Stranger Quotes Novels & Stories

May ilang segundo ng katahimikan bago muling nagsalita ang lalaki: > Stranger: “This isn’t over. We’ll be back… and next time, you won’t like how we knock.” Narinig ko ang mabibigat na yabag papalayo mula sa pinto.

"Why would I give my name to you? You are still a stranger." "Wow, naisip mo pa pala iyon. You know that I am stranger pero nagpumilit ka pa ring sumama sa akin. Tapos ngayon parang ayaw mo pang umuwi. Nakikain kana rin, paano pala kung may lason ang kinain mo kanina?" Masyado itong focus sa disney movie na pinanunood nito. "You are stranger but you don't look a criminal." "Dapat ba akong mag-thank you sa sinabi mo?" sarcastic na tanong ko.

Kakaiba ang amoy nito ngunit parang nais ng dalaga na mas lalong idikit ang sarili nito sa kausap. “Honesty?Sophie let out a nervous laugh. “How can you talk about honesty when you’re wearing a mask?” The stranger leaned in, his face inches from hers. She could see his eyes through the slits of the mask—dark, piercing, and filled with a sudden, raw intensity. “A mask doesn't hide who you are, little bird. It gives you the freedom to be who you truly want to be. Tonight, we aren't names or titles. We are just two strangers in the dark.”

“Paano ko mamahalin ang taong estranghero para sa akin? Kung nagustuhan ko man siya ay si Nik iyon na inakala kong mabuting tao at hindi sa Nikola na nakilala ko. Remember, Jane, I married a stranger! Hindi ko siya kilala at wala akong kahit anong alam sa pagkatao niya!” Hindi ko napigilang mapalakas ang boses dahilan para pati ang mga tauhang kumakain ay napatingin na sa amin dahil mukhang nagtatalo na kami ng kaibigan ko. Tumingin si Jane sa mga tuhan ko at tauhan niya saka ngumiti. “Mag-aartista yata itong kaibigan ko at feel na feel iyong pinanood na movie pati pangalan ko nabanggit pa habang nagkekwento,” sabi niya.

“And how are we here?” “Hinatid ko si Lila Mati. Nakita ko siya sa bayan na naglalakad at maraming bitbit. Naawa ako sa matanda kaya hinatid ko siya rito.” Nagbuga ito ng inis na hininga, minasahe rin ang sentido. Mas mukha pa itong kunsumido kaysa sa kanya. “Bakit?” “Haven’t your parents told you about stranger danger?” he said in a condescending tone.

Napatayo tuloy siya nang wala sa oras at namewang, "Ano'ng ginagawa mo rito? Hindi ba sinabi kong hindi ka welcome dito?!" Umungol ito at binagsak paupo ang sarili sa sofa. Pinikit pa ang mga mata. Napirmi niya ang mga labi matapos maamoy na amoy alak ito pero hindi naman ito mukhang lango sa alak. "Your friend forgot to lock the door. It's dangerous. Buti na lang at ako ang papasok," sermon nito. "Tss. Ikaw lang naman ang may balak na masama sa akin."

Tinalasan niya ang pandinig. “I will never forget the night with you, stranger. The one night I spent with you seemed like an eternity. I can't get you out of my mind. If fate works a miracle, I want to be locked in your arms again. To taste your lips and touch your lovely skin…” Parang binabayo sa kaba ang dibdib ni Red nang marinig ang awiting ‘yon. Natagpuan na lang niya ang sariling naroon sa tapat ng saradong pinto. Nasa loob niyon ang narinig niyang boses na umaawit.

"This is my property. And right now, you are nothing but a stranger threatening my guest. If you won't step out of that door, I will make sure the security drags you out myself." "Stranger, huh?" Halos mapatid ang ugat ko sa leeg sa sobrang panggigil. Tumingin ako sa likod niya kung nasaan si Beatrice, na ngayon ay malakas na ang paghikbi. "At least hindi kita kayang pagnakawan at pagtaksilan. Estranghero ako ngayon sa'yo dahil wala kang maalala, pero ang babaeng pinoprotektahan mo ngayon ay nagawa kang lokohin! Hindi na ’yan amnesia, Gab. Malaking katangahan na ’yan!"

tanong nito na mayroong ngiti sa labi. “I don’t like sharing to strangers,” she replied. “No luchshe podelit'sya sekretom s neznakomtsem. On ne osudit tebya, potomu chto ne znayet tvoyu istoriyu s drugoy storony,” anito. [translation: But it's better to share a secret to a stranger. They will not judge you because they dont know the side of your story.] Mahina siyang natawa at napailing. “Really?” Ngumisi ito. “Really.”

“As long as you know my name and you love me, I’m fine with that. I am your husband, don’t ever forget that. Now, sino ang tukmol na ‘yun na kasama mo maghapon dito sa Paris?” “Just a new friend,” kibitz-balikat niyang sagot. “You shouldn’t be talking to strangers,” tila pagalit nitong wika. “Nasa banyagang bansa ka, and you are vulnerable.” “Sanay akong makipagkilala sa mga estranghero, Jayzee. Buong buhay ko’y mag-isa lang ako. I have nothing but strangers all over me when I was growing up.” “I’m sorry,” pagbibigay nito ng pang-unawa. “How did you cope up with that? “Yung bigla ka na lang nawala sa poder ng mga magulang mo?”