Dreaming Of Drowning Novels & Stories

I tried to kick my feet and fixed my vest that was slowly slipping out through my body. "N-No, hel—" I began to panic when the life vest already escaped my body and I started drowning. I tried to swim to avoid drowning pero hindi talaga ako marunong. Unti-unti na akong lumulubog sa tubig. I-I can't breathe…I am out of breath. I already drank a lot of sea water. I felt exhausted habang sinusubukang sagipin ang sarili. Alam kong ilang minuto lang ay bibigay na ang katawan ko at tuluyang malulunod.

"Lasing ka--" "Don't fucking do that to me!" sigaw nito. "Ha? Ano?" "I told not to sleep in that fucking bathtub! What if you drown?" Napanganga siya ng ma-realize kung ano ang pinaghihimutok nito. Nakatulog siya sa bathtub. "Magigising ako kapag lumubog ako do'n bago pa ko malunod," aniya dito. "What if you don't wake up? And you fucking drown in that fucking tub!"

Pumailalim ako sa kumot, nanginginig at nanghihina. Bumabagsak na rin ang talukap ng aking mga mata at bago pa ako tuluyan na nawalan ng malay ay naaninag ko pa na bumukas ang pintuan at pumasok ang isang bulto na may mahaba at kasing itim ng gabi ang buhok. With that last hazy scene, I lost consciousness and I was drowned in a deep dreamless slumber. ©️charmaineglorymae

His intentions may be sincere, but his sincerity is not the key to healing my old self. Mistakes are mistakes... And I'm afraid that it will continue to cycle through my life. He did it without hesitation, and he can do it again. "Fayra?! Open the door!" Mabilis akong napadilat kasabay nang paghingal kong umahon sa tubig. Kinapa ko ang sarili ko't nanginginig ang kamay na humawak sa pasimano ng bathtub. Did I just drown myself without noticing it?

Natakot naman ako sa tanong ni Alona. "What do you mean, Alona?" "A vow of hate. You will die at his hands." I really have dream every night. A nightmare. It's hard to explain, but to make the long story shorts; I saw myself lying on the ground and bathed in my own blood. Hyenas are feasting on my body. And the scary thing is that I saw my soul crying, asking for help from anyone who could help me, but there was none; no one knew I was dead at that time.

Lumakas ang tahip ng aking dibdib, mukhang hindi ako makahinga sa nakita. I feel like I am drowning, hindi ko maigalaw ang aking mga paa at kamay. It's like someone pushing me further. Hindi ko alam tong nararamdaman ko pero takot na takot ako hanggang sa mailublob ko ang aking ulo sa bath tub. Hindi ako makahingi ng tulong, iniisip kong katapusan ko na to hanggang sa makarinig ako ng malakas na boses.

I tried to swim but my body feels so weak to the point that I can't even move my finger. Mula dito sa ilalim ng tubig ay wala akong makita kundi ang liwanag lang ng buwan. I'm drowning. I am fucking drowning but there's no one will help me now. I tried to breath, pero tubig lamang ang pumasok sa ilong ko at hindi ko na maramdaman ang hangin sa katawan ko. Oh, God. I'm going to die in any moment. Ayaw ko pa. Sa'king pagpikit, isang tao lang ang pumasok sa isipan ko.

Sa mga pagkakataong nagtatangka akong tuldukan ang buhay ko ay hindi ako kailanman nagtagumpay. During the countless times that I attempted to drown myself in the tub, I just always end up frantically getting out from the water while catching my breath because of a damned fond memory. I constantly end up imagining that Sky will arrive and save me. Carrying me out of the bathtub. Drying me tenderly. Wiping my hair gently. Hugging me tightly. And singing me to sleep. But... fuck. Just fuck. He's not here. He's not fucking here. It was frustrating.

Halos mamatay na ako dahil sa sobrang nerbyos pero ang mga nasa loob ng emergency room ay puro mga nakalimot. Sa loob ng silid ay nakahiga lang si Jude sa puting kama. Tinawag niya ang pangalan ko nang nakita niya ako. "Dok, kumusta ang anak ko?" tanong ko sa doktor nang muli siyang lumapit kay Jude. "We will observe him in the next few hours, Misis. Some drowning victims kasi can experience breathing problems, vomiting, confusion, or unconsciousness. Let's hope na hindi niya iyon maranasan," sabi ng doctor.

“Hindi ko man kayo kayang pabagsakin, naniniwala akong hindi natutulog ang Diyos.” Mahigpit niyang kinuyom ang mga daliri niya sa ibabaw ng sink. “Patawarin mo ako, Raoul…” Unti-unting namuo ang luha sa mga mata niya. “Ngayong alam kong kasama ka rin sa lahat ng kasinungalingan na iyon, ayoko na talagang makita ka ulit.” Mabilis ang paghinga niya. “Dahil sa inyo…”