Face Your Fears Quotes Novels & Stories

"You said before na you don't want to waste your days. Are you... scared?" "Scared?" tumaas ang kilay ko. "Of what?" "Of what's coming. Of... your sickness," diretsong sabi niya, pero ramdam ko ang pag-aalala sa tono niya. Napatingin ako sa sahig. "Of course I'm scared. Every day, iniisip ko kung hanggang kailan ako. But I can't let fear control me. I just... want to live, kahit sandali lang."

Saka hindi ba nasa bar siya? “Mabuti at gising ka na. Kamusta na ang pakiramdam mo?” Humawak siya sa batok. ‘I need to do this, Val’ Naalala niya ang boses na ‘yon. Hindi siya pwedeng magkamali. Boses iyon ni Kiki. “Val.” Hinawakan ni Fire ang kamay niya. “I know you’re strong. But its normal to be afraid sometimes. Wag kang mahiya, tell me if you’re not okay.”

It feels nostalgic, how I told him that. The truth is that I've been scared of everything lately but I tried so hard to live with my fears each day. I never told anyone I have fears until he came to my life and made me feel that it's okay to be scared, that it's okay to feel weak, that needing protection isn't a bad thing. I'm not a bit scared of death. Ang ikinakatakot ko ay ang mamatay nang hindi nasasabi sa mga taong mahal ko ang mga nararamdaman ko, ang mga gusto kong sabihin.

Halos bumagsak ang lakas na taglay niya sa katotohanang kanyang narinig. “Wala na bang ibang paraan?” “I’m sorry to say that there’s no other way but to take the risk.” “I want to live, I still want to live.” Pumatak ang luha sa kanyang mga mata. Naalala niya sina Lara at Nate. “It’s all up to you Liam. But I can’t give you a guarantee.” “Tell me what to do.” “Liam, the best thing you can do is to take the risk, at hanggat maari, sa ibang bansa ka na magpaopera. Huwag mo nang ipagpaliban.”

"Don't remind me, 'Ma." "See? You don't even want to think about it and you're here, aspiring to go outside without a guarantee that you'll be safe!" I stood up and frustratedly pulled my hair. Naramdaman ko naman ang haplos ni Mama sa likod ko. Humarap ako sa kanya. "Mama alam kong hindi madaling maghanap ng limang milyon para sa ransom at mas lalong hindi madaling mag-move on sa isang traumatic experience. But..." I looked at her in the eye. "I don't want to be scared forever. Because tons of obstacles outside are waiting for me to face and overcome them. That will make me grow."

Kahit kailan hindi ko pagsisisihan na pumasok ako sa Monstrous Academy dahil kung hindi ako pumasok doon, malamang ay hindi ko makikilala ang mga taong nagpasaya at nagturo sa akin na friendship and love always win. Marami kaming napagdaanan, maraming pagsubok ang dumating at kahit na ano pang problema ang dumating sa buhay ko, hindi ako panghihinaan ng loob dahil gaya nga ng favorite line ko noon sa movie ni Will Smith, danger is real but fear is a choice. THE END.

Parang wala ngang gumagamit ng kwarto, eh. Matapos kong uminom ng tubig ang pumasok ako sa maliit na banyo para maghilamos. Nang sandaling tumingin ako sa salamin ay naalala ko kung gaano ako katakot kanina nang sumakay ako ng bangka. It was hard for me to face my fears but knowing that he's beside me, it somehow tamed my demons. I hate the fact that he could calm me down during that situation but I'm still thankful because he made me face my greatest fear.

"Y...you're making me feel...scared." "Haist! Labanan mo nga iyan takot mo. Hindi sa lahat ng oras kailangan kong manatili sa tabi mo. Face your fear. Okay?" "Paano ko ba magagawang labanan ang takot na ito kung patuloy na sumasagi sa aking utak ang ginawa sa akin ng pamilya ko? Sa tingin mo kaya ko bang harapin ito? Alam kong madaling sabihin ang salitang 'Kayanin mo'. Pero ang hirap 'e, sobrang hirap." Napasinghap naman ako sa sinabi niya.

"...Takot din ako noon makaramdam ng mga bagay na hindi ako sigurado. That's understandable at a young age, but the thing is.. How would you know if you won't let yourself take you.." Nakita ko ang pag tango tango ng nakakarami. Sang ayon din ako sa sinabi niyang yun at tila mas nalilinawan ako sa mga gumugulo sa utak at puso ko. "Let us not allow fear to rule us. You should not be scared to tumble. Remember, we can always stand up, but with learnings that will bring us to the person we will be in the future." Inilahad niya ang mga kamay na parang iniaalay ang buong sarili.

"I can't forget you, Raze. I can't forget how you made me feel. How you made me see myself differently. How you made me brave." Nakita kong nag-flicker ang emosyon sa mga mata niya. "And I know you're scared," patuloy ko. "I know you think na masasaktan mo lang ako. Na masasaktan mo lang ang sarili mo. But you know what? Life is about taking risks. And you're a risk I'm willing to take." "You don't understand—" "Then make me understand!" Tumaas ang boses ko. "Stop pushing me away and talk to me! Tell me what you're really afraid of!"