Dugo Sa Sahig Mga Nobela at Kwento

Bumagsak ito sa sahig. Bago ko pa maproseso ang nangyayari, mabilis siyang tumakbo papalapit sa akin, padapang lumuhod sa sahig, at mahigpit na niyakap ang mga binti ko! “WAAAAAAH!” Isang napakalakas, napakabingi, at napakapangit na hagulgol ang pinakawalan ng Supremo. Parang batang inagawan ng kendi!

Ngumisi si Hugo at tinanong, "Ano ... Ano ang gusto mo?" Natawa si Bones. Humakbang siya patungo kay Hugo at kinuyom ang mga kamao bago niya suntok nang diretso sa tiyan ni Hugo. Agad na naramdaman ni Hugo ang sobrang sakit kaya lumuhod siya sa sahig at nagsuka. "Hmph!"

Samantala, napangiti naman nang nakakaloko si Alejandro dahil sa dedikasyon ng dalaga na matalo siya. Sumugod si Celeste at nagpaulan ng magkabilang suntok at sipa ngunit mabilis itong iniilagan ni Alejandro. Nang mapansin ni Celeste ang papasalubong nitong suntok ay muli siyang umiwas pailalim at umikot, habang nakalatag ang kaniyang isang paa. Dito ay napahiga sa sahig si Alejandro, ngunit agad din niyang inangat ang sarili gamit ang pwersa ng mga kamay niya sa sahig at ang pagtalon ng kaniyang mga paa.

Hindi ko pa rin binitawan ang kanyang buhok, sa halip ay mas lalo ko pa itong hinila pababa at padabog siyang ibinagsak sa sahig. Mabilis ang pintig ng aking dibdib, parang may mga ligaw na kabayong naghahabulan doon. Napadaing si Glory habang nakasubsob sa sahig, hawak ang kanyang noo na nagsisimula nang putukan ng dugo.

Unti-unting nanghina ang mga tuhod niya hanggang sa tuluyan siyang bumagsak sa sahig. Nanginginig ang mga kamay niya. Pati buong katawan niya ay halos hindi mapigilan sa panginginig. Napatingin siya sa paligid. Nagkalat ang mga nabaling upuan. Basag na salamin. At ang marmol na sahig ay may bahid ng dugo mula sa sugat sa paa niya. “No… no… this can’t be happening,” mahinang bulong niya. “Ayoko mapag-isa…”

Kung nasa kaliwa siya, pupunta ako sa kanan. Kung nasa harapan siya, lulusot ako sa likod. Kung bigla siyang nasa harap ko? Simple lang. > "AHHHH! BIGLANG NAGING INTERESANTE ANG SAHIG! ANG GANDA! TINGNAN MO NAMAN YUNG PAGKAKAPOLISH!" > "Bakit nakahiga ka sa sahig, Lara?" > "…Pinag-aaralan ko ang texture."

Ngayong nakasayad na ang aking mga paa sa sahig ay sinubukan kong tumayo habang paulit-ulit sa aking isipan ang salitang “hindi ako lumpo!” Nakahawak ako sa gilid ng kama saka buong pwersa na sinubukan kong tumayo, tagaktak na ang pawis ko sa mukha at nanginginig na rin ang buong katawan ko. Hindi pa man ako naka-katayo ng tuwid ay padapa na akong bumagsak sa sahig. Humampas ang katawan ko sa sahig kaya nakaramdam ako ng sakit ngunit mas iniinda ko ang sakit ng matinding kabiguan ng hindi ko nagawang tumayo sa sarili kong mga paa.

Ang dambuhalang haligi na sumusuporta sa mismong sahig ng platform ay tuluyang nawasak. ​Isang nakakakilabot na tunog ng napupunit na bakal at gumuguhong semento ang umalingawngaw sa paligid. Ang bakal na sahig kung saan nakahiga sina Heinrich at Heaven ay nagsimulang gumuho. Isang dambuhalang bitak ang mabilis na gumapang at bumuka sa gitna ng kwarto. ​Nawasak ang sahig. Isang madilim walang hanggan at nakakamatay na bangin ang lumitaw mula sa ilalim nila.

“Kyahh!” Huli na bago pa ako makaiwas dahil kusa itong bumagsak sa ulo ko na ikinalaglag ko sa sahig. Ramdam ko ang kirot ng aking ulo at feeling ko ay binibiyak ito, ang lamig ng sahig ay mas lalong nagpadagdag sa lamig sa paligid. Napahawak ako sa aking ulo ng hindi ko makayanan ang sakit. “Ayos ba girls?”