Mga Kalansay Sa Tabi Ng Basurahan
Dumating sila sa huling pahina ng diary, malabo ang pagkakasulat.
Ito ang isinulat ko sa mga panahong wala akong malay halos, bago nagdilim ang lahat.
[Hindi pa din ako makabili ng bagong damit. Gusto ko humingi ng 100 dolyar para bumili ng magandang set ng damit, para makapagpaalam ako ng mabuti sa mundong ito. Pero ngayon, imposible na iyon. Kinamumuhian ko si Ina at Ama noon. Kinamumuhian ko sila dahil wala silang pakielam sa akin. Pero ngayon, habang mamamatay na ako, ang naiisip ko lang ay mga alaala noong maliit pa ako—noong isinama nila ako para magpalipad ng sarrangola. Sobrang saya ko noon. Kung mababawi ko lang ang oras na iyon, nabubuhay ng walang inaalala.”
Bab Populer