Do It Scared Quote Novels & Stories

Agad na humagulhol ito ng iyak ng maalala ang sinapit. "T-takot na takot ako, Gail... t-takot na takot ako..." ani nito sabay hagulhol ng malakas. Dama niya ang panginginig ng katawan nito sa sobrang takot habang inaalala ang nangyari dito. "A-akala ko katapusan ko na... a-akala ko hindi na ako aabutin ng bukas. I-I'm scared to death... I was too scared to die!"

Ang karaniwang ekspresyon ng totoong Lord Scion. "Got it, Sir! Thank you for telling me to become a coward. Don't worry, I'll keep myself safe to secure your position. I will never drag you down!" sarkastiko niyang sabi habang nagtatagis ang mga ngipin. Matalim niya itong tiningnan bago ito talikuran. 'And I'll never allow you to hurt me... again.' dugtong niya sa isip.

My eyes roam around and i saw a piece of paper, nasa kama niya ito. Binitawan ko saglit si Dylan at binasa iyon. 'Security is mostly a superstition.' -X I clenched my fist, if i ever know who did this to my son, i won't think twice to kill them. She or He even used a quote just so they can scare us? I stared at my son who's sobbing in the arms of my husband, while grant is slightly patting his back. I turned my gaze to my parents. "I wanna know the truth behind that incidents."i said.

"Okay." "Now answer me honestly." Huminga ako nang malalim. "Sometimes I was thinking if you were too busy." "Hmm." "Time will come you will get tired." Hindi siya agad sumagot. At nang magsalita siya, ramdam ko ang sincerity sa bawat salita. "Do you know what's funny?" "What?" "I'm actually scared of the same thing." Napakunot-noo ako. "Huh?"

“You’re too… unreal right now.” “Unreal?” “Yeah,” bulong niya, lumapit pa. “Like the storm never touched you. But I know it did. You just survived beautifully.” Ramdam ko ang pagdampi ng kanyang labi sa noo ko. Hindi agresibo, hindi mapusok. Kalmado. Malalim. Yung halik na parang panalangin. “Do you ever get scared, Gab?” tanong ko. “Every day,” tugon niya. “Scared I’ll wake up and lose this again. Lose you.”

Halos mahulog pa sa kama ang binata sa taranta nang itaas ko ang kamay para sana'y padapuin sa pisngi niya pero agad ring naiwan sa ere nang may kamay na pumigil rito. I cocked my head to the side in confusion. Agad na tumalim ang tingin ko nang makita ang hindi kilalang binata na malaki ang ngising hawak ang braso ko. A very fine built man. Sa tindig palang ay halata mo nang galing sa marangyang buhay. His scent leaked over the enclosed space. Parang nanghihipnotismo. "You shouldn't touch a trash, Solstice. Don't you think?" he trailed off, trying to stifle his laugh.

"I feel scared all the time." "Brave people are scared too," sabi niya. "Brave people are just scared and do it anyway." "Pakipot ka," sabi ko habang napapangiti kahit may luha pa sa mga mata ko. "You're going to make me cry again." "Then I'll just have to kiss away your tears," sagot niya bago yumuko at marahan akong hinalikan.

Ganon din ako at pinunasan ng tuyong towel ang kamay niya bago ko pinunasan ng bulak na may betadine. “Did I scare you?” he asked softly. Hindi ako umimik. Patuloy ako sa pagpunas. Hinay-hinay... habang tinatanong din ang sarili. Was I scared? Maybe... And then I've got the answer of our question. I am scared.

Nabura ang malapad na ngiti sa aking mga labi at naputol ang tawa na lumalabas sa aking bibig nang mabilisang naghilom ang lahat ng natamo niyang sugat galing sa akin at sa pagkakataong ito siya na ang napapantistikuhan sa nakikitang reaksyon galing sa akin,napaatras ako nang humakbang siya patungo sa aking direksyon, "Scared,aren't we?,didn't your mother ever told you to be cautious with strangers?" Napapalunok na lamang ako sa tuwing humahakbang siya patungo sa aking direksyon,'bakit nararamdaman ko siya rito?', " Why don't you say something?,you're scared of me? " napaatras ako sa tuwing nasasagap ng aking ilong ang amoy niya,'ang amoy na...

Nakita ko ang pagbuntong-hininga niya. “I’m scared of butterflies.” “Ha?” “I said I’m scared of butterflies.” “Ha?” “Don’t make me repeat myself again.” “Eh bakit dito tayo pumunta kung takot ka naman pala sa mga butterflies?” “It makes you happy,” saad niya sabay iwas ng tingin. Itinago ko ang ngisi ko. “Ang wirdo mo talaga minsan ano? Bakit hindi mo subukan harapin ang kinakatakutan mo?”