Strangers Meaning นิยาย & เรื่องราว

Tinitignan ang pag-alis ko, kumaway ako at natawa nang kumaway siya pabalik. Madalas mas gumagaan ang loob kung makipag-usap sa mga taong hindi ko inaakalang makakasalubong ko dahil pakiramdam ko hindi sila judgemental at kung maging judgemental man sila alam kong iyon ang una at huli naming pagkikita. I heard someone said before that don't talk to strangers. But sometimes talking to strangers is not bad.

--- Hindi ko nalaman ang katotohanan. --- Dahil sa puntong iyon... Para sa akin... Isa pa rin siyang misteryosong estranghero. --- Isang estrangherong minahal ko. --- At isang estrangherong hindi ko na muling makikita.

Chapter 46 "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?" "If you don't want to befriends with anyone then, can I be your stranger?"

O_____O "Kosuri?" agad akong nagtatakbo sa kanya kaso naunahan ako ni stranger. Itinulak niya ako na parang isang bato na nakaharang sa daan na kulang nalang sabihin niyang umalis ka nga! Napaupo ako mula sa pagkakatulak niya sakin at nakatingin lang ako sa kanila. "Are you okay?" tanong ni Stranger at tumango lang si Kosuri. Parang isang concerned boyfriend si stranger ni Kosuri. Perfect sila para sa isa't-isa.

To share what I think and what I feel to my father. At nangyayari na iyon ngayon. "Yes, I just found my self agreeing to a deal they made, and the arrangement is then created." Tumawa siya ng bahagya na parang nakakatawa naman iyong sinabi niya. "So, nakipagdeal ka sa taong hindi mo pa kilala? And the marriage, it was an arrangement between strangers? Like, I was arranged to marry a stranger?" "If that's how you comprehend it, then it is. You know what, kung tutuusin ay hindi tayo lugi, parang tinutulungan nila tayo pero ang pagtulong na iyon ay may kapalit.

Nag-order ng black coffee, walang asukal. Pagtingin niya sa akin... grey eyes. Tumigil ang mundo ko. Hindi ko alam kung tatakbo ako papalapit... o tatago sa ilalim ng counter. Kasi yung estranghero mula nung gabi na yun... bumalik..parang ito ..parang sya ngunit di ako sigurado.

Ay iyon pa lang kahawig ni ED ang tinatanong ako. Dahil hindi nga talaga ako okay. Umiling lamang ako. Tumahimik naman ito at lalong sumeryuso ang tingin niya sa dalawang kasama namin sa kwartong iyon. Nakapagbihis na ang mga ito. At base na rin sa mga sinuot nila ay isa rin sila sa mga bisita kagabi. At speaking of the party yesterday. Hindi ko alam kong na-meet ko ang strange Uncle ko.

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang kumurot sa dibdib ko. Strangers? Talaga? Bahagya akong napangiti. Yung tipong hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis. "Oh?" Mahinahon kong sabi. "I guess..." Huminga muna ako bago ipinagpatuloy. "...we are strangers." Unti-unti siyang napatingin sa akin. Diretso at tahimik. Hindi ko mabasa ang nasa likod ng malamig niyang mga mata. Hindi rin ako umiwas.

’ Nakaluhod ako sa kama, hawak ang baywang ng estranghero, ang mukha ko ay masyadong malapit sa balakang niya, halos dumampi ang pisngi ko sa linya ng kalamnan na nawala sa ilalim ng nakababang tuwalya. Normally, hindi ko ginagawa ito kung totoong nangyayari. Kahit gaano pa kadurog ang puso ko. Kahit ilang baso pa ang nainom ko. Kahit gaano ako kakulang sa kontrol sa sarili. Hindi ko pinupuntirya ang mga lalaki. Hindi rin ako nagmamakaawa kapag tinigilan ni Dennis ang paghawak sa akin dahil, maniwala ka man o sa hindi, proud ako na babae. At tiyak, hindi ako nagmamakaawa sa mga estranghero para makipagtalik, kahit gaano pa sila ka-hot.

Naisipan niyang yumuko sa mesa niya dahil nakakaramdam siya ng hindi maganda. She is feeling uneasy. She can't blame anyone but only herself. She needed to find that stranger but she made a promise not to sue him. What if the stranger never recognizes her anymore? And worst, she will be involved in a scandalous situation, her parents will know it as soon as possible.