روايات وقصص ضمن Dreaming Freedom Chapter 1

Inisip ko muna. Then kinuha ko. Walang pangalan. Walang return address. Binuksan ko. Isang papel lang sa loob. “Freedom feels heavier than chains, doesn’t it?” Nanlamig ang kamay ko. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Huminga lang ako nang mabagal. Renxiao. Hindi niya kailangang magpakita. Alam kong siya. Elijah’s POV

Nagising siya kinaumaghan na napaka gaan ng pakiramdam niya. This is the first time she sleeps that long. She was in her bed. Pero sa pag kaka alala niya ay nasa kabilang kwarto siya. Napatingin siya sa orasan mag aalas otso na ng umaga. Ang haba pala ng itinulog niya. Bumangon siya. She need to work hard for her family. *End of chapter 3*

It is curious at which hour a human liketh thee did suck in mine own domain. Napalunok ako. Natatakot ako na baka hindi maging maganda ang mga pangyayari. Natatakot ako na hindi na ako makalabas sa lugar na ito. Wala akong ibang maisip na ibang labasan kundi ang kakaibang kalangitan. "How can I get out from here?" Iyon ang naging tanong ko dahil iyon ang nais ko. Flyeth, and thee shall meeteth thy freedom.

“May naghahanap sa’yo.” Natigil ako. “…Ano?” Tumayo siya, nag-cross arms. “Hindi ako ang unang taong gustong magkaroon ng isang alipin mula sa ibang mundo.” Napakurap ako. Teka lang. ANO RAW?! End of Chapter 4

“Hindi ako ang nagkulong sa inyo.” Napatingin siya sa akin. “Ikaw.” Nanlamig ako. “Ako?” “Ang pinili mong freedom ang nagsara ng p***o.” Hindi ako makapaniwala. “Bakit?” “Dahil ang freedom ay may kapalit.” Lumabas sa screen ang isang dokumento. FINAL SUCCESSION CLAUSE. Binasa ko ang unang linya. THE HEIR WHO CHOOSES FREEDOM MUST SURRENDER ALL CLAIMS TO THE LEGACY.

Kinapa ko ang leeg ko pero wala nang kwintas doon. I bit my lower lip when tears were forming again. It was probably destroyed or lost anywhere. This life is bullshit! Bumangon ako at muling tiningnan ang kadenang nasa paa ko. Muli na namang tumulo ang luha ko nang makita kung gaano katibay ang kadena. Nahihiya na ako sa sarili ko! The freedom I want... will I still reach it? “Tangina,” I utter, still looking at the chain.

The relief, the gratitude, the hope for a new beginning—it all made sense. I imagined myself then, finally free, with a chance to breathe, to explore, to discover who I really was. The world would open up, full of possibilities and dreams na noon ay sobrang layo sa ‘kin at sobrang imposible. Siyempre, hindi ko 'yon sasayangin. I would want to seize every opportunity, to chase every dream without any limitations.