Driven In Tagalog Novels & Stories

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung bakit laging parang may galit sa akin si Nazarel. Pumasok na kami sa kotse, I was on the back seat. Si Samael pa rin ang nagdadrive ng kotse. I don't know where we are heading to. Ayaw ko rin naman magtanong. Inabala ko na lamang ang sarili ko sa pagtanaw sa labas ng kotse.

sagot ni Divine sa kanya. "I think yes. Hindi kasi kita nakikita na nagda-drive kahit dati pa, eh," sabi ni Marcus sa kanya. "Marunong ka pala magdrive. Akala ko kasi ay hindi, Divine. I'm sorry." "It's okay po. Akala mo lang po hindi ako marunong magdrive ngunit marunong po talaga ako. Natuto po ako dahil kay Kuya Ivan, eh. He taught me how to drive," sagot ni Divine sa kanya. "Gusto nga akong bilhan ni Kuya Ivan nang kotse dati pero tumanggi ako."

I told to myself. Kailan ba ako huling nagmaneho ng sasakyan? Noong ipinasok pa yata ako ni kuya sa driving school sa America, but I did not pass that driving lesson! Ang hirap naman kasi tsaka malay ko bang may right way pang dapat sundin?! Now I wonder if ganoon din ba rito sa Pilipinas?

Kasalungat na direksyon papuntang classroom namin ang nilalakad niya. "Sige, ingat kayo, ha. Bye." Kumaway na ako sa tatlo kong kaibigan na sinusundo na ng mga driver nila. Ang bilis natapos ng maghapon, panibagong araw na naman ang matatapos maya-maya lang.

“Ayaw mo ng endearment, so better put ‘ko’ sa dulo ng pangalan, gusto ko malaman ng lahat na akin ka. At ako’y sa’yo lamang.” Hindi ko mapigilang mamula sa sinabi ni Hari. Humigpit pa ang pagkakahawak ko sa manibela dahil sa labis na kahihiyan o dahil sa kilig? Hindi ko mawari. Pero ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko dahil sa mga katagang iyon. “Oo na, Hari ko,” nakangiti kong sabi sa kanya. Hari taught me how to drive and since hindi naman masyadong maraming sasakyan dito sa Isabela papuntang Valenzuela ay naging smooth na ang pagpapatakbo ko ng sasakyan.

Tumango tango lang naman ako dahil ngayon naintindihan ko na kung bakit ang bilis niyang magdrive kanina. “Pero sana sinabihan mo akong bibilisan mo ang takbo,” saad ko sabay kuha ng gamit ko para iakyat sa kwarto namin. “I told you to get inside,” seryosong usal niya kaya naman napatanga ako bigla dahil doon. “That means I will drive fast. Mas nakakagalit kapag bumilis ako magdrive tapos nasa taas ka, right?” habol niya na parang utang na loob ko pa na pinapasok niya ako.

Nahihilo na ako at hindi ko na kaya makipag-talo pa. "Ba't ka nandito?" tanong ko ng makasakay ako sa likurang bahagi ng motor ko. "Obvious ba?" sigaw niya. Nagsimula na kasi siyang mag-drive. Sa sobrang bilis nito, para na akong tatangayin. "Pwe! Ang pakla naman." Umayos ako ng upo at yumakap kay Draven para hindi mahulog. "Wtf Sia! Bakit ka sumuka!?" sigaw na naman niya pero hindi ko na ito naintindihan dahil sa antok.

Madadamay siya! Maraming eskinita silang dinaanan at hindi ko na mahulaan kung saan kami nandoon ngayon. Hanggang sa unahan ay huminto kami, madilim ang parteng iyon at nakakatakot. Nanginginig ang tuhod at mga daliri ko sa kamay. "Ibaba si Ma'am." Utos ng nag-drive. Hinawakan ako ng isa sa kabilang braso ko at natataranta na sumunod ako.

alam kong hindi ako makakarating sa bahay. Patay na tao akong naglalakad. At ang pinakamasakit? Gusto kong mamatay. —————— Kumalma ang makina. Ang katahimikan sa *driveway* ay mabigat, nakasasakal. Parang ang hangin bago lapain ng *tornado* ang isang bahay.

Logan’s Point Of View “Faster this goddam car!” singhal ko sa driver ko habang binabagtas ang daan papuntang Tagaytay. Kailangan kong bilisan kung hindi uunahan ako ni Scott. “Sagad na po ito, sir.” Sagot nito sa akin kaya pinaningkitan ko siya ng tingin.