Doorway Novels & Stories

Ang tanging tunog ay ang pag-akyat ng lumang mekanismo. Pagdating sa itaas, bumukas ang pinto sa isang mas madilim na bahagi ng gusali. Hindi ito lobby. Hindi ito opisina. Ito ang service hallway. May mga kahon. May forklift sa gilid. Tahimik. Sumilip ako sa sulok. Walang tao. Hindi ko alam kung ilang minuto na lang ang natitira. Lumakad ako patungo sa loading dock. May malaking metal door sa dulo. Bahagyang nakabukas. May malamig na hangin na pumapasok mula sa labas. Amoy ng gabi. Amoy ng kalayaan.

At totoo nga. Ang unang pumasok ay ang kaniyang assistant, si Wayne, na marahang hinawakan ang door knob at binuksan iyon nang parang may seremonya. Sa bawat hakbang na sumunod ay para bang huminto ang ingay ng paligid. Si Wade.

Kapag palapit ka sa bahay, isang mahabang driveway na nililinyahan ng puno ang sasalubong sayo, dadalhin ka sa magandang entrance na puno ng grand double-height glass door na napapagitnaan ng mga matangkad na ornamental column. Pagpasok mo sa loob, ikaw ay sasalubungin ng napakagandang foyer na may mataas na ceiling at kakaibang chandelier na kumikinang na parang libo libong mga diyamante.

May queen size bed, walk-in closet, at banyo na mas magara pa sa bahay namin. Isang kwarto ang naka-lock kaya hindi ko alam kung anong nasa loob. Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa dinala ako ng mga paa ko sa harap ng double door na abot kisame ang taas. Gawa sa matibay na kahoy ang pinto na inukitan ng magagarbong disenyo.

Walang sinabi si Cara, pero ang isip niya, abala na sa paghanap ng exit sa gulong ito na sinimulan nila. Matapos ang ilang minuto sa katahimikan ng biyahe, nakita ni Cara na bumagal ang takbo ng sasakyan at pumasok sa malaking itim na gate na may emblemang ginto sa gitna... ang Montemayor crest. Binaybay nila ang mahabang driveway na napalilibutan ng well-trimmed na mga puno at fountain sa gitna. Huminto ang sasakyan sa harap ng mansyong kulay ivory, may matataas na haligi at malalapad na bintanang tila mas maganda pa sa hotel.

Ang tanging ilaw lamang ay ang ilaw sa bawat kanto ng sementong gate ng bahay. Nagmamadaling naglakad patungo sa kitchen si Geri. There’s a small unused service door there that would lead her straight to the back of the house. Matapos tumbukin ang kitchen at makapasok sa service door, binaybay ng dalaga ang makipot na daan patungo sa likod bahay.

sambit niya nang makarating kami sa tapat ng isang pinto na nasa dulo ng hallway. Haizea opened the door, and the first thing that caught my attention was the deer's head na nakasabit sa may pader kung saan nakapwesto ang kama. It looks so real. Ipinakita rin niya sa'kin ang may kalakihang bathroom. Syempre namangha ulit ako kasi may bath tub akong nakita. __________

Aalis na sana ako roon pero may nakita akong isang pintuan sa likuran ng mga ito. Isang hallway siya. Dahil sa curious ako ay pumasok ako roon. Wala namang nagsita sa akin kaya siguro ayos lang. ‘Customers are not allowed’ kasi ang nakasulat sa taas pagkapasok doon sa hallway. I wonder ano ‘yung nandito? Sa dulo ng hallway ay mayroong ka-isa isang pinto, h type door handle pa. Namilog ang mga mata ko nang pagkalapit ko ng todo ay nasilayan ko ang pangalan ng taong hindi ko inaasahan.

Pero ngayon, sarado na ang malaking pulang gate. Walang doorbell, walang kahit ano… May mahabang kalsada na naghihiwalay sa gate at sa mismong bahay ni Daemon. Kahit mag-ingay siya rito, malabong marinig siya ng mga tao sa loob. Ang gara at elegante ng bahay! Talagang si Daemon lang ang makakaisip ng ganitong klaseng tirahan! Mukhang hindi talaga ito tumatanggap ng bisita!

Sinuyod sila nito ng tingin bago muling umiling saka binuksan ang pinto para sa kanila. “Welcome to Century Bird.” Dalawang metro mula sa tinted glass door na iyon ay isa pang pinto. A two-way door painted in bright pink. Iyon ang sunod na bumukas na tila alam na alam na may taong nakatayo sa harap niyon.