Doorway Novels & Stories

Baka kung saan na naman sila mauwi, mahirap na. Nang bumukas ang elevator, naunang lumabas si Brayden habang kasunod siya. Naglakad sila sa pinakadulo ng hallway sa kaliwa. Tumigil ito sa tapat ng isang pintuan. Wala itong inilabas na susi o card. He just used his thumb and the door automatically opened.

Tulad ng dati ay sa back door siya dadaan. Nang makapasok siya sa backdoor ay muli siyang kinunutan ng noo nang makita ang madilim na kusina. Madilim mula roon hanggang sa shop—which meant Quaro was not home. Dahil kung naroon ito at nasa itaas lang, nagbubukas ito ng ilaw sa ibaba.

Ang panlabas ay ipininta ng malambing na nakakaengganyo na mga kulay na bumabagay sa luntiang paligid. Kapag papalapit ka sa bahay, isang mahaba at punung-kahoy na driveway ang bumabati sa iyo, papunta sa isang kahanga-hangang pasukan na pinalamutian ng grand double-height glass door na napapalibutan ng mataas na ornamental columns. Kapag pumasok ka, sasalubungin ka ng nakakabighaning foyer na may matataas na kisame at isang napaka-mahusay na chandelier na kumikislap na parang libu-libong diyamante.

At totoo nga. Ang unang pumasok ay ang kaniyang assistant, si Wayne, na marahang hinawakan ang door knob at binuksan iyon nang parang may seremonya. Sa bawat hakbang na sumunod ay para bang huminto ang ingay ng paligid. Si Wade.

Kapag palapit ka sa bahay, isang mahabang driveway na nililinyahan ng puno ang sasalubong sayo, dadalhin ka sa magandang entrance na puno ng grand double-height glass door na napapagitnaan ng mga matangkad na ornamental column. Pagpasok mo sa loob, ikaw ay sasalubungin ng napakagandang foyer na may mataas na ceiling at kakaibang chandelier na kumikinang na parang libo libong mga diyamante.

May queen size bed, walk-in closet, at banyo na mas magara pa sa bahay namin. Isang kwarto ang naka-lock kaya hindi ko alam kung anong nasa loob. Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa dinala ako ng mga paa ko sa harap ng double door na abot kisame ang taas. Gawa sa matibay na kahoy ang pinto na inukitan ng magagarbong disenyo.

Walang sinabi si Cara, pero ang isip niya, abala na sa paghanap ng exit sa gulong ito na sinimulan nila. Matapos ang ilang minuto sa katahimikan ng biyahe, nakita ni Cara na bumagal ang takbo ng sasakyan at pumasok sa malaking itim na gate na may emblemang ginto sa gitna... ang Montemayor crest. Binaybay nila ang mahabang driveway na napalilibutan ng well-trimmed na mga puno at fountain sa gitna. Huminto ang sasakyan sa harap ng mansyong kulay ivory, may matataas na haligi at malalapad na bintanang tila mas maganda pa sa hotel.

Pero ngayon, sarado na ang malaking pulang gate. Walang doorbell, walang kahit ano… May mahabang kalsada na naghihiwalay sa gate at sa mismong bahay ni Daemon. Kahit mag-ingay siya rito, malabong marinig siya ng mga tao sa loob. Ang gara at elegante ng bahay! Talagang si Daemon lang ang makakaisip ng ganitong klaseng tirahan! Mukhang hindi talaga ito tumatanggap ng bisita!

Sinuyod sila nito ng tingin bago muling umiling saka binuksan ang pinto para sa kanila. “Welcome to Century Bird.” Dalawang metro mula sa tinted glass door na iyon ay isa pang pinto. A two-way door painted in bright pink. Iyon ang sunod na bumukas na tila alam na alam na may taong nakatayo sa harap niyon.

"You're blushing again. I liked it." Hindi na ako kumibo pa at tumingin na lang uli sa labas. Smooth sailing na ang takbo ng kotse. Semento na kasi ang daan. Lumipas ang ilang sandali at may natanaw akong isang malaking gate sa unahan ng daan. It's a black gate with gold vine-like design on the upper part. Itinigil ng lalaki ang kotse sa tabi ng gate at bumaba. Sinenyasan niya akong manatili sa sasakyan. Pagkatapos buksan ang gate ay bumalik sa sasakyan si Maverick at ipinasok ito sa loob at ipinark sa gilid.