. Sapat na ang lahat ng iyon. Sapat na upang biyakin ang kanyang inihandog ditong tiwala. Mga hakbang. Tinahak niya kahit mabigat sa kanyang kalooban. Tinungo niya ang pintuan. Paalis. Paalis sa lugar na iyon. At wala nang balak na bumalik pa. Mga kahulugan ng mga binanggit na termino:

Malaking sampal na iyon sa akin bilang isang agent dahil pakiramdam ko ay wala akong kwenta. Kasalukuyan akong naglalagay ng malaking pilat sa aking mukha. Tama nga ang sabi ni Tina ang pagdidisguise ay complete disguise, hindi iyong basta na lamang naglagay ng kung ano lang sa mukha.