Novel & Cerita Don't Lose Hope Quotes

Napalunok naman ako sabay napatingin sa kawalan. “Walang araw na hindi ko siya iniisip.” napahinga ako nang malalim at napatingin sa kaniya. “Hindi ko na alam kung ano’ng gagawin ko. Hindi ko alam kung asaan siya. Hindi ko na alam yung gagawin ko.” “Don’t lose hope, Kiara. For sure makikita mo rin natin si Noah.” Napalunok naman ako at napangiti sa kaniya.

“Malaki ang paniniwala namin sa ‘yo. At ang pangarap mong makuha ang hustisya para sa tunay mong mga magulang, palagi naming susuportahan ng daddy mo. Tutulungan ka namin. Makukuha natin ang hustisya.” And perhaps, hope is still out there... sa oras ng unos ng buhay ay hindi natin makita ang liwanag pero hindi ito nangangahulugang wala ito. Maaaring natatakpan lamang ng ulap ng pagluluksa, hirap, at lungkot. Pero aandar ang oras at muli rin itong magpapakita. Light will show up at the end of the tunnel.

malamig niyang paliwanag, “you give him hope.” Lumapit ang matandang lalaki sa akin ng kaunti habang nakatingin sa mga mata ko. “And hope will make him fight.” aniya. Parang may bumara sa lalamunan ko. “And when he fights…” dagdag niya, “he will lose everything.” Nanahimik ako. Alam kong binabalaan niya ako. Unti-unting bumibigat ang lahat. “You think you are protecting him,” patuloy niya. “But you are only dragging him into something he cannot win.”

Every successful journey starts with a single step. No matter how difficult and rough the road is, you must keep going. No matter how slow the progress is, you must keep believing. Everyone will get there, anyway. Do not rush. Just enjoy the adventure and treasure every moment. "Good luck, anak."

Saka diniinan ang sugat ko. Napangiwi naman ako. "You're naive." "Sabi nga rin nina Yara at Jill." "You're hopeless." He shook his head. "God always gives us hope. And like you've said before, my smile is a symbol of hope." Then he smiled sweetly. Umirap ako. "Feel na feel mo naman." "Ikaw pa lang ang nagsabi no'n sa akin kaya hindi ko makalimutan." "Eh, 'di memorable ako sa'yo?"

Marahan kong saad. "I'll always be here, until you achieve your dreams, until you make it to the top. Have me back when you're done. Have me when you finally made it. Right then, maybe we won't have to be hidden anymore..." I said sincerely. I wanted him to remember each word by his heart, because I'm keeping them. "Can't wait for that day." Aniya habang mataman akong pinagmamasdan. "Make it fast then." I smiled reassuringly. I gave him a smile of hope, because that's what I don't want him to lose. Hope.

Walang alinlangan. Just hope.

Sa lahat ng paghihirap at sakit, may isang tao na nandiyan para tanggapin siya—bawat pagkatalo, bawat takot, bawat pagluha. Hindi nagtagal, nagdesisyon silang magpahinga. Pareho silang tahimik, ngunit ang katahimikan ay hindi na puno ng kalungkutan at takot. May kaunting liwanag na nagsimula muling pumasok sa kanilang puso—isang paalala na kahit na mahirap, may mga pagkakataon pa ring magpatuloy, magbagong-buhay, at maghanap ng pag-asa sa hinaharap.

Iniisip nitong ang pagmamalupit sa iba ay tagumpay. Na ang pagnanakaw ng bagay na hindi kanya ay panalo. Napakababaw. Napakakaawa. Sa huli ay iisang pangungusap lamang ang isinagot niya. “I hope you can always stay optimistic.” Saglit na natigilan si Alexa. Pagkatapos ay malamig itong ngumuso. “What are you pretending for? You'll be crying soon enough.” Umiiyak?

"Huwag kayong mawalan ng pag-asa kaya natin 'to!" How can we win, if we can't use our magic?