Novel & Cerita Dull Moment In Tagalog

montaire "yung color white na dumaan "teka saan Mr.montaire. sa takot ko ay napalapit ako kay Mr.montaire at napakapit sa suot nito "nevermind. saad nito at nagpatuloy na sa paglalakad "mag dadalawang oras nadin kaming naglalakad sa gubat pero hindi ko parin alam kung saan ba talaga kami pupunta. sumasakit narin ang mga paa ko lalo na at naka heels ako. at malolowbat narin ang cellphone ko kaya panigurado maya maya wala nakung ilaw.

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.

Pinunasan ko iyon gamit ang kanang hinlalaki ko at hinalikan sa noo at muling tinitigan. "Sshhh. Don't cry, baby. Mahal na mahal kita. Hindi ko na alam ang gagawin ko kung sakaling mawala ka pa sakin. Hindi ko alam kung saang mental facility ako hahagilapin kapag nagkataon."

Jelly "Let's go, delikado dito" Gulong gulo ang utak ko habang nakasunod kay Dante. Hindi ko alam kung saang pasikot sikot na kanto ang dinaanan namin, paglabas sa isang eskinita ay saka lang bumungad sa akin ang limang black na magarang sasakyan. Magkakasunod ang mga ito na nakaparada sa gilid ng daan

sagot nitong hindi pa rin makatingin sa kan'ya. "My God Kiah! Kaya ka naloloko kasi mabilis kang magtiwala!" inis niyang saad habang masama ang mukha na nakatingin dito. "'Di lahat ng kaharap mo ay mapagkakatiwalaan mo, okay? Matuto kang makiramdam!"

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

I ask seriously with my cold tone. "Ahmm, yeah, just what you see. Dalawa ang mesa, so it means, dalawa tayo dito, okay?" He said with a smooth tone again. Nang binigyan ko nang pansin ang Reah na 'yon. Tila ba'y ayaw niya akong makasama si Aljur.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

biglang tanong ni Arjay. Tahimik lamang ito. Sa kanilang dalawa ni Clea ay ito ang pinakatahimik. Di din kami nagsasalita ng English pag nasa bahay kami. Tanging sa labas lamang sila gumagamit ng English. "Your Mommy La is going to die. She needs me!" madamdamin kong saad.