Dull Moment In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Sabi nito saka kumuha ng pandesal. "Lol, Hindi yun madaya, Ray." Napalingon na naman ito sa akin. "Talaga? Paano mo naman nasabing hindi iyon 'Madaya' ha, ate?" sabi pa niya kaya lumingon ako sa kaniya at ngumiti. "Hindi yun 'Madaya' Ray, it's not the right term for that. Hindi iyon madaya kundi 'makapal ang mukha'." Bigla kong narinig ang mahinang pagtawa niya at ang paghampas niya sa lamesa namin. "Edi wow." Sabi pa nito.

"Gusto mo?" Gusto ko sanang kumuha pero ayokong bitawan 'yung manibela. Madilim at masikip ang daan. Paliko-liko pa at may bangin. Ayokong mapahamak kami. Hindi rin naman ako makahinto dahil nang silipin ko ang side mirror ay may nasa likod namin. "Later." Nagfocus ako sa pagdadrive sa paliko-likong daan. Paminsan ay sumasabay sa kanta sa radyo.

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View “Puwede naman kasing bumalik ka na lang mamaya,” maliit na boses kong wika, dahil nahihiya talaga ako. Ang daming mga matang nakatingin sa gawi namin ngayon, dahil sa kaniya. Alam ko ring pauulanan na nila ako nang tanong mamaya once na makapasok ako. Pero imbis na alalahanin ‘yon, bakit mas gusto ko pang magtagal dito, at damhin ang atensyon na ibinibigay nila?

This was a message. My vision blurred. My body started to betray me, limbs growing heavier by the second. I wanted to scream, to fight back, but the world around me was slipping away. Sa huling saglit bago ako mawalan ng malay, naramdaman ko ang mainit na hininga sa tabi ng tenga ko, kasabay ng malamig na tinig na bumubulong sa akin. "Kore kara wa ore no mono da." (You're mine from now on.)

they top my shoulder "mabuti at di ka natuluyan" tang**** redden to sira ulo talaga "gago karin kahit kailan redden noh kung ikaw kaya tuluyan ko dyan kung makapagsalita ka parang gusto mo na talaga ako mamatay ahh" "di katalaga mabiro pari syempe ayaw ko no wala nang ninong ang magiging anak ko na di kuripot kasi itong si Dellion ni piso napakuripot ehh ayaw magbigay"

kung tumakas sana ako, marahil ay wala pa kami ngayon dito, kundi baka naroroon pa din kami sa lugar kung saan kami nilugmok ng kahapon. Sa layo ng tinakbo naming magkakapatid, akala ko puro dilim nalang ang kayang abutin ng mga mata naming ngunit doon ako nagkamali..dahil malayo man ang dulo, dapat nating isaisip ang salitang “dulo” sapagkat lahat ng hirap na pinagdadaanan o pinagdaanan natin ay may katapusan. Hawak ko pa rin ang cellphone ko ng makita ko si Ismael na nasa bungad ng pinto, bitbit ang tray ng pagkain.

He added. I don't know, but I can't remember the girl he's talking about. "What are you talking about? I can't remember anything, I can't remember her." Kita ko ang pagbago ng expression ng kanyang mukha. "Magpakatatag ka Dude, Sana ay maalala mo na ang lahat." **END OF FLASHBACK**

Dahil ang bawat salita na aming bubuuin ay may nakahalong ga-ge-gi-go-gu sa bawat pangungusap. “Agay (I) hegev (have) chogokeger (choker) naga (na) nagagpagapagahigiragap saga agakigin kagapagag nagarigiriginigig nigayaga agakogong magay siginagasagabigi naga igikagakagabagahagalaga nigiyaga. (nagpapahirap sa akin kapag naririnig niya akong may sinasabi na ikakabahala niya.),” mahaba kong wika na taimtim na pinapakinggan ni Damon. Mukhang pinoproseso niya pa ito sa isip niya. Ilang saglit pa ay tumango-tango siya.

biglang tawa ng mokong " Umalis kana nga dito! ". iritang ani ko " Ouch!grabe ka naman dude! ". Acting nitong tinamaan Talagang may tama siya! Pero sa Ulo! " I don't care!get out! ". maawtoridad na utos ko " Dude naman ". He pouted " Aalis ka o ". kinuha ko ang baril ko sa desk ng mesa ko at ikinasa ito