Novel & Cerita Don't Lose Hope In Tagalog

sabi ni sa kaibigan. "Wala 'yon. Nag-aalala lang ako sa 'yo. Baka bigla kang mahimatay diyan dahil sa sitwasyon. But don't lose hope, okay? For sure may mga paraan pa. Pera lang 'yan. Kaya nating mabuo 'yan para maoperahan na ang mommy mo."

humahagulhol niyang daing. Mahigpit na yakap ang natanggap ni Hope mula sa ama. Awang-awa ito sa kalagayan niya. "It's okay. You're going to be fine. We can work on that. Don't worry, anak, kasama mo kami ng Mom mo. We'll help you. Malalampasan natin 'to." *****

pero kahit anong gawin kong subok,kung ayaw niya na, wala na akong magagawa pa 'I'm hoping for nothing', that's the perfect phrase to describe this... I'm still longing for her even she doesn't feel the same way for me anymore..nakaahon na siya samantalang ako ito parin, nadudurog,nasasaktan!...but after all of this, at the end of the day I'm still end up of hurting because of hoping that maybe,maybe we still have a chance. A chance to make it up to her

As long as my wife and my son are safe. I won't lose hope. I'm gonna suffer and fight for it at the same time. At Kahit pa Ikamatay ko.. Wala akong pakialam. Basta para sa anak at asawa ko..

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Pinunasan ko ang luhang nahulog dahil sa mga bagay na aking nare-realize ngayon. I know that you can be more, I know you for a long time and I have high hopes on you that you will be able to conquer everything. I know where you supposed heading kasi ang tagal ko na ring sinasabi sa 'yo 'to... i-go mo na 'yong opportunity mo sa ibang bansa! Ang tagal-tagal ko nang sinasabi sa 'yo na roon ka na nga! Pero ikaw pa itong ayaw mo, eh, kasi palagi mo kaming iniisip.

Kabanata 46 Hope Lahat tayo takot sa kamatayan. Takot na iwan ang mga mahal natin sa buhay. Takot na masaktan sila. I was too, afraid of death. Hindi pa ako handa, dahil alam ko sa sarili ko na marami akong iiwan. Marami akong masasaktan. And it will leave marks on their hearts, lalo na kay Kuya at Anzo.

Dance Nag inuman kaming lahat at si Hope lasing na lasing, hindi na niya napansin ang pag-alis ng iba dahil sa kalasingan niya, baka kung hindi to lasing magagalit na naman ito dahil nawala sila. Yung ibang tao ayaw kong malasing dahil natatakot ako, pero pag si Hope na lasing parang gusto ko araw araw siyang lasing para walang malay.

Nanunuksong gatong nito. Napapailing na lang ako na ikinatawa nila. Paano ko naman matatagpuan ang forever kung nasa Manila ang ama ng anak ko. Worst, we're not in good terms. 'Kung may pag-asa pa bang magiging maayos ang lahat sa amin ni Davy. I lost my hope anyway.'

Punong-puno ng hinanakit kong saad. Niyakap naman ulit ako ni kuya. "Come on, walang may gusto ng nangyari. Don't lose hope dahil nawala s'ya sa atin. Always remember na hindi mo kailangang i-stuck ang sarili mo sa nakaraan." pag aalo n'ya sa akin at tanging tango lang ang naitugon ko. Pinunasan ko ang mga luha ko ng makitang lumapit sa amin si Cody.