Dugo Sa Sahig Novels & Stories

“Niloloko mo ba ko? Apologize? Mukha mo! Pipi ka na nga pangit ka pa!” Muli ay tinulak nito si Sabi dahilan para matumba na naman ito sa sahig. Sa pangalawang pagkakataon ay tumama ang nasaktang pulsuhan sa malamig na sahig dahil medyo may kalakasan ang pagtulak sa kaniya. Hindi niya iyon inaasahan kaya naman hindi na niya iyon naiwasan.

Hindi ko pa naman alam kung pano mag alaga ng bakla o kahit na anong nilalang pa yan. "Bahala ka kong hindi mo ako bubuhatin, hindi rin ako kakain! Kumain ka mag isa mo! Bala ka dyan," Galit kong sabi hindi ko naman sya pinapa guilty hmm siguro parang ganon na nga. Tumalikod ako sakanya at mabilis na humiga ulit sa sahig, ngayon ko lang na-realize na ang sarap den pala minsan matulog sa sahig kaso nga lang ang tigas ehem yong sahig ha! Yong sahig ang matigas, wag masyadong madumi ang isip.

Bumagsak ang malamig nilang katawan sa sahig kaya halos siya lamang ang nabuhay. Naghahabol ang hininga niyang tumayo at nanghihina ang mga tuhod, subalit pinilit pa rin niyang makatayo patungong basement. Bumungad sa kanya ang mala-kuwebang silid na may dalawang bantay habang nakatutok ang baril ng isang lalaki sa hawak nitong bihag na maraming pasa at naliligo sa sariling dugong nakatali sa sahig. Habang ang isang bantay naman ay nakatutok ang baril sa kaniya.

Ang mga gamit na nakatambak sa kung saan ay kaniya ring inalis at naglikha ng ingay. "Sir!" tawag ni Doke sa binata nang mapansin ang isang bagay na mukhang nakadikit sa sahig at hindi basta matatangal. Natatambakan iyon kanina ng mga lumang upuan. Mabilis na sinuri ni Dark ang mukhang gripo sa unang tingin. Mabilis niya iyong inikot at ganoon na lang ang gulat niya nang biglang gumalaw ang kalahati ng sahig ng naturang silid.

Atsaka, hindi pa siya nakakasalubong at nakakalaban ng isang monster beast, narinig lamang niya ito mula sa iba. Sa isang mahinang kalabog, bumagsak ang ulo ng python sa sahig, at kasunod nito, humampas ito nang malakas sa sahig at nagkaroon ng malalim na bangin sa sahig. At nang bumagsak ang katawan ng python sa sahig, kumalat ang alikabok at dumumi ang hangin. Tumulo ang dugo mula sa malaking mata ng red-fire python, at pagkatapos kumirot ng mga mata nito nang ilang beses, tuluyan na itong nalagutan ng hininga.

umuungal na sigaw ng lalaking dumating, pilit na hinihila pataas ang duguang lalaki sa sahig. Ang mga ugat sa leeg niya ay litaw na litaw, ang mga mata ay nanlilisik sa purong poot. “Tumayo ka, Zion! Harapin mo ako!” Zion? Kung siya si Zion... ang lalaking nasa sahig, ang lalaking walang habas na humalik at muntik nang gumahasa sa akin ngayon lang sa loob ng kotseng iyon...

Marahan niyang ipinatong ang daliri sa lumang litrato ng anim na magkakaibigan. Huminto ito sa mukha ni Eduardo De Vega. Pagkatapos, dahan-dahan niyang inilipat ang daliri sa mukha ng ikaanim na lalaki—ang lalaking wala pa ring nakakakilala. Napangiti siya ng nakakaloko, "Unang sugat pa lang ito..." "hindi pa nagsisimula ang tunay na digmaan."

Hindi ko pa rin binitawan ang kanyang buhok, sa halip ay mas lalo ko pa itong hinila pababa at padabog siyang ibinagsak sa sahig. Mabilis ang pintig ng aking dibdib, parang may mga ligaw na kabayong naghahabulan doon. Napadaing si Glory habang nakasubsob sa sahig, hawak ang kanyang noo na nagsisimula nang putukan ng dugo.

At mula sa sahig, unti-unting lumalabas ang mga kamay—maputla, malamig, parang kalansay. Napasigaw si Ayesha, umatras, hinahabol ng mga kamay. “Tumigil kayo! Ano bang gusto n’yo sa’kin?” > “Wala nang atrasan, Ayesha,” sagot ng repleksyon. “Binuksan mo na ang pinto. At ngayon… nagising na ang Dugo.” Gumalaw ang buong silid, parang lumulubog sa ilalim ng lupa.