Don't Mind Me In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

At malandi siyang tumawa "Excuse me" Nagulat ako kaya napakilos ako agad. Nakatayo pa din ako at hindi ko alam kung bakit ayaw humakbang ng mga paa ko. Maya maya may tumikhim sa likod ko "Thats Ashly my girlfriend" Lumingon ako at tiningnan siya ng masama.

“Don’t mind him, nakatakas ata sa mental ‘yun” Hindi ko hihingilin na magkita pa ang landas namin ng bwiset na lalaki na ‘yun.

Nagkakamali ako pero hindi ako masamang tao. To: CAT_Donna I'm sorry donna. Sorry talaga kung nsaktan kita! :'( To: CAT_Donna Hindi ko sinasadya. Promise. Sana maintindihan mo q. To: CAT_Donna Di nmn cguro kasalanan ang magmahal db? From: CAT_Donna Okay lang, ano kb! Masaya q for u! Sana magtagal kau! :) To: CAT_Donna Talaga? Salamat po :)) <3

Sabihin pa nila na pahalata ka masyado at affected sa nangyayari. Sa affected naman talaga ako. “Excuse me, di ko pa kasi nagagawa yung assignment ko. Mauna na ako.” At bago pa nga naman makatayo, napa-aching ako. “Excuse me.” Kinuha ko na yung gamit ko, at umalis. @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

May recording device ba dito? “Huwag kang mag-alala, wala akong pagsasabihan nito. Magpapanggap akong hindi ko alam. Para hindi ka mapahamak. Hindi ka nila sasaktan. At kapag tinanong nila ako, hindi ko sasabihin ang totoo,” sabi ko. Umupo si Arc sa harapan ko at hinaplos ang aking pisngi. “Don’t worry about me. Hindi nila ako papatayin. Hindi nila kaya,” nakangisi niyang sambit.

Umupo siya at marahas na hinawakan ang baba ko. Natawa ako sa naisip. Madulas? Anong klaseng mindset ba ang meron siya? Kinder 1? E kahit bata alam ang salitang 'madulas', means nadulas ng hindi sinasadya. Bob0! “Your face looks familiar to me, nag kita na ba tayo dati?” tanong niya at ginilid-gilid ang baba ko. Tila ba'y sinusuri niya ang mukha ko.

Sagot nito sa akin kaya pinaningkitan ko siya ng tingin. “I don’t care! I said, bilisan mo pa.” naiyukom ko ang kamao ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko na pinibilisan ang takbo, all I know it is still too slow para makarating kami kaagad sa Tagaytay.

Hindi ko alam kung anong dapat isipin at gawin. “Papakasalan mo ba ako?” Pag-angat ng tingin ko sa kanya. Napaatras at nabigla siya sa sinabi ko. Bahagya akong napangiwi sa naging ekspresyon niyapero inaasahan ko na ang ganito. “D-Don’t over-think things.” “Bakit?” “Hindi ko gagawin.” “Bakit nga?” naluluha akong muli pero pilit kong sinisikap na huwag bumagsak ang luha ko ngayon. “Sabihin mo.”