Novel & Cerita Dragon

อร้ายยยยยยยยยยยยยยยยย น้ำหอยแตกกระจายจนแฉะง่ามขา เนื้อหอยอุ่นๆ ขมิบเกร็ง ตอดลำดุ้นตุบๆๆๆๆๆๆ เร่งรีดพิษมังกรยักษ์จนเจ้าของเรือนร่างครางกระหึ่มในลำคอ “โอ้วววววววววววววว” แม่ทัพเร่งกระหน่ำดุ้นมังกรยักษ์ลงถี่ๆ ความเสียวซ่านแปลบปลาบมันชักนำจวนเจียนจะถึงวิม าน

ฉันหลับปี๋ ยิ่งได้ยินเสียงครางสุดเซ็กซี่ ความร้อนรุ่มในตัว มันเหมือนถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง. มันเกินจะทนไหวแล้ว... มังกรตัวร้ายของเขามันกำลังกัดกินฉัน กินจนน้ำรักของฉันตอนนี้… มันจะหมดตัวแล้ว อ่าส์~

โลกจะแตกไม่ได้นะ! หญิงสาวพยายามกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดซึมที่ไรผม หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับกลองศึกสงครามโลกครั้งสุดท้ายขณะปลายนิ้วสั่นเทากดรีเฟรชหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนเสียสติ

นาธานจ้องตาหญิงสาวตรงหน้า “ใช่ฉันรักเขา แล้วไง มันสำคัญแค่ไหนกัน เพราะเขาไม่ได้รักฉัน เขาผิดหวังจากคนรักเก่า วันนี้เขาก็มีใหม่แล้ว ฉันมันแค่ของเล่น นายได้ยินไหม ฉันมันแค่ของเล่น” มินรญาตะคอกเสียงใส่เพื่อนพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาแบบไม่ต้องกักกลั้นมันไว้อีกต่อไป แล้ว

“พี่เคยได้ยินคำว่าพาลินโดรมไหม” “เคยครับ ตอนเรียนคณิต แต่จำความหายไม่ค่อยได้” “มันคือตัวเลข หรือคำ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่อ่านจากข้างหน้ามาข้างหลังหรืออ่านจากข้างหลังมาข้างหน้าก็จะอ่านเหมือนกัน อย่างเช่นตัวเลข 909 คำว่า นาน นอน กนก ถ้าภาษาอังกฤษก็ dad mom pop”

แกร๊ก ประตูห้องน้ำเปิดกว้างออกพร้อมกับคนตัวสูงที่เดินเข้ามาด้านใน ดวงตามองร่างเล็กเปลือยเปล่าที่ยืนอยู่หน้ากระจก

หญิงสาวกรีดร้องอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มเหนือร่างเริ่มขยับ เขากระแทกกระทั้นเข้าออกหนักหน่วงแต่ไม่เร็วนักในครั้งแรก ลำสวาทเสียดสีกับเนื้ออ่อนแสนบอบบางจนเธอเจ็บแสบไปหมด แดนสรวงผละใบหน้าออกจากทรวงอกอวบเด้งตรงหน้า เขาปล่อยเสียงครางระงมราวกับสัตว์ในป่านั้นเพราะความรัญจวนในเส น่หา หยาดทิพย์ในกายเธอขับคายออกมาอำนวยแต่การสอดเสียบให้คล่องตัวมากขึ้น

พงศ์... ชายหนุ่มผู้มีความรักมั่นคงให้แก่บัว หญิงสาวที่เขามีความผูกพันด้วยตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะมีอุปสรรคขวากหนามเพียงใด จะกี่ภพกี่ชาติ เขายังรักเธอไม่เสื่อมคลาย และพร้อมจะฟันฝ่าอุปสรรคทุกอย่างเพื่อจะให้ครองคู่อยู่กับเธอ บัว... หญิงสาวที่รักเดียวใจเดียว มีรักมั่นคงให้เขาแก่พงศ์ เพื่อนวัยเด็ก พี่ชายที่แสนดี และชายหนุ่มที่เธอจะมอบตัวมอบใจให้ทุกภพทุกชาติ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม เธอจะขอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

น้ำเสียงนั้นแหบพร่าจนจางหยุนยังแอบตกใจ คนสูงกว่ายามนี้ดูกระสับกระส่าย ดวงหน้าโฉมฉายอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เมื่อสังเกตเห็นร่องรอยอาการบาดเจ็บของคนตรงหน้า นัยน์ตาสีน้ำหมึกพลันมืดครึ้มแฝงแววความอำมหิตวาบผ่าน ขบกรามแน่นจนลำคอเกร็งขึ้นเห็นเส้นเลือด แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาอ ่อนล้าของคนตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มจึงหลุบลง เก็บซ่อนประการสังหารไว้ภายใต้แพขนตาหนาที่กำลังขยับไหว "กลับบ้านกันเถอะ”