Don't Be A Stranger Meaning Novels & Stories

I know, you know what I mean! “Look, bata pa lang ako, tinuruan na ako ng parents ko na huwag makikipag usap ng basta-basta sa mga taong hindi ko kilala. You are a total stranger to me. Kaya kung pwede, ibigay mo na lang siya sa akin at nang makaalis na ako rito because honestly, I don’t feel comfortable with this place and—”

Chapter 46 "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?"

Katulad kasi ni Kuya Brent ay attention hater ako, ayokong napapansin ako pero kahit anong gawin ko ay pansinin na talaga ako. Napapasimangot na nga lang ako kapag maraming bumabati sa’kin na hindi ko naman kilala. Ewan ko ba parang may nagsasabi sa utak ko na, “ Don’t talk to strangers,” awtomatiko naman na huwag makipag-usap talaga sa mga hindi kilala pero parang may boses akong naririnig kapag sinasabi ko ito. Ang weird diba?

ngiti nito at itinaas pa ang isang kamay na parang nanunumpa. "Bakit sa akin lang?" Hind niya maiwasang itanong dito. "Cause we are just co-workers. That word is equivalent to stranger to me, Mr. Cruz." direktang sagot nito. Hindi naman siya makasagot sa sinabi nito. Natahimik siya. "But I want to say thank you." napatitig siya dito. "Why?"

Sa ngayon, bukod sa di kilalang tao na iyon, wala siyang ibang malalapitan. Kaya tinanggap niya ang request ng estrangherong ito. Kung kailan iniisip niya kung paano babatiin ito, pinadalhan siya nito ng mensahe: [Hello miss, napakasaya ko na in-add mo ako bilang friend.] Sumagot si Madeline: [Ikinagagalak kong makilala ka, stranger.] [Miss, kakatapos lang ng relasyon ko at labis akong nalulungkot. Pwede mo ba akong samahan muna?]

“Hindi ko maitatagong buhay pa ako kung gan’yan pa rin ang tawag mo sa akin, estranghero.” “Pasensya na. Tatawagin na lang kita sa pangalan mo, Gaia. Sana tawagin mo rin ako sa pangalan ko. Hindi na ako lubusang estranghero dahil ilang araw na tayong magkakilala.” “Alam ko ang pangalan mo, pero hindi ibig sabihin no’n ay kilala ko na rin ang pagkatao mo. Estranghero ka pa rin sa akin, dahil hindi pa kita lubusang kilala.”

But, practically, dapat mas paniwalaan ko si Ev dahil kilala ko siya over that man na ngayon ko lang nakita. But, there’s also something inside me na pinipiling mas paniwalaan ang estrangherong iyon. Something is really not right. Siguro kung nakakaalala lang ako, hindi sana alo maguguluhan ng ganito. Kasi, what if that stranger is not really a stranger to me at all? Paano kung matagal ko na siyang kilala pero hindi ko lang matandaan? What if he was someone close to me before dahilan para maging ganoon si Ev?

Parang ako ang simula at dulo ng gabi niya. “Hindi ka mukhang pangkaraniwan,” he said, approaching me. “Neither are you,” sagot ko agad, deadpan. “Zech,” sabay abot ng kamay. Hindi ko tinanggap. “I don’t touch strangers.” Ngumiti siya. Genuine. No offense taken. “Then let me stop being one.” I didn’t expect that.

Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko he's someone I can share my sentiments with. Marahil ito na nga ang sinasabi nila. That opening up to a stranger is ten times far better than opening up to a close friend. Dahil hindi ka niya kilala. Na wala siyang alam sa buhay mo. Sa ugali mo. Sa kung papaano ka mag-react sa bagay-bagay.

habang iniisip ko na ayaw ko kabaligtaran naman ng katawan ko dahil parang ayaw niyang tumigil. Tama ba ‘tong nagawa ko ngayon? did i really gave my perlas ng silangan to a stranger like him? nakakahiya, feeling ko nakakahiya yung ginawa ko.. can't believe na may nakakita na ng buo kong katawan sa hindi ko pa kakilala.