Novel & Cerita Don't Be A Stranger Meaning

Kahit na hindi maalala ng isipan pero mararamdaman naman siguro ng puso “No! Wala akong nararamdaman na kahit na ano mang feelings sa iyo at feeling ko nga, isa kang stranger sa akin eh. I am sorry din na sabihin sa iyo na feeling ko, isa ka lang stranger at hindi talaga kita gusto.” Seryoso nitong sambit kaya naman hindi niya mapigilan ang maluha.

Tinitignan ang pag-alis ko, kumaway ako at natawa nang kumaway siya pabalik. Madalas mas gumagaan ang loob kung makipag-usap sa mga taong hindi ko inaakalang makakasalubong ko dahil pakiramdam ko hindi sila judgemental at kung maging judgemental man sila alam kong iyon ang una at huli naming pagkikita. I heard someone said before that don't talk to strangers. But sometimes talking to strangers is not bad.

“Behave Love and don't talk to strangers." “Dios ko Dom, ano ba ang gagawin ko para mag behave ako? Ang alam ko mag o-opera lang naman ako!" “Okay, just don't talk to strangers." Bago pa kumulot ang buhok ko sa baba ay umalis na lang ako. Nakaka stress talaga si Dominick parang bata lang. Strangers lahat ang mga taong nakakasalamuha ko ultimo mga kasamahan ko sa operasyon so hindi ko sila kikibu-in? Ano sign language lang ang peg? Nakaka buwesit talaga!

“Nangyari?” “Tungkol sa fiance mo.” Ilang minuto siyang natahimik kaya napatingin ako. Tinignan niya rin ako na parang may kung anong hinahanap sa mukha ko. “Sabi kasi nila, mas madaling maka-move on kapag nilalabas at mas madaling maglabas sa mga taong hindi mo kilala, sa mga strangers.” “I don't want to be a stranger though…” mapungay ang mga matang aniya. Hindi ko alam kung dahil ba antok na siya o dahil ba sa isang latang beer.

Hindi naman siya nanghihingi ng pera? Bakit ito manghihingi ng Bank Account? “Bakit? Ano ang kailangan mo sa bank account ko?” — balik niyang mensahe. “C’mon, ano ba ang ginagawa sa bank account?” Pilosopong balik na mensahe sa kaniya ng lalaki. Napasapo sa noo si Charmaine, hindi niya mawari kung ano ang trip ng lalaking ito. Alam niya naman kung para saan ang bank account. Hindi niya lang ma-gets bakit hinihingi nito.

At ang tunog ng tawa niya. Mas maganda pa sa tunog ng alon. --- "So what do we call each other?" Tanong niya. Napaisip ako. Pagkatapos ay ngumiti. "Mister Stranger." Napailing siya. "Seriously?" Tumango ako. "Seriously." Napabuntong-hininga siya. "Then you're Trouble." Nanlaki ang mga mata ko. "Trouble?" Tumango siya. "You keep falling."

“Ano ba pangalan mo para matulungan kita?” “My grandma said I should not talk to strangers. I don’t know you po, ate kaya you’re a stranger.” Sagot nito sa paggitan ng paghikbi. Pinahid nito ang basang pisngi. Diyos ko po, englisera pala itong batang ito. Mapapasak ang pang-kanto kong englis dito. Sana naman nakakaintindin ito ng tagalog. Gusto kong mapakamot sa buhok ko pero pinigilan ko ang sarili.

"This is my property. And right now, you are nothing but a stranger threatening my guest. If you won't step out of that door, I will make sure the security drags you out myself." "Stranger, huh?" Halos mapatid ang ugat ko sa leeg sa sobrang panggigil. Tumingin ako sa likod niya kung nasaan si Beatrice, na ngayon ay malakas na ang paghikbi. "At least hindi kita kayang pagnakawan at pagtaksilan. Estranghero ako ngayon sa'yo dahil wala kang maalala, pero ang babaeng pinoprotektahan mo ngayon ay nagawa kang lokohin! Hindi na ’yan amnesia, Gab. Malaking katangahan na ’yan!"

mahaba niyang paliwanag habang nakatingin sakin "Kaya hindi ka malas at mahal ka ng Diyos. Sadyang hindi mo lang kayang tanggapin ang katotohanan" Napatulala ako sakanya. Naiintindihan ko lahat ng sinabi niya. And I was amazed dahil he said what exactly my heart wanted kahit hindi ko naku-kwento sakanya ang lahat. I smiled genuinely. We really can't judge people. Hindi mo aakalaking kayang sabihin iyon ng isang taong hindi mo pa nakikilala ng buo. "You know, I'd prefer to be a stranger than to tell you about me.."I suddenly said