Don't Lose Hope In Tagalog Novels & Stories

Halatang nag-aasam at umaasa. "What I fear the most?" Ikiniling nya nang bahagya ang ulo nya at deretsang itinitig saakin ang luntian nyang mata. "Losing the same person I lost to the same peoples."

Tanging si Ruby lang ang makakapagsabi ng lahat, at ang mga kasalanan niya ay wala ng ibang solusyon kundi ang pagbayaran ito. Pagtingin ko sa paligid, nakikita ko ang mga taong tumulong sa amin, ang mga taong nagbigay sa amin ng pag-asa, at nakikita ko ang mga mata ni Hope—ang ina ni Heart—na puno ng pighati. Sa bawat hakbang na tinatahak namin, ang lahat ng ito ay tila nagiging isang labanan na hindi ko pa alam kung paano kami magtatagumpay.

Gavril can’t believe what he saw. “Kaya sabi ko sayo, mahirap. Mahirap kontrahin o kalabanin ang kamatayan at tadhana. If you’re destined to die on that certain time, place and circumstances, it will happen anyway.” sabi ko sa kanya. He did not respond to me when I said those words to him. Pero alam ko na may malalim siyang iniisip dahil sa mga salitang sinabi ko. And that is the meaning of these notes. Never lose hope.

He started crying hard again in my shoulder. "Every time I misses you, dito ako umuuwi and every time I do that I felt like I'm home. I'm home because I did this for you. K-kahit pa...k-kahit pa hindi ako sigurado kong mapapatawad mo pa ako at kung tatanggapin mo pa ba ako ulit sa buhay mo. This place reminds me not to lose hope that someday our stars will aligned and I will see you again."

" Ikaw na din ang nagsabi diba. Losing your memory doesn't mean losing your abilities. Alam kong magagamay mo ulit Yan. " " E papano kung hindi? " " Edi boyfriend mo bahala sayo. Aba, sya lang naman ang may pinakamalaking stocks dito. Kaya wag kang mag alala. Mananatili ka dito, scholar ka man o hindi. " Sabi pa nito. Tumango naman ako saka tumingin muli sa paligid.

Hindi ko maiwasan na pagdudahan ang aking ama baka takot lang itong maiwang mag isa o masabihan na walang natira at bigo sa buhay. He's indeed afraid of losing a battle 'yan ang proud akong hindi ko minana sa aking ama. Hindi ako takot matalo, masaktan at lumaban. Ang motto ko sa buhay ko ay subok lang ng subok every defeats hindi lang isang pagkatalo. But I'll make sure na may gain ako at lesson sa buhay. At alam ko naman na si Ally ang tama sa lahat malakas na rin naman ang confidence ko na pwedeng pwede kami ni Ally ayoko lang muna umeksena kasi gusto ko buong buo na siya bago ko kunin sa pamilya niya.

“Kung wala ka nang sasabihin, puwede ka nang bumalik sa mesa mo nang makapagtrabaho na ako nang maayos.” “Aray ko naman, darling,” Hope clutched his chest dramatically, pretending to be hurt. “Bakit ang lamig-lamig mo makitungo sa ‘kin? Pinaglihi ka ba sa yelo? Isang buwan na tayong kasal pero ni minsan hindi pa kita nakitang naging sweet.”

~No, there's no help You're the one and you don't realize Yes, it's true This was meant to be You and me No, there's no help, we lost our way I made a wish and watched it fade I wanna speak but I'm afraid When will you see it's you and me. Hindi niya malalaman dahil uto uto yun eh. Bulag! Bobo! Tanga! Gusto ko man sumbatan yun pero di ko magawa. Takot ako eh. Takot akong ereject. Kaya kakayanin ko nalang itago sa lahat pero hindi ibig sabihin nun na di ako gaganti sa bruha na ahas na yun. Not now but soon.

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

"Say it, please..." "Mahal kita..." "Say you would never leave me..." "I won't... I won't leave you... Never." Suminghap ito na parang nakahinga ito ng maluwag dahil sa sinagot niya. Nalaoikit nitong idinikit ang noo sa noo niya. "You promised?" mabining anas nito na bahagyang tinutukso-tukso ang labi niya. "I... I promise..."