Novel & Cerita Epekto Ng Stress

dagdag pa nito. Never n'ya pa naranasan ang ganitong stress sa kan'yang buhay. Akala n'ya ay mas ma stress s'ya sa kan'yang trabaho at minsan sa kan'yang ama dahil sa kagustohan nito na palagyan s'ya ng bodyguard ngunit hindi n'ya inaasahan na sa babaeng kaharap n'ya ngayon ay para s'yang mabubuwal sa lupa ng walang sugat. Hindi n'ya alam kung magagalit s'ya o matatawa sa mga pinagsasabi nito at parang gusto n'ya itong sakalin ng mga oras na iyon.

"Y-You-- You had your m-miscarriage, D-Dzai. I am not joking. M-Masyadong mahina ang pagkapit ng baby mo. W-We both know that stress is not good for you. Naging masama ang epekto sa 'yo ng na-stress . . ." Hindi na nagpaawat pa si Izzy sa pagsasabi ng totoo. Ayaw niyang gawin kay Daphne ang sugarcoating. Hindi niya iyon deserves dahil ngayon pa lang kailangan na niyang matauhan. Para makapagdesisyon siya na maling patuloy na mahalin si Treyton.

Ako pa ang bastos at walang utang na loob. "Sa kakalaro ng games 'yan ng mga batang iyan. Naaapektuhan masyado ng mga laro. Tignan mo kapag hindi naglalaro, maayos naman sila. Kapag nagsimula na magsi-laro, kung ano-ano na ang lumabas sa bibig. Puro mura, puro masasamang salita." sabi ni Mama. "Totoo. Akala nila hindi nakakaapekto ang mga laro. Imbis na pampawala ng stress, ayan pa ang nagiging cause kung bakit sila ganyan mag-isip." sabi naman ni Papa.

medyo natatawanag sabi ni Sara. I sighed. Pagkaupo ko sa upuan ay siya din ang medyo pag-ikot ng mundo ko. Kaning umaga ay nahilo din ako at nawala rin agad! Epekto ito ng stress! Sumandal ako sa upuan at mariing ipinikit ang mata. Hinitay kong mawala ng hilo ko. Nawala naman din siya ilang segundo ang lumipas.

Ang tanging magagawa ko lang ay samahan sya at iparamdam na may karamay sya at hindi nag iisa. "Wag ka ng masyadong mag isip at umiyak ate mai-stress ka lang nyan eh. Ayun sa napapanood ko masama daw sa buntis ang nai-stress. Sige ka baka lumabas ang pamangkin ko na mukha ding stress in short panget." Birong pananakot ko sa kanya. Natawa naman sya sabay singhot. "Oo na." "Yown! Ang problema kapag lagi mong iniisip lalo ka lang mamomroblema, parang nadadagdagan pa. Ang ending papangit ka lang."

sabi ko habang nakatingin sa salamin ng pinto, “mas tahimik nga siguro iyon.” “Exactly,” tugon ni Kuya. “Pag-uwi pa lang nila tapos stress agad ang sasalubong? Baka lalo lang silang mapagod o mapasama pa.” Hindi niya na kailangang pahabain pa ang paliwanag dahil naiintindihan ko na.

usal niya sa kaibigan. “Ikaw ang dahilan kung bakit nawalan ng malay ang asawa mo. Ikaw ang magiging dahilan ng stress niya ngayon. Hindi mo ba napapansin na sa tuwing magagalit siya sa 'yo ay may epekto na 'yon sa kanyang kalusugan?”

Thankful di ako tinutubuan ng pimples, kahit nitong nakaraan na mga araw, stress eating ako na kinakain junk food. Stress eating, yun daw ang bunga ng mga babaeng sawi sa pag-ibig. Depress kapag di mo nilabanan. Hahayaan mo nang tumambay si Kamatayan sa kwarto habang tinitignan ka niya na hinahanda ang lubid o di kaya ang kutsilyo panghiwa ng pulso. Nakangiti niyan si Kamatayan at no need na niyang I set ang alarm clock kung kailan ka niya susunduin. Wala nang hintayan.

Crying is a healthy way to reduce stress and negative effects in our body but seems like it didn't make me feel nor look good. My chest feels heavy from crying last night. I also looked like a corpse that gets up from its coffin because of the dark circles around my eyes, as well as my pale skin. Mas lalo yata akong na-stress sa itsura ko habang nakaharap sa salamin. I pouted while fixing my hair. Mas lalo siguro akong hindi magugustuhan ni Rius nito. I'm so ugly and stressed from everything.

mabilis kong paliwanag. “Kailan mo siya huling nakausap?” tanong ng doktor. “An hour ago. We had an issue.” saad ko. Tumango ito habang pagkatapos marinig ang sinabi ko. “Stress weakens the immune system. Kapag sabay ang emotional trauma at pagod ay bumibigay ang katawan.” paliwanag nito. Napasabunot ako sa buhok ko. “This is my fault. I should’ve protected her.” frustrated na saad ko.