Stranger Quotes Novels & Stories

“Paano ko mamahalin ang taong estranghero para sa akin? Kung nagustuhan ko man siya ay si Nik iyon na inakala kong mabuting tao at hindi sa Nikola na nakilala ko. Remember, Jane, I married a stranger! Hindi ko siya kilala at wala akong kahit anong alam sa pagkatao niya!” Hindi ko napigilang mapalakas ang boses dahilan para pati ang mga tauhang kumakain ay napatingin na sa amin dahil mukhang nagtatalo na kami ng kaibigan ko. Tumingin si Jane sa mga tuhan ko at tauhan niya saka ngumiti. “Mag-aartista yata itong kaibigan ko at feel na feel iyong pinanood na movie pati pangalan ko nabanggit pa habang nagkekwento,” sabi niya.

“And how are we here?” “Hinatid ko si Lila Mati. Nakita ko siya sa bayan na naglalakad at maraming bitbit. Naawa ako sa matanda kaya hinatid ko siya rito.” Nagbuga ito ng inis na hininga, minasahe rin ang sentido. Mas mukha pa itong kunsumido kaysa sa kanya. “Bakit?” “Haven’t your parents told you about stranger danger?” he said in a condescending tone.

Napangisi siya, "Hindi iyon bola. I met a lot of girls, but you were the only one who stood up. The eighteen-year-old stranger lady that my Lolo brought is my destiny. I waited for you, and I am glad I did because I am the happiest man alive." Kunwari siya nitong inirapan, "Shut up ka na. Ako kaya pinaka-masaya, My aber," pang-aasar nito. Ngumiti lang siya at pinatakan ng h*lik ang noo nito. Nagkatitigan sila at ito mismo ang umabot sa mga labi niya para sa isang malalim na h*lik. He knows that there's more that will come into their lives, but right now, what matters is that they are both happy with what they have and with the family they have built.

Tinalasan niya ang pandinig. “I will never forget the night with you, stranger. The one night I spent with you seemed like an eternity. I can't get you out of my mind. If fate works a miracle, I want to be locked in your arms again. To taste your lips and touch your lovely skin…” Parang binabayo sa kaba ang dibdib ni Red nang marinig ang awiting ‘yon. Natagpuan na lang niya ang sariling naroon sa tapat ng saradong pinto. Nasa loob niyon ang narinig niyang boses na umaawit.

Sagot naman ni Manang Soling na kan'yang pangalan. Habang masaya silang kumakain, saglit muna ako nagpaalam at namasyal. Sobrang ganda ng lugar na ito. Maaliwalas at tahimik. Pero kahit gaano kaganda ang lugar, hindi pa rin ako makakatagal na tumira dito. Isa akong assassin. Hinahanap-hanap ko pa rin ang magulong mundo na meron ako. "Wow. Hello again, Miss Stranger."

"This is my property. And right now, you are nothing but a stranger threatening my guest. If you won't step out of that door, I will make sure the security drags you out myself." "Stranger, huh?" Halos mapatid ang ugat ko sa leeg sa sobrang panggigil. Tumingin ako sa likod niya kung nasaan si Beatrice, na ngayon ay malakas na ang paghikbi. "At least hindi kita kayang pagnakawan at pagtaksilan. Estranghero ako ngayon sa'yo dahil wala kang maalala, pero ang babaeng pinoprotektahan mo ngayon ay nagawa kang lokohin! Hindi na ’yan amnesia, Gab. Malaking katangahan na ’yan!"

Halos nalibot na ng mata ko ang bawat sulok ng malaki nitong bahay ngunit nakaka-frustrate na wala man lang akong makitang kakaiba na maaaring makatulong sa akin. “It seems like you are used to be in a stranger’s place. Hindi ka man lang ba matatakot na isang estrangero ang kasama mo sa buong tatlong araw?” Napalunok ako sa tanong nito sa kalmadong tono habang hindi man lang tumitingin sa akin at tuloy-tuloy lang sa paglalakad.

Lakas-loob na dugtong ni Clinton. Nabilaukan naman ako bigla. Buti na lang nabigyan agad ako ng tubig ni Lucia. "Stop right there, Mister." Pagputol ni Lucia sa kung anong sasabihin ni Stranger pagkaabot niya sa akin ng tubig.

“As long as you know my name and you love me, I’m fine with that. I am your husband, don’t ever forget that. Now, sino ang tukmol na ‘yun na kasama mo maghapon dito sa Paris?” “Just a new friend,” kibitz-balikat niyang sagot. “You shouldn’t be talking to strangers,” tila pagalit nitong wika. “Nasa banyagang bansa ka, and you are vulnerable.” “Sanay akong makipagkilala sa mga estranghero, Jayzee. Buong buhay ko’y mag-isa lang ako. I have nothing but strangers all over me when I was growing up.” “I’m sorry,” pagbibigay nito ng pang-unawa. “How did you cope up with that? “Yung bigla ka na lang nawala sa poder ng mga magulang mo?”