Ending Game Mga Nobela at Kwento

"Sinasabi mo?" "In novels, the writers need to end the scene or the story even if they don't want to. Even though they loved the characters they made in the story. To your case you're the writer and Jay is the character in your story you need to say goodbye to him even if it's hurt." Malungkot na ngumiti sa'kin si Ate.

Naririnig ko rin sa kanila na pinag-uusapan nila ako at kung gaano kalaki ang binayad ko sa landlady. "Come on! Nasaan ka ba kasi?! Ang tanga-tanga mo namang maglaro!" While continuing to strike the enemy, I hissed. We're both bored, so we're playing a game. "Aray, ouch, pighati, pain! Maka-tanga ka naman wagas! Po—ayan tuloy, patay ang character!" reklamo ni Wayne nang mapatay ang character niya sa laro. I smirked as I shout, "Victory!"

Hinayaan ko muna si Mama na mag-isa dahil iyon ang higit na kailangan niya sa ngayon. Binuksan ko naman ang aking cellphone. Binuksan ko yung larong matagal ko ng nilalaro na Arena of Glory, ngunit hindi ko masyadong nagagamit dahil wala akong pera. This online game requires real money. This is a role playing PVP game for super rich kids. Every game has bets and the winner takes all the money in the pot.

Hindi ko maintindihan kung bakit masaya pa rin sila akong kinausap after everything the humiliation that I've done earlier sa dining room. Pagkasara ng pinto ay ang siyang pagbalik nang mataray na mukha ni mama na parang inaalay niya lang sa'kin. She crossed her arms and raised her eyebrow at me. "Pasalamat ka na lamang at nakapag-sundo kami sa isang agreement, hindi ko man nagustuhan ang iyong ginawa kanina. Nakabawi ka naman ngayon dahil mukhang nagustuhan ka ng prinsipe ng kaharian ng Fuentecillo." Kahit hindi ko naiintindihan ang ibig iparating ni mama ay nanatili lamang akong tahimik dahil hindi ko siya gustong kausapin.

Dagdag na paliwanag ko sa mga ito. Hindi pa tapos ang mga natalo sa inumin nila ng natapos na kaagad ang pag-lalagay ng mga nanalo sa mga pagkain at inumin. Dahil mukhang excited na silang simulan ko ang laro kaya inanunsyo ko kaagad ang game mechanics. "Kaya pinabunot ko kayo ng mga papel sa bote dahil ang game natin ngayon ay katulad ng palarong "blind date."

Muntik ko nang nakalimutang grade ten din pala ang isang ito at syempre narito rin siya. "Hi," ngisi niya agad sa akin nang makita ako mula sa kumpulan ng grupo namin. Tanging malamig na ngiti lamang ang isinukli ko sa kaniya bago nagpatuloy sa pakikinig ng mechanics ng laro. The game is called the shrinking vessel. Simple lang iyon, kunyaring nasa 'sinking ship' kami at ang tanging goal ay mag-stay sa border ng ship o lubid na siyang paliit nang paliit. In short, magmimistulan kaming mga sardinas para lang pagkasyahin ang mga sarili namin sa loob nito. Team work, creativity at kaunting pagiging athletic ang kailangan kumbaga.

Ang hindi nito alam ay mas pinakulo nito ang dugo ng huli. “Okay. Go back to your designated area. We will start very soon,” wika naman ni Garry na nagpakawala sa tensyon. Tumalikod na ang dalawa saka nagpunta sa kani-kanilang pwesto. Habang si Garry ay nagpatuloy sa pagpapaliwanag sa susunod na laban. The next game will really show who is the best of all. The Target mode is changed to running. At hindi lang basta-basta running ‘yon dahil kasing bilis ng kidlat ito.

Base sa sabi-sabi noon ay type raw nito iyong mala-modelo na babae. Napaismid si Eselle sa isiping iyon. Sa hanay palang niyon ay walang-wala na siya. Nang marinig ang pag-defeat ng laro ay pumalatak na siya at i-ni-exit na lamang ang app. Nagsitayuan naman na ang lahat nang matapos kumain. Luminga-linga si Eselle, hinanap ang kaibigan. "Asan na ba yung kolokoy na 'yon?"

sabi niya. Ngumisi ako. “Game,” sagot ko agad. “Ano ‘yon?” Bahagya siyang yumuko palapit sa akin. Yung tipong kami lang halos ang nakakarinig. “At the end of the day…” bulong niya, mababa ang boses, “…susundin mo rin ang rules ko.” Napangisi ako. “Fair,” sagot ko. Nagkatitigan kami. l Pero ramdam ang init. Sa gilid ay parang gusto nang mawalan ng malay si Celine at ang nanay niya. Samantalang ako? Mas lalo lang na-excite.

Sinubukan kong tumakbo pero bawat hakbang ay pabigat ng pabigat ang mga paa ko, hanggang sa tuluyan ko na itong hindi maramdaman. N-No. I-I need to. . .end this game.