Novel & Cerita Disguise Tagalog

MAYA Nagpunta na nga kami agad-agad sa mall para sa “disguise project” ni Tina. “Maya, subukan mo ‘to!” “May inabot sa aking pulang damit si Tina. Sobrang hapit, tapos ang baba ng cut sa harap, kita dibdib. Sobrang kakaiba sa usual kong sinusuot. “Tina, sobra naman yan!” sabi ko, sabay abot sa kanya ng damit na parang napaso ako.

Pero anong meron sa likod ng nagtataasang halaman na to? “Ito ang tinatawag na Maze Garden, maraming daang pasikot sikot. Ang sabi nila kapag sinubukan niyo raw ng partner mo ang hanapin ang isa’t isa at nagkatagpo kayo ibig sabihin kayo raw talaga para sa isa’t isa. Sa pintuan na yan kayo maghihiwalay.” Paliwanag niya naman sakin. “Naisipan mo rin bang gawin yun?”

Kausap ito ng userette at binigyan ng name tag, Adam Castillo, Anchor Investor. Si Adrian, sa ilalim ng disguise, ay bahagyang napangiti habang pinagmamasdan si Jasmine sa malayo, lutang ang ganda at galing ng dalaga. Mas mabuting hindi siya nito makilala para makalapit siya nang hindi ito nagagalit.

“Miss Villanueva? It’s your turn.” Sabi ng isang staff at agad naman akong tumayo. I’m wearing my glasses and my fake face. It’s made of an artificial material specially made for disguise, it’s very soft and light also it’s waterproof just in case. With this disguise, no one can recognize me, even for someone who’s particularly familiar with me. Ahh nga pala, si bulaklak ang gumawa nito.

"Hmm... Ikaw, hindi ka pa ba pagod? Alam naman natin na may pasok pa tayo mamayang gabi." Natawa naman siya ng mahina. "Parang nag-aaral pa tayo ha." Napangiti naman ito nang may naalala siya. "Hubby, when we go back to that island ay disguise pa rin tayo. Kagaya ng sinabi ko na lalabanan ko si Gorilla." "You really love disguising huh?" "Malamang, doon ka din kaya na-in love. Teka matanong ko lang. Paano kung ibang tao pala ako tapos hindi pala ako yung katulong na girlie?"

"Wala na tayong babalikan, Vane. Ang tanging daan ay pasulong. At ang daan na 'yon ay dadaan sa bangkay ni Silas." ​Dinala nila ako sa isang madilim na eskinita malapit sa St. Jude’s Private Wing. Ang amoy ng basang basura at ang amoy ng asupre mula sa mga dumaraang tren ay sumalubong sa akin. Inabot ni Vane ang isang maliit na bag na amoy vinyl at plastic. Sa loob ay ang aking disguise—isang uniporme ng nurse, isang wig, at ang fake ID na gawa ni Cyprian. Naamoy ko ang amoy ng bago at malinis na tela, isang disguise na magtatago sa halimaw na unti-unti nang nabubuo sa loob ko.

Wala pa man ako sa ikalimang higaan kung nasa siya nang mapahinto ako sa paglalakad ko. Nakita ko si Mama ay este yung artista! She's wearing a mask with her sun glasses. Pero hindi hadlang 'yon para hindi ko siya makilala. Mas lalong ikinagulat ko nang hawiin nito ang kurtina na nagsisibling parang pintuan sa ikalimang higaan kung nasaan siya. Lunapit ako rito at bahagyang sumilip doon. Tinggal niya ang shades niya at ang mask. Tama ako! Siya nga 'yon.

"Pang-disguise mo 'yan." "Eh?" "Kilala ka dahil sa araw-araw na fashion mo. Kapag nagsuot ka ng simple lang, mako-confuse ang marami kung sino ka bang talaga." Ibinaba ko ang towel sa mukha ko pero ibinalik ulit niya at may kasama pagpitik sa noo. "Ouch!"

Napangiti ako. Dali dali ko na ring isinuot ang jacket at itinali ko na rin ang buhok ko, tsaka ko isinuot na ang wig. Then I put the dark shades on. Naisipan ko rin na maglagay ng dark color lipstick para makadagdag sa disguise. Perfect!

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”