Endings Romane & Geschichten

This letter isn’t an ending. It’s not a goodbye. It’s simply an acknowledgment. Of the pause. Of the silence. Of the space where a story should have continued. And maybe, someday, it will. Maybe their story isn’t over, just waiting. Waiting for the right moment. The right words. The right version of me to finally tell it the way it deserves. Until then… Thank you for being part of their journey, even if it stopped too soon. And once again I’m truly sorry.

Nagkita na ba kayo ni Papa B? Hindi ako nag-reply at hinintay ang sunod na sasabihin niya. Minsan, hindi ko alam kung bakit putol-putol ang message. Puwede naman na isang mahaba na lang para deretso ang pagbabasa. Parang sa nobela, ang hirap ng ongoing kasi kung ano-ano ang nai-imagine kong sunod na eksena. From: Vicky Siya ang sponsor natin sa reunion. Hindi puwedeng hindi ka pupunta. Bahala ka. Narinig ko pa naman na binabalak bingwitin ’yan ni Miss Laguna.

"Sinasabi mo?" "In novels, the writers need to end the scene or the story even if they don't want to. Even though they loved the characters they made in the story. To your case you're the writer and Jay is the character in your story you need to say goodbye to him even if it's hurt." Malungkot na ngumiti sa'kin si Ate.

(6:56 pm) Lewis: Oo para hindi sayang sa gas. (6:57 pm) Justin: Kayong bahala. How 'bout u, baby girl? (6:57 pm) Me: Pupunta na lang din ako dyan. (6:57 pm) Justin: Okay. Just let me know kapag malapit na kayo. Abangan namin kayo sa labas. (6:58 pm) Me: Sige. See you

Nalaman ni James ang iba't ibang bagay tungkol sa mga Endlos habang binubuklat niya ang mga pahina ng libro. Ang Endlos ay isang walang hanggan na lugar na walang nakikitang katapusan. Ayon sa mga tala, wala pang sinuman ang nakarating o nakahanap sa mga hangganan ng mga Endlos hanggang sa kasalukuyan. Bukod doon, siyam na distrito ang naitatag sa Endlos Void sa ngayon at ang bawat isa sa mga distritong ito ay binubuo ng maraming universe.

sabi niya at may binulong pa siya na hindi ko na narinig. Natawa ako, "Bolero!" Nakitawa rin siya, pero hindi nag tagal ay sumeryoso siya bigla, "Promise me Raven," pinisil niya ang kamay ko, "no matter what happened after this, choose to live and be free. Don't be scared to face the reality. Huwag mong takasan o takbuhan ang realidad, because whether we like it or not, we really need to face it. Then, please, find me when that time comes."

tumingala siya at mariing pumikit. "Crumpled papers on the floor at mga gamit na gulo-gulo ang naabutan ko. Nung damputin ko ang isang papel, nabasa ko ang nakasulat don." lumapit ako kaunti sakanya at hinawakan ang kamay nya, doon ko napansing nanginginig na siya sa galit at lungkot. "THE END IS NEAR WIGHT." "LAST WISHES?" "YOU'LL DIE TONIGHT"

Gusto niyang paibigin ko si Hunter, pakasalan at iwan bigla sa ere. He said that I can marry Hunter but I’ll have to divorce him. I choose the latter which is to runaway. Ayokong matali habang buhay sa taong hindi ko naman mahal! Gusto ko lang namang magtrabaho para sa anak ko. Para tuluyan na siyang gumaling. Nang ibaba ko ang tawag ay naghanda na ako sa pag-alis. The sun is setting. It was a beautiful scenery. The darkness is slowly eating the light until it totally fades away. The clouds and the sky itself dims into a perfect landscape.

“Oo. Lately, she always reminds me that not all endings are sad and ugly. Mayroon din ending na masaya at maganda. And sunset is the proof. Sunset ends the day with beautiful scenery and views.” Tumayo si Red habang kipkip nito sa dibdib ang urn ni Serenity na naglalaman ng abo nito. Niyakap nito ang urn ng mahigpit kasabay ng sunod-sunod na pagpatak ng luha. “I told you na sa bahay ka nalang natin ‘e, kasi mas malapit sa akin. Ayaw mo kasi. Gusto mo talaga dito. Ganito naman tayo palagi ‘e. Gusto mo ang laging nasusunod. Wala ‘e sobrang mahal kita, kaya kahit labag sa loob ko sinunod ko parin ang gusto mo! Visit me often in my dreams, buttercup!”

“Then maybe this is what being alive really means — losing, loving, and letting go.” Habang lumalayo sila sa lumang lab, sumikat ang araw. Ngunit bago tuluyang magsara ang pinto, may isang huling tunog mula sa speaker — isang mahina, halos di marinig na boses. “Mariel… Billie…” Sabay silang napalingon. “Don’t forget— love isn’t what ends us… it’s what keeps us echoing.” At tuluyan nang tumigil ang sistema.