Be Mindful In Tagalog Novels & Stories

don't assume and stop that kilig you are feeling right now huwag kang boba jan. Napairap na lamang ako sa inner ego ko na madalas panira ng moment ko.. kainis minsan na nga lang ako mangarap at kiligin nakikialam pa.. damn anong minsan madalas kaya and take note lahat na lamang ng galaw niya binibgyan mo ng meaning kaya ayan nahulog kana ng tuloyan duhhh..! hayyys kainis!

pangsesermon sa akin ni Chris. "I-i'm sorry sa sobrang pag-eenjoy namin ay nakalimutan ko na ang oras, s-sorry kung nag-alala pa kayo," wika ko habang nakatingin sa sahig dahil sa kaba at hiya na nararamdaman ko. "It's okay hija, sa susunod mag-paalam ka sa akin okay?" sabi sa akin ni Senyora at agad naman akong tumango.

Hindi ito nagkukuwento tungkol sa buhay nito bago ito napunta roon. "That's exactly what a bitter person would say. Hoy Hope, inaano ka ba no'ng tao? Ang bait bait nga sa 'yo ni Rain at kung meron man sa atin dito ang makakapagsabi ng kabutihan niya, ikaw iyon!" "Oo na," humalukipkip siya at muling binalingan ang naghaharutang sina Rain at Cindy. "Ay!" Biglang tinakpan ni Myca ang mga mata niya nang halikan ni Rain sa pisngi si Cindy.

People come and people go But your touch cuts me deeper And still it grows at the center I will always remember I sighed. Naglakad ako papunta sa Camotes Sea. Kahit nasa malayo pa lang ay tanaw ko na ang maraming tao sa kiosk at malapit sa dalampasigan. Maraming ilaw roon kaya kitang kita ko ang mga magkasintahan na nakahilera roon. "Gusto kong mapag-isa. Umalis muna kayong lahat dyan, please lang," mahina kong sabi sa sarili at mahinang natawa. Baliw.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Tapos bukas na a gad! Napansin niya ang bakas ng pag-aalinlangan ko. Bahagyang lumambot ang mga mata niya, kahit pa nakaigting ang kaniyang panga. “Don’t overthink it. Just… be yourself." Be myself... Kung ganoon lang sana kasimple 'yon.

tila mapanuksong tanong niya " Syempre naman ate.. magkaibigan kami ". paliwanag ko ngumisi naman siya..." Magkaibigan ba talaga? or magka-IBIGAN ". pang-aasar nito " Para kang baliw ate.. kaibigan kasi.. friends kung sa English ". kaunti nalang maiinis na ako pinanlakihan ako nito ng mata.." Asuss!alam ko budhi mo!lumalandi ka nanaman ah ". landi agad?

["Anong No? Pupunta ako diyan. Nag alala ako sa'yo." "You don't need to go here." ["Tssk! Fine! Pero mangako ka na hindi na mauulit yan! You take care there, okay? Hindi ka dapat nagpapaapi."] Napangiti na lang ako. Hmm! He's the best kuya ever! "Yeah! Yeah! I'm fine now" ["You should be. You made me worried."] "I'm already conscious, so stop worrying, okay?" ["I can't prevent myself from getting wo------"]

"Oh. Matulog ka nalang mamaya sa byahe." "Okay guys!! Punta na tayo sa bus." Tawag ni si Rico. Agad naming binitbit lahat ng gamit namin at dinala sa bus. Naghanap ng mauupuan at pumwesto na. Nasa pag-iiscroll ako sa newsfeed sa social media nang mapansin ko ang isang kalalabas na balita.

masungit na Sabi ni ate Vida "Ate Vida,asan yung alaga ko bakit parang hindi ko siya nakikita" ng biglang may sumilay na nakakalokong ngiti. "Hintayin mo,wag kang masyadong magmadali at ba ka magyaya ka kaagad na umuwi" nakangisi nitong tugon. ----