Novel & Cerita นางบำเรอแสนรัก

อาชาไนยขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูนด้วยความโกรธและหึงหวง “หยาบคาย คุณไม่ใช่ผัวฉันสักหน่อย” “ถ้าฉันไม่ใช่ผัวเธอ งั้นเธอก็ไม่ใช่เมียฉันเหมือนกัน ฉันก็ลืมไป ว่าฉันให้สถานะเธอได้มากสุดก็แค่เป็นนางบำเรอ…นางบำเรอที่แปลว่าใช้ร่างกายเพื่อสนองความใคร่ และคนอย่างฉันก็ไม่จำเ ป็นที่จะต้องแคร์นางบำเรออย่างเธอ หากว่าฉันจะไปนอนกับใคร หรือแม้แต่เอากับผู้หญิงคนไหนก็ได้ทั้งนั้น เพราะคนอย่างเธอคงไม่ได้คิดอะไร!!”

เขาชิงตอบก่อนที่เธอจะถามจบ เขารู้ว่าเธอจะถามอะไร “พะ...พี่รักแสนเหรอ พี่ไม่ได้โกหกใช่ไหม” “โกหกอะไร เอาขนาดนี้แล้ว เอาทุกวัน ขาดไม่ได้ ต้องกอดทุกคืน ไม่เรียกว่ารักจะเรียกว่าอะไรล่ะครับเมีย” เขาพูดพร้อมกับส่งยิ้มเท่ๆ ให้เธอ “ก็พี่จ้างแสนมาเป็นเลขาและ...เอ่อ...นางบำเรอ”

ว่าแล้ว เธอก็จัดการปลดตะขอกางเกงของเขาออก "คุณอยากทำไปเพื่ออะไร ในเมื่อคุณก็รู้ว่าผมไม่ได้รักคุณแล้ว" "เพราะมินรักคุณค่ะ มินจะยอมเป็นนางบำเรอของคุณ ถึงมินไม่มีโอกาสที่จะได้เป็นเมียคุณ แต่มินขอเป็นนางบำเรอของคุณได้มั๊ยคะ มินจะเป็นคนช่วยบำบัดความใคร่ให้คุณค่ะ โดยท ี่คุณไม่ต้องรักมินก็ได้ มินอยากทำให้คนที่มินรักค่ะ ให้มินได้บำเรอคุณนะคะเซฟ" ไม่รอช้า มือเล็กยื่นมือไปจับตะขอกางเกงแล้วค่อยๆปลดออกอย่างเบามือ

จังหวัดสุพรรณบุรี หนึ่งฤทัยเพิ่งวางสายจากรุ่นพี่อย่างรเณศที่โทรมาถามข่าวจอมใจว่าเป็นยังไงบ้างตั้งแต่รู้ว่ากำลังตั้งครรภ์ พอมาที่นี่ได้ไม่กี่วัน จอมใจก็เป็นลมหมดสติในห้องครัวขณะทำมื้อเที่ยงจนเธอตกใจ พอเพื่อนตื่นก็บังคับพาไปหาหมอและก็ได้รู้ว่าจอมใจตั้งครรภ์ได้หนึ

ช่างเร้าใจเสียนี่กระไร ร่างสะโอดสะองเดินเข้ามา ดวงตาหวานเหลือบมองผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆนายหัวของธรภูมิด้วย เธอเคยเจอผู้หญิงคนนี้อยู่สองสามครั้ง และได้ยินข่าวลือมา ทว่าหญิงสาวก็ไม่ได้สนใจ เพราะมันก็เป็นได้แค่นางบำเรอเท่านั้น เธอนี่สิ เมียตัวจริงในอนาคต ปราณนารีเ

เหลียนฮวาซุกกายเข้าไปในอกอุ่นของสวามีที่บัดนี้เป็นสวามีที่ถูกต้องของนางแต่ผู้เดียว ทั้งสองหลงลืมตนเริงรักกันอย่างเร่าร้อนเปิดเปลือยความรู้สึกที่มีต่อกันจนหมดสิ้น ด้วยการแสดงบทรักที่เร่าร้อนและเต็มอกเต็มใจที่จะปรนเปรอให้คู่ของตนให้มีความสุขที่สุด เมื่อจังหวะหายใจของท ั้งคู่กลับมาเป็นปกติแล้ว เหลียนฮวาก็พลันนึกขึ้นได้ “ ท่านอ๋องเพคะ ท่านทำเช่นนี้จะถูกต้องหรือไม่ และคุณหนูเมิ่งจะคิดเช่นไรที่เราทำเช่นนี้เหมือนคนที่เห็นแก่ตัวเหลือเกิน ”

่มองใบหน้าคมคาย สันจมูกโด่ง และริมฝีปากหยักได้รูปที่เมื่อคืนมอบจูบอันเร่าร้อนให้เธอ หญิงสาวยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าเธอกำลังหลงรักเขาเข้าแล้ว แต่ก็รู้สถานะว่าตัวเองนั้นเป็นเพียงแค่นางบำเรอ แต่นางบำเรออย่างเธอมันก็มีหัวใจและเมื่อเขานอนอยู่ข้างๆ เธอแบบนี้มันก็อดคิดไม ่ได้ว่าถ้าหากในอนาคตตื่นมาทุกวันจะได้เจอเขาในทุกเช้าคงจะมีความสุขมากกว่าใครในโลกนี้ “ทำไมตื่นเช้าล่ะมะปราง”

“คุณคาลอส หนูไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว” “ทำไม” “คุณก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นเพราะอะไร คุณจะมาถามเหตุผลหนูให้ได้อะไรขึ้นมา” ให้เธอกลับไปอย่างนั้นหรือ กลับไปในฐานะอะไรล่ะ ‘นางบำเรอ’ หรือว่า ‘เมียน้อย’ ของเขา ไม่ว่าจะในฐานะเธอก็ไม่อยากกลับไปอีกแล้ว เธออายเหลือเกินที่ได้โดนตี หน้าว่าเป็นผู้หญิงแบบนี้ ทำไมเขายังระรานกับเธอไม่เลิกเลยนะ

กล้าตะวันปลอบพร้อมกับอธิบายเหตุผล “ตวิษาเป็นแม่ สักวันเธอต้องมาพรากแสนรักไปจากพราว พราวยอมไม่ได้หรอกค่ะ แสนรักคือลูกของพราว พราวรักแกมาก พราวคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแก” เน้นย้ำให้สามีฟัง ถึงความรู้สึกและความรักที่มีต่อแสนรัก เธอรับแสนรักเป็นลูกเพราะเธอรักแสนรักจ ริง ๆ

เวลาเกือบสามทุ่มของคืนหนึ่ง จันทร์กระจ่างกำลังนั่งพิมพ์งานเหมือนทุกครั้งที่มีโอกาส เพราะถึงแม้จะยุ่งกับการดูแลลูกและสามีมากแค่ไหน ก็ยังคงรับจ็อบแปลหนังสือและเขียนนิยายที่รักเสมอ ก่อนหยุดชะงักเมื่อหันไปเห็นสันหนังสือที่เป็นผลงานการเขียนของหล่อนเข้า ครั้งหนึ่ง อิชย์เคยหย ิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน ‘เมียบำเรอไร้รัก’ เรื่องราวในนั้นคือส่วนหนึ่งในชีวิตของหล่อนและเขา วันนั้นจึงทำให้อิชย์เงียบซึมไปทั้งวัน ‘พี่เพิ่งรู้ว่าตัวเองเลวและแย่แค่ไหน ที่ทำให้จันทร์เหมือนตกอยู่ในนรกแบบนั้น’