Novel & Cerita Don't Mind Me In Tagalog

Takbo bilis bilis pa Nabalik ako sa ulirat ko sumakit ng subra ang aking ulo. ahhhh ansakit ng ulo ko ahhhhhh. "Miss okay kalang ba?" Ahhh ansakit ng ulo ko. "Miss gusto mo bang dalhin kita sa ospital?" Hindi na kaya ko na ito sige aalis na ako. Sa takot ko at kaba na nararamdaman ko agad akong tumakbo palayo sa lalaki. Ahhhhhh ano ba itong nagawa ko?patawarin nyo po ako hindi ko po alam.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

humalukipkip siya at tinitigan ako ng mariin. Nag iwas ako ng tingin. For the first time i was ran out of words. Tila ako naubusan ng sasabihin o hindi ko lang talaga alam kung ano nga ba ang dapat kong sabihin? i don't know anymore. Nagugulohan ako. She's confusing the hell out of me.

Doon ko ibinuhos ang lahat ng bigat na hindi ko masabi. “Don’t mind her,” sabi niya mula sa sala. Napakapit ako sa gilid ng lababo, halos mapiga ko ang bakal. Don’t mind her? Paulit-ulit iyon sa tenga ko, parang tinatarakan ng karayom ang puso ko. Unti-unti kong naramdaman ang panginginig ng dibdib ko.

Sobra akong natatakot at hindi ko alam ang dapat kong gawin. "Love, yumuko ka lang. Don't be scared nasa tabi mo ako. Mahal na mahal kita." "Love, yumuko ka lang. Don't be scared nasa tabi mo ako. Mahal na mahal kita." "Love, yumuko ka lang. Don't be scared nasa tabi mo ako. Mahal na mahal kita."

“Ayoko.” Bahagya siyang ngumiti, pero hindi iyon masaya. Isang ngiting nakakapanghina, dahil alam niyang wala na naman akong laban. “Huwag mo akong pilitin, ’wag mo ring sayangin ang pasensya ko.”

Tapos bukas na a gad! Napansin niya ang bakas ng pag-aalinlangan ko. Bahagyang lumambot ang mga mata niya, kahit pa nakaigting ang kaniyang panga. “Don’t overthink it. Just… be yourself." Be myself... Kung ganoon lang sana kasimple 'yon.

Huminga ako ng malalim “K-Kumusta naman sa taong pinanggalingan mo? Wala namang digmaang nagaganap, hindi ba?” “Digmaang sibil na nangyayari sa Mindanao, at sa ibang bansa. Ganoong digmaan ang nangyayari sa panahon ko. Don’t worry safe naman sa Manila.” Mahina kong siniko sa tagiliran si Manuel. “Ikaw ah. Concern ka sa akin, ah.” “Hindi ako nag-aalala sa iyo kung iyon ang ibig mong sabihin…” May sinabi pa si Manuel na hindi ko naintindihan pero nanahimik na lang ako.

Agad ko naman itong binasa. Alyssa: Bakit hindi ka nag-re-reply? ( ╹▽╹ ) Galit ka ba sa akin? (｡ŏ﹏ŏ) Kausapin mo naman ako, Mila. (╥﹏╥) Don't ignore me. (ﾉ≧∇≦)ﾉ ﾐ ┻━┻ .·'¯'(>▂<)'¯'·. Napatawa ako ng mahina. Hindi ko akalain na ganito pala siya.

Alam niyang may mali sa sinabi niya. “I just want to say I love you, but Natalie taught me that the Tagalog for I love you is p@tang ina mo.” inosente niyang wika, tiningnan ni Jaydon si Natalie na tumatawa pa rin. Tinaasan ni Natalie ng kilay si Jaydon saka siya tumayo. “Natalie,” tawag ni Jaydon sa kaniya.