Déjà Vécu Novels & Stories

Je suis désolé - I'm very sorry Je pensis que vous étiez un serveur - I thought you are a waiter Qui - Yes

Nagtagal kami sa gaanong pwesto bago ko siya ilagay sa sofa na nakadapa at naghahandang kubabawan muli. It feels dejavu. My feelings are same when I pounded that virgin woman at the club. The feelings and sensation, brings back the memories I've been craving. She sustain all the years I'm craving. "Jaya.." I moaned softly pounding her dog style. Ahhhh! Shit!! Can't get enough. May pananabik and bawat pag ulos ko. Ipinadama ko sa bawat haplos ko at pag ulos sakanya na puno ng kasabikan at di pawang pagnanasa lamang. Mas banayad at dahan dahan ang aming galaw na parang ninanamnam ang bawat hagod. Parang isang musika na sinasabayan sa bawat indak ng tugtog. Gusto kong hindi niya ako makakalimut

KAALAMAN TIME! Llamado - mas malaki ang pusta. Dejado - mas maliit ang pusta. -------- -buhay ay uunlad kung bisyo'y iiwasan.

sagot nito. Tinanguan niya na lamang ito saka mag isang pumasok ng bahay. Tulala si Tham na napaupo sa sala, nagbabalik na naman sa kanyang alaala ang mga pangyayari kanina. She keeps thinking why she felt that way, it's like deja vu! She know something wasn't right. Pakiramdam niya nawalan siya ng isang bagay ngunit pinagsawalang bahala na lamang niya ito.

Niyakap naman niya ako at hinimas niya ang ulo ko. "Hush, forget it. You experience deja vu." "Mukhang ganun na nga ang nangyayari sa akin." Niyakap ko na lang din siya at naramdaman ko na hinalikan niya ako sa noo ko. "Don't think to much. Gusto mo alisin ko na lang yang fountain na yan? Pinaiyak ka eh." Nanlaki naman ang mga mata ko at agad napa-iling iling.

- Natigilan ako ng maalala ko ang nangyari sakin awhile ago. I felt something na, sobrang pamilyar sa pakiramdam ko. Feeling ko nangyari na tito sakin dati, but i didn't remember when, where, and how. Ito ata yung tinatawag nilang de javu?. "A-ah commute lang. Na stock na nga ata yung kotse ko sa talyer ng kaibigan mo"- pag-iiba ko ng usapan. As much as possible ayukong malaman ng iba na muntik na akung masagasaan, lalo pa't pakiramdam ko hindi lang ito ang unang beses na nangyari sa'kin 'to.

Umiling siya at ngumiti sakin, "Gusto ko lang kasi na ipagluto mo pa ulit ako." There was sadness in the way he spoke, tumango na lang ako. Pinapanood ko lang siya habang naghuhugas ng pinagkainan namin. Para tuloy kaming bumalik sa nakaraan, parang saglit na nagpause at nagplay ulit ngayon ang mga nangyayari, pakiramdam ko ay huminto yung buhay ko nung araw na inakala kong niloko niya ako, yung mga sumunod na araw parang dumaan na lang sa paningin ko at hindi ko na nga matandaan kung ano bang mga ginawa ko sa nakaraang dalawang taon. Hindi ko na masyadong natatandaan dahil siguro para sa akin, hindi naman ganun kamakabuluhan, maliban sa pagtatayo ng La Vauclain Couture ay wala ng iba pang h

Agad siyang tumalikod upang iiwas ang tingin sa mga ito. Humakbang siya palayo sa kitchen. Palayo kay Adrian at Trixie. Parang may mga maliliit na karayom na tumutusok sa puso niya. Parang... Deja vu. Bakit pakiramdam niya nangyari na ang ganito? Pamilyar ang sakit na nararamdaman niya. Para bang napagdaanan niya na ang sakit na yon hindi niya lang matandaan kung kailan at kung paano.

Paumanhin ko dahil mukang ang tagal kong napatulala dahil kita sa reaksyon ni Manong ang pagkainip sakin. Bumaba ako na medyo namumula ang mukha dahil sa nangyare. Ang makitang muli si Neon ang siyang nakakapag pa occupied ng dating peaceful kong utak. Bakit ba kase nagkita pa kaming muli? Binabalik ng pagkikita namin ni Neon ang ala-ala ng nakaraan namin. This is bad for me.

Napatingin na lamang siya sa kanyang repleksyon na tila may hinahanap sa pinakasuluk-sulukan ng kanyang isip. Para bang matagal niya nang nakita ang babae. Ang mapupungay na mata nito na nakatitigan niya kanina ay tila isang alaala na minsan ay na naglalaro siya sa park at pinagmamasdan siya ng mga matang iyon. Nagkibit-balikat na lamang siya at isinawalang bahala ang nasa isip. “Déjà vu? Nonsense.”