Distress In Tagalog Novels & Stories

Parang huminto ang oras nang nasa ere na siya at tumilapon hanggang bumagsak sa damuhan. "Aw!" daing niya sa sakit. "Gracie!" rinig niyang sigaw ni Maya. "Akala ko ba safe dito, Bruce? Hindi pa nga tayo nakakarating sa bahay, may masama nang nangyari kay Gracie!"

Nang akma siyang lalapit ay mas lalo akong lumayo. Confusion crosses his eyes. "M-mavis what's wrong?" "D-don't---d-don't come near me!" "Huh? A-ano bang nangyayari sayo? Ano bang napanaginipan mo?" "J-just please...please draven just leave me alone." "B-but---"

Hindi ako mapakali hanggat hindi ko nalalaman kung anong sakit niya, she look so pale. "IF YOU DIDN'T TAKE HER AWAY FROM US, HINDI NA SANA 'TO NANGYARE SAKANYA!" Naalimpungatan ako sa sigaw na narinig ko. Kinusot ko ang mata ko bago bumangon, maliwanag na sa labas. Nakita ko si Tito Demcy na hawak hawak ang kwelyo ni Hugo, the rage on his eyes are so evident. Sa likod niya si Tita Celestine, si Kuya Angelo at Kuya Valerio.

Ramdam niya malakas na kabog ng puso niya. “Damn, babe! I'm so worried and scared that you didn't go home. Tapos malalaman kong nakidnap ka? Damn, gusto ko silang patayin... Damn it!” Nakita nito ang sugot at pamumula ng pisngi niya.

galit kong sagot dito "Whatever! Basta, ayusin mo ang problemang iyan, Baylord. Nakausap ko ang doctor ni Tisay kanina at masyado daw vulnerable ang emoson niiya.. Nakakaranas siya ng postpartum depression dahil sa mga nangyari." seryoso niyang wika. Mariin kong naipikit ang mga mata ko. Postpartum? Shit, matapang si Tisay. Tsaka, masayahin siya paanong makakaranas siya ng depression?

"May sira yata sa ulo." "Hindi ako baliw, okay? Hindi! Mga epal kayo. 'Di n'yo ba alam iyong self-talk? Mga bwisit!" singhal ko at nag-marcha na palayo. "Anyare sa 'yo, 'te? Bakit parang stress na stress ka yata? Saka ano 'yang nasa pisnge mo? Bandage ba 'yan?" "H-Hindi. Tissue lang." May pagmamadali kong isinuot ang apron.

garalgal kong pakiusap at tuluyan ng bumuhos ang luha sa aking mga mata. Hindi ka p’wedeng mamatay! “Jaycee! Gumising ka! Jaycee!” hagulgol kong sigaw habang tinatapik ko ang kanyang mukha ngunit hindi niya idinidilat ang kanyang mga mata. No! This is not happening… “Stretcher!” sigaw ko. “Jaycee, ‘wag kang magbiro ng ganito. Hindi nakakatuwa.”

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

“Hindi kaba napapagod sa sama ng ugali mo?” “Ay hindi, bakit naman ako mapapagod? Hindi din naman napapagod mga tao na maging masama sa'kin, so bakit ako mapapagod?” double meaning ang sinabi ko kaya impossible na 'di n'ya maramdaman yun. “Bakit Serenity ako lang ba ang naging masama sa'yo? 'Di ba madami din.” “Ikaw lang talaga Glayza, natatangi ang kasamaan mo.” pang-uuyam ko dito. “So please lang, lumabas kana dito at mahaba pa ang pasensya ko.” tinuro ko pa ang pintuan dito.

malakas na d***g niya, mukhang nagulat sa ginawa ko. "Ayan! Nagtatagalog ka naman pala kapag nasasaktan!" "That's the only Tagalog word that I can say without stuttering!" he defended. Isang beses ko pa siyang hinampas bago ako lumayo sa kaniya at nagpatuloy na sa pag-iimpake. Hinayaan ko nalang siyang magreklamo nang magreklamo hanggang sa tumahimik na lang din siya dahil hindi ko pinapansin.