Romans & histoires Maikling Liham Para Sa Kaibigan Tagalog

“Hindi ko pa po nakakausap ang mga kaibigan ko. Busy pa sila kaya hindi ko pa sila maimbita. Isa pa ay malapit na rin ang pasukan. Baka mag alangan sila na pumunta pa ng probinsya.” Sayang naman kung ganoon. Bata pa naman ang kanyang mga kaibigan. Masarap sarap pa naman ihain iyon. Panigurado na mapapakinabangan ko rin ang mga dugo nila. Sariwa at masasarap. “Ganun ba,” ani ko at inilapag ang mangkok sa may lamesa. “Sayang naman. Nais ko pa naman makilala ang iyong mga kaibigan.”

“Karma! Karma ang tawag diyan.” “Kaibigan ba talaga kita? Alangan namang i-entertain ko silang lahat e hindi ko naman sila tipo. And I don’t mind if they don’t chase after me or like me. Mas mahalaga ang kapatid ko. Dalawa lang kami, remember? Ayokong maging malungkot ang buhay namin o magpakasal na kami sa mga magigin asawa naming tapos hindi pa kami nagkakausap.”

ayaw talaga papigil ng kaibigan ko. "Miss, wala kang alam pwede? Umalis na kayo." sabi nito. Halos Umakyat lahat sa ulo yung dugo sa katawan ko ng balingan ako nito at iduro. Nangatog ako ng ako naman ang balingan. "Ikaw, ialis mo na yan ditong kaibigan mo." "O-opo.. A-alis n..na kami.. Cita.." "Hindi kami aalis dito! Hanggat nandito k.."

maikling sabi ni Troy sabay tingin sa mga kaibigan niyang naliligo sa ilog. Napaisip naman ako habang pinagmamasdan siya. "Hindi ko boyfriend si Mike, kaibigan ko lang sya. Sabihin na nating malapit na kaibigan," sabi ko sa kanya sabay ngumiti ng kunti. "Kaibigan nga lang ba?" Ani pa ni Troy na tila may pagtataka at pag-aalinlangan sa kaniyang isipan.

naiinis na sabi ko Tumango-tango naman siya na parang baliw, " Ahh kashi kanina!shi tanda shi Lord Relos kausap kho!ta-tapos!mu-mukha siyang Relos bwhahahha ". natatawang sabi niya Ganito pala siya kapag nalalasing? Never ko pa kasi siyang nakitang malasing,kasi palagi ko siyang pinagbabawalan kapag inaaya siya ng kaibigan niyang mag-inuman

Masakit marinig mula sa kaibigan ang katotohanang pilit kong tinatakasan. "I am sorry, pero hindi ko rin kilala si Liam para husgahan siya. At base sa kwento mo... mukhang mahal ka naman niya." Dinagdag niya ang salitang 'mukha' na parang isang sampal sa akin. Isang pag-aalinlangan na alam kong totoo. Kita ko ang hirap sa kanyang mga mata habang naghahanap ng paraan para pagaanin ang loob ko.

Naramdaman ko Ang kamay ng kaibigan Kong hinaplos-haplos nito Ang Aking likod. "kong may magagawA lang sana ako,Hindi ko hahayaan na mangyari sayo ito best."malungkot niyang wika. "salamat ha Kasi nariyan ka upang damayan ako."anikong umiiyak. "ano ka ba, magkaibigan Tayo.Malamang na dadamayan kita."aniya.

Hindi ko na alam kung ano ba ang dapat kong gawin para maging malawak ang kaisipan niya sa mga bagay. "Ako na nga lamang ang nag-iintindi sa iyo. Ako na nga lamang ang nag-aalala sa iyo, ganyan ka pa kung mantrato. Ikaw pa rin ba iyan Laishia? Ikaw pa rin ba ang bestfriend ko na hindi kayang magsalita ng ganyan kaharsh sa iba? Napapagod na ako sa kakaintindi sa iyo at may times na gusto ko nang sumuko, pero hindi ko magawa dahil kaibigan kita. At ang kaibigan hindi nang-iiwan kapag pagod na"

"Payat na ako!" Naramdaman kong nagsisimulang manginig ang aking baba. "Ngayon maganda na ako!" Unti-unting namuo ang luha sa aking mga mata. "Pero noon?" Napatawa ako nang mapait. "Noon, baboy ako para sa inyo." "Elizza—" "Hindi ba?" Napailing ako. "Baboy." Mapait kong sabi. "Hindi." "Baboy! Iyon ang tawag ng mga kaibigan mo sa akin!"