Do It Scared Quote Novels & Stories

Hindi ako kumikilos, alerto pa rin kahit ramdam ko ang pagod ng katawan. “Dante…” mahinang tawag niya. Hindi ako sumagot. “Do you ever get scared?” tanong niya, nakatalikod sa akin, pero halata sa boses ang seryosong tono. Sandali akong natahimik. “Oo,” sagot ko, mababa ang boses. “Pero hindi ako pwedeng magpadala. Dahil kung matakot ako, sino pa ang magbabantay sa’yo?”

Napakatagal, na para bang gusto nitong siguraduhin na talagang ligtas siya. At pagkatapos ay yumuko ito at hinalikan siya sa noo. Napapikit si Candice. “This is the scariest experience I ever had,” paos nitong bulong. Dahan-dahan siyang dumilat. Hindi iyon “I love you.” Pero parang mas tagos sa puso niya. “Brent…” halos walang boses niyang sabi. Hinawakan nito ang pisngi niya. “I’ll keep you safe. Huwag kang matakot.”

Kulang nalang mag-suntukan silang dalawa. "Ma? Did I make this mess?" I mutter under my breath. "Oh, sweetie, leave it that way with us, we'll handle that matter, just stay with me," she stutters. She looked at me with fear, her eyes telling me that this was the scariest thing that had happened in her life. I smile at her, but it turns out it scares her more.

Ginawa niya din ito para i-assure ang sarili niya na nandito ito, kasama niya at hindi isang panaginip. Mukha namang napansin nito iyon dahil ngumisi ito sa kaniya, "are you scared?" walang prenong tanong nito habang nakangisi. "Kay Brenda? No pero takot ako na baka dumating sa point na pipiliin mo siya at iiwanan mo ako," pagpapakatotoo niya dahil walang mangyayari kung magsisinungaling siya.

nanginginig kong saad dahil parang may binabalak siyang hindi maganda. ‎ ‎" Are you scared? " tanong niya habang patuloy pa din sa pag hakbang. ‎ ‎" Medjo po. " sabi ko at buti nalang sa may pintoan ako dinala ng mga paa ko kahit naka talikod ako sa pag hagbang. ‎ ‎"Dont be scared baby. Wala kang dapat ikatakot." sambit niya at nilapitan na talaga ako at isinandig sa may pintuan.

“Hayop ka! Hayop!” Ngayon na bumalik na ang liwanag, ang natirang takot na lamang sa puso niya ay dala ng presensya ni Archie. Naalala niya bigla ang kasabihang ‘fear makes a person brave’, dahil sa sandaling nabitiwan siya ni Archie ay sinugod niya ito at pinaghahampas. Hinayaan siya ng lalaki. Nasasampal niya ito, pero hindi siya pinipigilan.

“ I’m really scared.” Nabaling ang tingin niya kay Shasha ng magsalita ito,nanginginig ang katawan nito. “ Hey,I’m here. I will make you safe just like I promise. “ “ You don’t understand!” Naiiyak na sabi nito,napakunot ang noo niya. “ What do you mean?” Umiling lang ito,mabilis na pinahid ang luha sa pisngi. “ Shasha,what is it? Do you have something to tell me?”

Ilang beses siyang nangisay sa pagpapaligaya ni Lucio sa kaniya gamit lang dila at daliri. Hindi niya alam kung dapat ba niyang pagsisihan ang ginawa niya kanina sa bar o hindi lalo pa’t hindi niya inaasahan na hindi pala gentleman ang asawa niya sa kama. Tama nga ang sabi nila, be careful to what you wished for. “Are you scared?” may munting ngiti sa labi ni Lucio habang tinatanong siya. Napalunok si Beth. Nahihiyang sumagot dahil hindi naman takot ang nararamdaman niya. Iba.

--- Hinawakan ko ang mukha niya. --- Tinitigan. --- Siniguradong ligtas siya. --- At sa sandaling iyon... Wala na akong pakialam sa kahit ano. --- "Don't ever do that again." --- Napakunot ang noo niya. --- "What?" --- "Scare me." --- Bumilis ang tibok ng puso naming pareho. --- At habang nakatitig ako sa kanya... Muntik ko nang sabihin.

I'm so ashamed of myself for being so scared. "Oh, really? Grabe naman! Suwerte naman pala ng ugok na iyon at may katulad mong handang gawin ang lahat mapansin lang niya. Ang boring kaya ng taong iyon. Ubod ng sungit.” Ani Claudia.