Novel & Cerita Epekto Ng Implasyon Drawing

Agad akong naghanap ng pentelpen na pwedeng gamitin para ipang-drawing sa mukha nito. Nang makahanap ako ay mabilis akong lumapit sa kanya. Sinimulan ko na rin na gumuhit pero tila hindi nya ito naramdaman dahil hindi man lang sya nagising. Hanggang sa natapos ako ay saktong napamulat sya ng kanyang mata. Hindi ko tuloy maiwasan na di matawa dahil para syang panda na nabugbog sa itsura nya ngayon.

Isang inspiration na gusto niyang iguhit. Agad siyang tumalon mula sa kama, kinuha ang kanyang sketchbook, at umupo sa mesa. Sa ilang mabilis na guhit, nabuo ang outline ng kanyang drawing. Mabilis lumipas ang oras kapag nagdo-drawing siya. Itinaas ni Hiraya ang sketchbook at ngumiti nang masaya habang tinititigan ang kanyang obra.

Napangiti lang si Yatco nang dahil do'n. Medyo nabalot muli ng katahimikan ang biyahe. Si Osang ang mauunang ihatid dahil siya ang mas malapit. Hindi naman siya nagpatinag kaya nag-open ulit siya ng panibagong topic. "Sabi nila, ang mga archi raw ay magagaling mag-drawing. Sanay ka rin bang mag-drawing ng tao?" turan ni Osang. "Yep, nag-do-drawing naman ako ng mga tao. 'Yung pamilya ko pa lang 'yung na-drawing ko, hindi ko pa nasubukan sa ibang tao," aniya.

Hindi biro magkaroon ng OCD or obsessive-compulsive-disorder lalo na't nasa extreme severity level na ito pero nagagawa pa rin niyang mag-control. Instead of doing something bad to Gwyneth, dinadaan na lang niya ito sa drawing or titigan ang mga drawings niya para makontrol ang sarili. Ayaw niyang saktan ang babae, gusto niya itong ingatan sa totoo lang, pero kapag umatake ang obsession niya, hirap na hirap siyang magpigil. Luckily hindi pa umatake ito na kasama niya ang babae at mukhang malabong atakihin siya kapag nasa harap niya ito.

Si Kian, bitbit ang isang piraso ng papel na may drowing ng tatlong stick figures na may kulay green na crayon. "Mommy! Look at my drawing!" excited na sigaw ng anak ko habang ipinapakita ang papel sa akin. "Ito po ikaw, ito ako, at ito si Mister Masungit! See? He has no smile po dyan kasi lagi siyang angry." Tiningnan ni Ezekiel ang drowing ni Kian. Lumapit siya sa bata, lumuhod para mapantayan ito, at seryosong pinagmasdan ang palpak pero cute na gawa ng anak niya.

Umupo ako sa upuan at may lamesa ro'n kaya kinuha ko ang tiyansang iyon para makapag-guhit ako. Gumuhit ako ng 2 point perspective, upang madali ko lang ma-align ang iguguhit ko. Nag e-enjoy ako dahil nagagawa ko ang mga itinuturo ni Peter sa amin, mas nagiging bihasa ako sa pag do-drawing dahil sa itinuro niya. Pag lipas ng trenta minutos ay natapos ko rin ang dino-drawing ko, para akong inaantok dahil sa sakit ng mga kamay ko pero napangiti ako nang matapos ko ang dream house ko. “I don't know that you know how to draw.” Nabaling ako sa likod ko nang marinig ang boses na iyon, tumindig ang balahibo ko sa kaniyang tinig.

Makulit siya pero pag seryoso seryoso siya. Habang nag sketch ako ay nakangiti ako. Tuwang tuwa akong idrawing siya. Ang perpekto niyang mukha ay sa tingin ko ay nabigyan ko naman ng hustisya sa drawing ko. At ang mabuhok niyang bagsak na may konting nakaharang sa noo niya. Ang seryosong niyang ekspresyon ay kuhang kuha ko. Lalo na ang mga labi niyang mapupula na nakacurve. Ang kamay niyang mayhawak na ballpen na nakahalumbaba sa lamesa dahil sakanyang pagbabasa. He is now on his genius side. Ngayon ko lang siya nakita mag seryoso sa pag-aaral. Noong mga nakaraan kasi papasok na siya ng nakareview. Kaya pag mag-aaral kami ni Tin Tin at kasama siya sa library ay ibang libro ang binabasa niya.

Napahinga ako nang malalim at napapikit. Somehow, hindi gulo ang pumapasok sa isip ko. Kung hindi peace… pakiramdam ko iyon ang naging way para mas maging maganda nag flow ng kamay ko sa drawing ko. Tumingin ako sa drawing at doon sinimulan dagdagan ng detalyw. Paulit-ulit kong iginuguhit ang isang manipis na gintong sinulid na paikot sa bawat design. Parang instinct. Parang may memory ang mga kamay ko na mas matatalas pa kaysa sa sarili kong utak. Parang... may gusto akong alalahanin. Ngunit hindi ko alam kung ano.

Hindi niya maintindihan. Napaka-abstract ng drawing, at mahirap sabihin kung ano iyon. Nag-alala tuloy si Maiah kung okay lang ba ang amo niya. May katandaan na rin kasi ang isang 'to. Gayunpaman, alam niyang ang sarili niyang loob ang nagmamahid sa mga gawaing sikolohikal na mga dumadaan sa labas. Kaya siguro magulo ang drawing niya dahil maraming tao ang paikot ikot.

Inspired na inspired ako nung mga oras na 'yon kaya bawat kurba ng lapis ay may buhay. Mabuti na lang talaga, at kahit papaano ay may ugali akong mag-imbak ng kopya. Habang gumagawa ako ng drawing sa shop o dito sa mansiyon, nakabukas ang video ng cellphone ko para sa aking time-lapse, at may mga pictures din ako ng bawat anggulo para sa pansariling dokumentasyon. May digital proof ako, pero ang pisikal na sketch pad na nandoon ang bawat detalye at sukat ng mga bato ang siyang pinakamahalaga.